gereformeerd leven in nederland

31 juli 2014

Lichtpunt voor criticasters

Filed under: Uncategorized — B. de Roos @ 08:00
Tags: , ,

Heel wat Gereformeerden houden vol overtuiging vast aan de ware en volkomen leer der zaligheid[1]. Ze verdedigen die met verve.
En gelijk hebben zij.
Nu zijn er ook veel mensen die zeggen: de toon in die verdediging bevalt me niet. Men zegt: de toon is te hard. Of: de verdediging is te ongenuanceerd. Of: de formuleringen zijn buitengewoon ongelukkig gekozen.
Ook die mensen hebben het gelijk soms aan hun kant.
Geen wonder. Het kan heel moeilijk zijn om irritaties en ergernissen op een juiste manier te uiten.
En laten we maar eerlijk wezen: zo nu en is het bijna onmogelijk om rustig te blijven als een fulminerend kerklid staat te roepen dat dit niet klopt en dat niet deugt. Er zijn momenten waarop de geloofsblijdschap ver te zoeken lijkt.
De vraag kan luiden: is het niet beter om gewoonweg te zwijgen? Of ook: is het voor alle partijen niet een stuk rustiger als kerkelijke criticasters zich stilhouden?
Ik zou zeggen: neen.
Driewerf neen.

Tot die conclusie kom ik als ik 2 Kronieken 20 lees. In dat hoofdstuk gaat het over koning Josafat[2].
En daar staat dan onder meer: “Hij wandelde in de weg van zijn vader Asa; hij week daarvan niet af, en deed wat recht is in de ogen des Heren. Alleen verdwenen de offerhoogten niet en het volk had zijn hart nog niet gericht op de God zijner vaderen”[3].

Josafat deed het dus goed. Hij diende de Here. En dat deed hij met overtuiging.
Toen er oorlog dreigde met Moabieten, Ammonieten en Meünieten kwam er bij koninklijk besluit een bededag. En de koning ging zelf voor in gebed. Hij erkende Gods majesteit. Hij memoreerde de dingen die de Here in het verleden had gedaan. Om kort te gaan: met Josafat had Juda een Godvrezende koning.

Even zo goed bleven de offerhoogten bestaan.
Josafat wilde de Here dienen. In zijn godsdienst was hij zeer serieus. Maar hij was klaarblijkelijk niet voldoende rigoureus. Hij was niet nauwkeurig genoeg.
En daarom zeg ik: in de godsdienst is stiptheid van het hoogste belang. Gereformeerde mensen moeten in het dienen van hun Heer de puntjes op de i zetten.

De naam Josafat betekent: de Heer is rechter.
In die naam ontdek ik troost. Zijn leven lang droeg de koning een boodschap mee. De koning had een regeerambt. Maar het eindoordeel over des konings daden gaf de Here. De Here wierp Hoogstpersoonlijk een blik in het hart van de koning. En Hij zag mooie dingen. Hij zag een hart dat klopte voor Hem. Hij zag een leven dat aan God gewijd was.

Het mag ons opvallen dat de beoordeling van Josafat positief is. Het is niet zo dat de Here zijn dienaar afschreef. Het zou verkeerd zijn om te zeggen dat de offerhoogten bleven staan, en dat er van Josafat derhalve niets meer deugde. Integendeel: Josafat deed het prima.

Hoe mooi dat alles ook is: op de koninklijke dienst van Josafat was wel wat aan te merken. Zeker wel. En de Here heeft het nodig gevonden dat we daar goede nota van nemen. Het moge zo zijn dat de hemelse slotconclusie blijmoedig stemt, het probleem van die offerhoogten mogen we niet over het hoofd zien.

De verleiding is groot om op te merken dat het allemaal wel meevalt.
Immers: Josafat laat her en der wat steken vallen, maar in de finale komt hij er bij de Here goed af.
Dan lijkt het logisch om in 2014 te zeggen: laten we maar niet al te scherp zijn; als je de zaken wat rustiger benadert komt het óók goed.
Maar dat is, naar het mij voorkomt, ietwat te gemakkelijk. Want de Here heeft die geschiedenis over Josafat niet voor niets in Zijn Woord laten opnemen.

Er staat een notitie over offerhoogten.
En ik lees ook: “Hierna verbond zich Josafat, de koning van Juda, met Ahazia, de koning van Israël. Deze handelde goddeloos en sloot met hem een overeenkomst om schepen te bouwen voor de vaart op Tarsis. En zij bouwden schepen te Ezeon-Géber. Maar Eliëzer, de zoon van Dodava, van Maresa, profeteerde tegen Josafat: Omdat gij u verbonden hebt met Ahazia, verbreekt de HERE uw werken. En de schepen leden schipbreuk, zodat zij niet naar Tarsis konden varen”[4].
Dat zijn attentieseinen voor ons.
We moeten blijven geloven in Gods beloften. Volhouden dus!

En daarnaast is er troost. Jazeker: wij zien de zaken soms niet scherp. Wij laten in het kerkelijk leven heel wat dingen zitten die eigenlijk aangepakt zouden moeten worden. Welnu, als ons dat overkomt schrijft de Here ons niet meteen af. Hij kijkt naar de grote lijn in ons leven. Hij signaleert dat we met ons hele hart de Here willen dienen.

In 2014 mogen we, naar mijn stellige overtuiging, ook niet bij Josafat blijven staan. We behoren de lijn door te trekken. Wij moeten bedenken dat onze Heiland, de Here Jezus Christus, voor onze zonden heeft betaald. Dankzij Hem is nu de weg naar God open.
In dit verband citeer ik graag de apostel Paulus die in Romeinen 15 schrijft: “Ieder onzer trachte zijn naaste te behagen, ten goede, tot opbouwing, want ook Christus heeft Zichzelf niet behaagd, maar, gelijk geschreven staat: De smaadwoorden van hen, die U smaden, kwamen op Mij neder. Al wat namelijk tevoren geschreven is, werd tot ons onderricht geschreven, opdat wij in de weg der volharding en van de vertroosting der Schriften de hoop zouden vasthouden. De God nu der volharding en der vertroosting geve u eensgezind van hetzelfde gevoelen te zijn naar het voorbeeld van Christus Jezus, opdat gij eendrachtig uit één mond de God en Vader van onze Here Jezus Christus moogt verheerlijken”[5].
Ik citeer Paulus nóg eens, nu vanuit 1 Corinthiërs 10: “Dit is hun overkomen tot een voorbeeld voor ons en het is opgetekend ter waarschuwing voor ons, over wie het einde der eeuwen gekomen is. Daarom, wie meent te staan, zie toe, dat hij niet valle”[6].
Laten wij, kortom, maar scherp opletten in de kerk. En laten we ’t maar zéggen als er zaken scheef groeien.

Er zijn in het kerkelijk leven aardig wat mensen die soms als lastposten worden beschouwd.
Zulke mensen zeggen het te scherp.
Er is eigenlijk altijd wel iets wat niet deugt.
Er wordt teveel gemopperd.
En zo is er nog wel meer.
Vandaag noteer ik hier: scherpte is geboden.
Daarbij hoop ik dan wel dat voor luisteraars ook geloofsblijdschap hoorbaar blijft. Dat ook.
Echter: laten de zieners van onze tijd hun stem maar verheffen. Laten ze de tot hun beschikking staande middelen maar gebruiken om aan te tonen dat het fout gaat. Laat hen maar demonstreren waar het verkeerd gaat. Laten zij daarbij niet te bang wezen voor tegenstand.

Critici brengen meestentijds geen blijde boodschap.
Maar in deze wereld hebben wij hen hard nodig.
Wie de historie van Josafat leest weet wel waarom.

Noten:
[1] Dit artikel is een bewerking van een stuk dat ik in maart 2009 schreef.
[2] De informatie over koning Josafat ontleen ik onder meer aan http://www.bodedesheils.nl/jaargangen/j092/j092_052_Het_leven_van_koning_Josafat_2.htm en aan http://nl.wikipedia.org/wiki/Josafat .
[3] 2 Kronieken 20:32 en 33.
[4] 2 Kronieken 20:35, 36 en 37.
[5] Romeinen 15:2-6.
[6] 1 Corinthiërs 10:11 en 12.

Geef een reactie »

Nog geen reacties.

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

%d bloggers liken dit: