gereformeerd leven in nederland

18 februari 2014

Veilige omgeving

Filed under: Uncategorized — B. de Roos @ 08:00
Tags: , , , , ,

Wij moeten, zo leert ons Zondag 41 van de Heidelbergse Catechismus, “ingetogen leven, zowel in het heilig huwelijk als daarbuiten”[1].

Ware gelovigen moeten dus bescheiden leven. Gematigd. Stemmig en eenvoudig.
In onze wereld is dat verre van gemakkelijk. Je moet, zegt men, goed voor jezelf zorgen. Je moet aan je trekken komen. Je moet je kunnen ontplooien.

De Here geeft aan Zijn gelovige kinderen het huwelijk als belangrijke ontplooiingsmogelijkheid.
Toegegeven: er zijn ook vele alleengaanden in de kerk.
Maar het gezin – vader, moeder en kinderen – is toch vaak de plek waar Gods gaven zich ontvouwen.
Daar leren we de liefde kennen. Daar leren we de christelijke omgang met elkaar.

In Hooglied 1 staan daar prachtige woorden over.
Neem bijvoorbeeld deze:
“Zie, gij zijt schoon, mijn geliefde,
ja, heerlijk,
en lommerrijk is onze legerstede,
de balken van ons huis zijn ceders
en onze panelen cypressen”[2].

Het woord ‘hooglied’ betekent: lied der liederen.
Het is het mooiste lied dat er bestaat.
Het is het beste wat je in het aardse leven kan overkomen: liefde!

Geliefden bewonderen elkaar.
In het bovenstaande vers zegt de jonge vrouw hoe mooi ze haar toekomstige man vindt.
Met z’n tweeën kijken ze naar hun rustplaats.
Het lijkt wel alsof die twee, vervuld van liefde voor elkaar, het middelpunt van de schepping zijn.
Een exegeet schreef bij Hooglied 1: “De beschrijving van de cederhouten balken en binten van cipressen die hen omringen, maken duidelijk: de geliefden bevinden zich in de vrije natuur, in hun eigen liefdespaleis dat door God geschapen is. De liefde zoals de Schepper bedoelde (…), heeft daarin een voorname plaats: liefde hoort bij de door God geschapen wereld”[3].

Liefde is door God gegeven. Dat mogen we in de kerk nooit vergeten.
All you need is love, zeggen de mensen. Alles wat je nodig hebt, is liefde voor elkaar. Bij RTL4 is afgelopen zaterdagavond weer een serie tv-programma’s afgesloten met diezelfde titel: all you need is love.
In dat programma worden mensen bij elkaar gebracht. Soms van heinde en ver. En ach, wat is het mooi om te zien hoe liefde en genegenheid kunnen opbloeien als mensen, soms na lange tijd, weer bij elkaar komen!
Dan is alles prachtig.
Het huis lijkt een paleis.
Zo staat dat in Hooglied 1.
Maar laten wij het niet vergeten: het Hooglied maakt deel uit van Gods Woord. Iemand is door de Heilige Geest gedreven om het Hooglied aan ons door te geven. Zeer waarschijnlijk was het Salomo.

In het huwelijk mogen we de daden van de Here bewonderen.
In het huwelijk tonen we de gaven die de Here ons geeft.
Christelijke liefde is niet simpel. Gods kinderen mogen tonen: de hemelse Heer heeft ons voor elkaar geschapen!

Door de jaren heen werd het Hooglied vaak allegorisch uitgelegd. Ook in onze tijd worden dergelijke allegorieën nog wel aan lezers en luisteraars voorgehouden.
Men vroeg: wat had Christus nog meer voor Zijn gemeente kunnen doen? Zijn lijden en sterven was een echte liefdesactiviteit!
Men merkte op: “Er is niets op tegen om onder de vier genoemde stromen wijsheid, rechtvaardigheid, heiligheid en verlossing, gevuld als met de kostelijkste zalven, zowel water als zalven te verstaan: water, omdat het reinigt, en zalven, omdat ze geuren”[4].
Vrome mensen lazen in het Hooglied: “Trek mij achter u mee, laten wij ons spoeden. / De Koning voerde mij naar zijn vertrekken”; en men concludeerde dat God Zijn kinderen zo naar Zich toe moest trekken[5].
Nu is het ontegenzeglijk waar dat Hooglied een heel beeldend boek is.
Maar daarbij geldt toch ook dat we in dit Bijbelboek te maken hebben met twee mensen die zich voorbereiden op het huwelijk. Dat huwelijk moet, meen ik, daarom wel in ons blikveld blijven.

Salomo beschrijft hoe heerlijk de liefde tussen twee mensen zijn kan.
Salomo wil ons leren om de liefde in het leven een goede plaats te geven. Kinderen van de Koning moeten begrijpen wat het niveau van hun liefdesleven is. Dat is de standaard van Psalm 8:
“O HERE, onze Here,
hoe heerlijk is uw naam op de ganse aarde,
Gij, die uw majesteit toont aan de hemel.
Uit de mond van kinderen en zuigelingen
hebt Gij sterkte gegrondvest, uw tegenstanders ten spijt,
om vijand en wraakgierige te doen verstommen”[6].
In de huwelijkstrouw laten Gereformeerde mensen, ten diepste, iets zien van de innige band die de Here God met Zijn volk heeft. In de genegenheid die we elkaar tonen, demonstreren we de liefde die de Here voor Zijn volk heeft.
Als de hemelse God ons kinderen geeft, mogen we het evangelie van Jezus Christus doorgeven.

Als het om onze kinderen gaat, vind ik Hooglied heel tekenend:
“…de balken van ons huis zijn ceders
en onze panelen cypressen”.
Ouders en kinderen mogen genieten van de gaven die de Here in Zijn schepping legt. Eén van die gaven is: een veilig huis. Cederhout is mooi. Panelen zijn stevig. Maar ik bedoel niet alleen dat ons onderkomen stevig gebouwd is, en er aantrekkelijk uitziet. Graag accentueer ik vandaag ook dat ons huis een veilige omgeving moet zijn voor iedereen die zich daar bevindt: ouders, kinderen, logees, andere gasten…
Het valt niet altijd mee om die veiligheid te bieden. Het leven is in onze tijd vol van gebroken gezinssituaties. Massa’s kinderen hebben psychosociale of maatschappelijke problemen.
En ach, u weet zelf hoeveel contacten tussen ouders en kinderen beschadigd zijn.
Individualisme en egocentrisme zijn aan de orde van de dag.
Onze eigen lusten vinden we vaak belangrijker dan de verplichtingen die we in ons gezin hebben.
Welnu, de Here houdt ons in Hooglied 1 bij de les. Onze samenlevingsverbanden moeten even zovele veilige omgevingen wezen. Daar moeten we op letten. Daar moeten wij ons in oefenen. Laten we zo nu en dan ês goed naar onszelf kijken en luisteren!

Tot slot nog dit.
Wij moeten ingetogen leven.
Dat moet in en buiten het huwelijk.
In de tijd waarin we leven zeggen mensen vaak: maak van je hart geen moordkuil. En: gooi het er maar uit hoor; dat is beter dan dat je het opkropt. Of: geniet maar van het leven; voor je het weet is het voorbij… Uitbundig en intensief leven, daar is niks tegen. Zeggen ze.
De Here leert ons dat liefde heel teer is. Jazeker.
Liefde is een kwestie van gevoel. Nou en of.
Maar de Here heeft ons ook verstand gegeven. Hij leert ons: lieve kinderen, de liefde is kwetsbaar en mensen zijn zondig; blijf dus binnen de kaders die Ik u in Mijn Woord geef.
En daarbij mogen de woorden van Psalm 128 onze bede zijn:
“Gods zegen moog’ u hoeden uit Sion, stad van Hem,
opdat u ziet het goede van zijn Jeruzalem.
U ziet ook op uw bede uw nageslacht met vreugd.
God geve toch de vrede, die Israël verheugt”[7].

Noten:
[1]
Heidelbergse Catechismus – Zondag 41, antwoord 108.
[2] Hooglied 1:16 en 17.
[3] De webversie van de Studiebijbel; commentaar bij Hooglied 1:16 en 17.
[4] “Geur” – meditatie. In: Reformatorisch Dagblad (13 september 2012), p. 2. Ook te vinden op www.digibron.nl .
[5] Hooglied 1:4a. Zie ook “Geestelijk gebed” – meditatie. In: Reformatorisch Dagblad (19 juni 2012), p. 2. Ook te vinden op www.digibron.nl .
[6] Psalm 8:1, 2 en 3 (onberijmd).
[7] Psalm 128:3 (berijmd; Gereformeerd Kerkboek).

Geef een reactie »

Nog geen reacties

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

%d bloggers liken dit: