gereformeerd leven in nederland

20 mei 2014

Nieuwe werkelijkheid

Filed under: Uncategorized — B. de Roos @ 08:00
Tags: , , , ,

Zondag 52 van de Heidelbergse Catechismus zet, zo lijkt het, ietwat deprimerend in.
De bede ‘En leid ons niet in verzoeking, maar verlos ons van de boze’ wil onder meer zeggen: “Wij zijn van onszelf zó zwak, dat wij zelfs geen ogenblik kunnen standhouden”[1].
De Catechismus is een troostboek. Maar in het bovenstaande zit, zou je zo zeggen, weinig reden tot verheugenis.

Toch mag dit geen oorzaak zijn tot diepe droefenis. Het is niet de bedoeling dat wij thans geschrokken en half huilend in een hoekje kruipen, wachtend op de genadeklap.
In het Schriftbewijs onder dit deel van de oude Heidelberger wordt onder meer verwezen naar Johannes 15. En met name naar deze woorden: “Ik ben de wijnstok, gij zijt de ranken. Wie in Mij blijft, gelijk Ik in hem, die draagt veel vrucht, want zonder Mij kunt gij niets doen”[2].
De kwestie is dus: wij moeten in Jezus Christus blijven!

De Groot Nieuws Bijbel-1996 heeft een vertaling die wellicht wat duidelijker is: “los van Mij zijn jullie tot niets in staat”.
Wij moeten zorgen dat wij in Christus blijven.
Zondag 52 heeft niet de intentie om kerkgangers uiteindelijk depressief te maken en richting de geestelijke gezondheidszorg te praten. Welnee. Hier staat een oproep. Een oproep om een rank van de wijnstok te blijven.

In het begin van Johannes 15 lezen we: “Elke rank in Mij die geen vrucht draagt, neemt Hij weg”[3]. Daar staat het Griekse woord airoo – wegdoen. Het gaat er klaarblijkelijk om dat sommige ranken geen echte verbinding met de wijnstok hebben.
Er staat nog meer: “…elke die wel vrucht draagt, snoeit Hij, opdat zij meer vrucht drage. Gij zijt nu rein om het woord, dat Ik tot u gesproken heb; blijft in Mij, gelijk Ik in u”[4].
Er is dus sprake van een nogal fundamentele tegenstelling:
* mensen die geen echte band met Christus hebben dragen geen vrucht
* mensen die leven uit God ontvangen hebben, en zo rein zijn door het Woord, dragen wel vrucht.
Dat is even schrikken: in de kerk kunnen blijkbaar mensen zitten die niet echt bij Jezus Christus horen.
Maar er is meer.
Er zitten gelukkig ook heel veel mensen die onlosmakelijk aan de Heiland verbonden zijn!

Welnu, die laatste groep mensen wordt gesnoeid.
Dat betekent niet dat een massa kerkleden dociel gaat zitten wachten op de dingen die komen gaan.
Dat houdt wel in:
* de Landman is er iedere dag om Zijn werk te doen
* de mensen krijgen een plaats in de leefgemeenschap met Christus; de verbinding wordt steeds beter en sterker.

Vrucht dragen: steeds weer laten zien wie Jezus Christus is[5].

Blijf in Mij, zei Jezus tegen de discipelen[6].
Dat zei Hij vlak voordat het voor Hem hemelvaartsdag worden zou.
Het geloof zou de discipelen in verbinding houden met hun Meester. Ook als Hij naar Zijn woonplaats, de hemel, vertrokken was.
Voor heel de kerk geldt: “wíj zijn burgers van een rijk in de hemelen, waaruit wij ook de Here Jezus Christus als verlosser verwachten, die ons vernederd lichaam veranderen zal, zodat het aan zijn verheerlijkt lichaam gelijkvormig wordt, naar de kracht, waarmede Hij ook alle dingen Zich kan onderwerpen”[7].

En nu begrijpen wij allen: dat zinsdeel uit Zondag 52 is verre van deprimerend.
Als wij belijden ‘Wij zijn van onszelf zó zwak, dat wij zelfs geen ogenblik kunnen standhouden’ zeggen we daarmee dat we het verwachten van Jezus Christus. En we zeggen daarmee dat het helemaal geen straf is om van Hem afhankelijk te zijn. En we zeggen daarmee: vol verwachting klopt ons hart, het hele jaar door. Want de Here Jezus komt terug!

Wij bidden ook: ‘wil ons toch staande houden en sterken door de kracht van uw Heilige Geest’.
En als we die woorden in de mond nemen, dan weten we meteen ook: dankzij de Heiland blijven we overeind in de wereld.
Oftewel: de ware Wijnstok geeft ons de nodige levenssappen!

Wij moeten in Jezus Christus blijven.
Wat is dat?
Iemand omschreef dat eens zó: “het ‘in Christus-zijn’ is niet alleen maar het fundament of de diepste wortel van het christen-zijn, maar het is een nieuwe werkelijkheid, een nieuwe realiteit binnen het dagelijkse leven zelf”[8].
Iedere dag weer hebben we, als gewone wereldburgers, te maken met de werkelijkheid van de dinsdag, de woensdag enzovoort. En het lijkt erop dat er geen verschil tussen onze realiteit, en die van de buurman. Maar schijn bedriegt. Want aan onze horizon zien we, om zo te zeggen, de contouren van de hemel. In de verte zien wij het silhouet van Gods troon.
Nieuwe levenssappen stromen snel binnen in ons bestaan.

En daarom zeggen we: het leven is de moeite waard.
Middenin de drukte van de dag ontvouwt zich een nieuw perspectief op de toekomst.
Om dat nader te bekijken hebben wij geen verrekijker nodig.
Wij hebben een boek nodig.
Eén boek slechts.
Gods Woord, namelijk.

Noten:
[1] Heidelbergse Catechismus – Zondag 52, antwoord 127.
[2] Johannes 15:5.
[3] Johannes 15:2 a.
[4] Johannes 15:2 b en 3.
[5] In het bovenstaande gebruik ik onder meer http://www.oudesporen.nl/Download/HB029.pdf .
[6] In het onderstaande gebruik ik onder meer http://www.oudesporen.nl/Download/V02a.pdf .
[7] Philippenzen 3:20 en 21.
[8] Zie http://www.bijbelseplaatsen.nl/onderwerpen/I/In%20Christus%20zijn/512/ .

Geef een reactie »

Nog geen reacties.

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

%d bloggers liken dit: