gereformeerd leven in nederland

24 juli 2012

Nu jaagt de dood geen angst meer aan

Filed under: Uncategorized — B. de Roos @ 08:00
Tags: , , , ,

De duivel is onttroond[1]. Dat blijkt uit Hebreeën 2. Ik citeer: “Daar nu de kinderen aan bloed en vlees deel hebben, heeft ook Hij op gelijke wijze daaraan deel gekregen, opdat Hij door zijn dood hem, die de macht over de dood had, de duivel, zou onttronen, en allen zou bevrijden, die gedurende hun ganse leven door angst voor de dood tot slavernij gedoemd waren”[2].

De satan zit dus niet meer op de troon.

In deze wereld heeft hij nog veel invloed. Om ons heen zien we op veel plaatsen de zonde terug.
Die zonde wordt aangestuurd door een troonpretendent die weet dat hij steeds meer aan macht moet inleveren.

Het is goed om de Griekse grondtekst van Hebreeën 2 wat nader te bekijken[3].
De mensen hebben deel aan vlees en bloed, staat er. Het Griekse woord kekoinōnēken geeft aan dat dat de toestand is waarin mensen verkeren.
Christus heeft daar op gelijke wijze deel aan gekregen. Het woord meteschen geeft aan dat dat een eenmalige gebeurtenis in het verleden is geweest. De geboorte van Jezus is verleden tijd. Nu heeft hij een taak in de hemel. Hij werkt in een verheerlijkte omgeving.
Eén ingreep heeft onze situatie fundamenteel veranderd. Het lijden en sterven van Jezus Christus werpt een nieuw licht op onze omstandigheden. De toestand lijkt nog niet te zijn gewijzigd. In het geloof mogen wij echter weten dat de satanische macht in principe teniet is gedaan.
Eén gebeurtenis maakt onze toestand anders; het perspectief wordt beter, veel beter.
De dood heeft in het leven niet meer het laatste woord!

Het lijkt mij van het hoogste belang dat we dat ook vandaag zonder omwegen vaststellen.
Hieronder leg ik uit waarom.

Mensen willen en moeten, zo vinden zij, het leven in de hand hebben. Zodra dat niet meer zo is, wordt het aardse bestaan tamelijk zinloos[4].
Wij worden, zo schreef iemand eens, “dagelijks geconfronteerd met perfectie, met succesvolle, vrolijke mensen. Dat is de wereld van de schone bloemen en kampioenen, jong, sterk, jeugdig en fris, van prestige en status, assertiviteit en autonomie. En wij vragen ons af: waarom ben ík niet zo?”. Mensen gaan op zoek naar de kortste weg richting het geluk. Zij slikken zo snel mogelijk een pijnstiller.
Een mensenleven heeft vandaag de dag waarde als het nuttig is.
Onderhand wordt zo wél ontkend dat de reikwijdte van het leven aardse dimensies te boven gaat.

De waardigheid van het leven zit ‘m echter niet in het bereiken van een doel dat wij zelf hebben vastgesteld.
Het gaat om een ‘vreemde’ waardigheid, een dignitas alie­na, een aan God ontleende waarde.
Denkt u maar aan Genesis 1: “En God zeide: Laat Ons mensen maken naar ons beeld, als onze gelijkenis (…).En God schiep de mens naar zijn beeld; naar Gods beeld schiep Hij hem”[5].
Denkt u maar aan Genesis 9: “…naar het beeld Gods heeft Hij de mens gemaakt”[6].
Denkt u maar aan Colossenzen 3. Wij moeten de nieuwe mens aandoen, “die vernieuwd wordt tot volle kennis naar het beeld van zijn Schepper”[7].
Wij mogen, om zo te zeggen, nu al genieten van de majesteit van onze God.
Dát is de betekenis van die bekende uitdrukking ‘deel hebben aan Christus’ weldaden’.
Wij genieten nu al van de waardigheid van God.
Wij genieten nu al van Zijn verhevenheid.
Wij genieten nu al van het aanzien dat Hij heeft.
Hoe groot Zijn waardigheid precies is, valt hier op aarde niet te zeggen. Hoe verheven Hij is, en hoe aanzienlijk, kunnen wij hier op aarde niet exact uitleggen. De volle lengte, breedte en hoogte van de Goddelijke majesteit zullen wij pas in de hemel ontdekken.
Maar omdat wij in Zijn invloedssfeer verkeren is ons leven hier, in zekere zin althans, onschendbaar. Omdat wij met Christus optrekken en met de Here wandelen, is ons leven altijd beschermwaardig.
Dat is ten diepste de reden dat Gereformeerden zich altijd tegen euthanasie hebben gekeerd: het op eigen verzoek bespoedigen van de dood of ter dood brengen van hevig lijdende, ongeneeslijke zieken[8].

In de afgelopen tijd werden cijfers bekend omtrent de werking van de euthanasiewet in Nederland.
Uit het Reformatorisch Dagblad van woensdag 11 juli citeer ik:
“Bij 4050 patiënten in 2010 werd euthanasie en hulp bij zelfdoding toegepast. In acht op de tien euthanasiegevallen betrof het personen met kanker. Er was 300 keer sprake van euthanasie zonder dat de patiënt zelf daar om had gevraagd.
Dat blijkt uit onderzoek van drie universitaire ziekenhuizen (Amsterdam, Rotterdam en Utrecht) en het Centraal Bureau voor de Statistiek (CBS) naar het effect van de euthanasiewet die sinds 2002 in Nederland geldt. De resultaten werden vandaag gepresenteerd in het internationaal medisch tijdschrift The Lancet. Aan het onderzoek werkten 6000 artsen mee”.
En:
“Volgens dr. R. Seldenrijk, directeur van de Nederlandse Patiënten Vereniging (NPV), geven de cijfers geen reden optimistisch te zijn over de werking van de euthanasiewet. ‘Vooralsnog zie ik een stijging van het aantal euthanasiegevallen. Dat heeft onder andere te maken met het feit dat in onze samenleving de acceptatie om te lijden afneemt’.
Dat er nog steeds 300 euthanasiegevallen zijn zonder dat de patiënt daar om vraagt, vindt Seldenrijk zorgelijk. ‘Het aantal is weliswaar fors afgenomen, van 1000 naar 300, maar het gaat hier wel over iets dat in ons strafrecht moord heet. In de meeste gevallen zal het verzoek om euthanasie van de familie komen. Artsen blijken zo’n verzoek in de praktijk soms niet te kunnen weerstaan”[9].

Hoe men het ook wenden of keren wil: het is duidelijk dat een groot deel van onze medemensen de onschendbaarheid van het leven niet meer eerbiedigt.
Gods Woord leert ons evenwel dat het lijden en sterven van Jezus Christus onze levens onaantastbaar maakt. Daarom zal de duivel, de tegenstander van God, er nimmer in slagen om de kerk totaal te vernietigen.

Midden in de wereld mogen en moeten Gods kinderen met Zondag 16 van de Heidelbergse Catechismus blijven belijden: “Onze dood is geen betaling voor onze zonden, maar alleen een afsterven van de zonden en een doorgang tot het eeuwige leven”[10].
Dat uitzicht kreeg de kerk na Golgotha.
Dat uitzicht is ook in de eenentwintigste eeuw nog volop te bewonderen.

Intussen hebben wij wel te maken met eenzaamheid.
Met zwakheid en ziekte.
Met pijn en moeite.
In al die narigheid en al dat leed zien we – als wij goed kijken – het silhouet van de dood.
Wij worden gedwongen om na te denken over de grenzen van het leven.
Maar een Gereformeerd mens mag ook zeggen: Jezus Christus leed nog méér pijn.
Een Gereformeerd mens mag zeggen dat Jezus Christus veel díeper vernederd werd dan de nooddruftige en zieke mensen van 2012.
Een Gereformeerd mens mag zeggen dat Jezus Christus in lijden en sterven Zijn liefde toonde. Zó wilde Hij de wereld verlossen.

De zonden van Gods volk zijn verzoend[11].
De duivel is onttroond. Weggestuurd door de almachtige God.

En daarom is het leven de moeite waard.
Ondanks de kommer en kwel.
En de handicaps.
En de contactarmoede.
En het verdriet.
Jezus Christus heeft voor onze zonden betaald[12]!

Noten:
[1] De titel van dit stuk is ontleend aan het derde couplet van het Paaslied ‘Daar juicht een toon’ (onder meer opgenomen in de zangbundel van Johannes de Heer met nummer 25). Zie voor de tekst van het lied http://www.prijshem.nl/daar_juicht_een_toon.html .
[2] Hebreeën 2:14 en 15.
[3] In het onderstaande gebruik ik onder meer de webversie van de Studiebijbel.
[4] In het onderstaande maak ik onder meer gebruik van http://www.npvzorg.nl/themas-van-a-tot-z/euthanasie/reactie-op-regeerakkoord/#c365 .
[5] Genesis 1:26 en 27.
[6] Genesis 9:6.
[7] Colossenzen 3:10.
[8] Zie http://nl.wikipedia.org/wiki/Euthanasie .
[9] Zie “Euthanasie in 3 procent sterfgevallen”. In: Reformatorisch Dagblad, woensdag 11 juli 2012, p. 1.
[10] Heidelbergse Catechismus – Zondag 16, antwoord 42.
[11] Zie Hebreeën 2:16, 17 en 18: “Want over de engelen ontfermt Hij Zich niet, maar Hij ontfermt Zich over het nageslacht van Abraham. Daarom moest Hij in alle opzichten aan zijn broeders gelijk worden, opdat Hij een barmhartig en getrouw hogepriester zou worden bij God, om de zonden van het volk te verzoenen. Want doordat Hij zelf in verzoekingen geleden heeft, kan Hij hun, die verzocht worden, te hulp komen”.
[12] Heidelbergse Catechismus – Zondag 16, vraag en antwoord 40 [vraag]: “Vraag 40: Waarom moest Christus Zich tot in de dood vernederen? [antwoord]: Omdat vanwege Gods gerechtigheid en waarheid niet anders voor onze zonden betaald kon worden dan door de dood van Gods Zoon”.

Geef een reactie »

Nog geen reacties.

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.