gereformeerd leven in nederland

5 december 2017

Boven het dilemma uit

Filed under: Uncategorized — B. de Roos @ 07:00
Tags: , , , , ,

Je hebt van die mensen die een abonnement lijken te hebben op ziekenhuizen, op artsen en op therapeuten.

Een voorbeeld.
Zij: een hersentumor. Ze overlijdt binnen een maand of drie. Hij: prostaatkanker; een paar jaar later blijkt hij een ontsteking aan het hartzakje te hebben. Daarnaast wordt chronische leukemie bij hem geconstateerd. Hij heeft trouwens ook nog een liesbreuk.
De kinderen die er omheen staan kunnen de stress maar moeilijk aan. Er heerst onbegrip en ruzie.

In de medische wetenschap is steeds meer mogelijk. Wij worden ouder. Maar dat alles heeft zijn prijs. Kwalen en ziekten zijn voor velen aan de orde van de dag.
En wie denkt er soms niet: dat en dat gezin krijgt wel heel veel te verwerken…?

Laten wij elkander wijzen op Zondag 16 van de Heidelbergse Catechismus. Ik doel op deze woorden: “Onze dood is geen betaling voor onze zonden, maar alleen een afsterven van de zonden en een doorgang tot het eeuwige leven”[1].

Dat klinkt prachtig.
Maar wie overlijdt, laat bijna altijd mensen achter. Dat is verdrietig. De achterblijvers worden eenzamer. Dat verdriet slijt wel een beetje. Maar die eenzaamheid is bij tijd en wijle bijna wurgend. En ja – iemand die op een ziekbed ligt, heeft dat soms scherp voor ogen.

Voor de zieke in kwestie is er echter het uitzicht op de hemel. Hij weet dat hij in een schitterende woongemeenschap terecht komt. Met Christus, namelijk.

En zo is er dat dilemma:
* u wilt geen afscheid nemen van mensen en dingen op aarde
* u wilt naar Christus toe; want leven met Hem is het mooiste dat er is.

Dat dilemma is, bij wijze van spreken, al zo oud als de weg naar Rome. Paulus had het er in Philippenzen 1 al over: “Want het leven is voor mij ​Christus​ en het sterven is voor mij winst. Maar blijf ik leven in het vlees, dan betekent dit voor mij vruchtbaar werk; en wat ik verkiezen zal, weet ik niet. Want ik word door deze twee gedrongen: ik heb de begeerte om heen te gaan en bij ​Christus​ te zijn, want dat is verreweg het beste, maar in het vlees te blijven is noodzakelijker voor u”[2].

Paulus kiest niet.
En hij hoeft geen keuzes te maken.
Ook wij hebben niks te kiezen.
De Here leidt ons leven. Dan komt het altijd goed.

In Philippenzen 1 staat overigens niet Paulus centraal. Het is Christus die de koers bepaalt.
Dat mogen ook wij belijden, in 2017. In de gewone dingen van het leven. In de bezigheden van alledag.
Het is belangrijk om te zien dat Christus ons perspectief is. Wij zien op Hem. Als wij beslissingen nemen, doen we dat – als het goed is – met het oog op het feit dat we in de toekomst gaan samenwonen. In de hemel, namelijk; met de God van het verbond. Zelfs als besloten moet worden dat het noodzakelijk is om het aardse leven los te laten, dan weten we: de deur naar de toekomst is open.
Dat mogen en moeten we tegen elkaar zeggen.

Dat spreken we uit in een wereld die een heel ander perspectief ziet. Een vrouwelijke bestuurder in de zorg zei onlangs: “Maar ik ken mensen die echt zwaar lijden aan het leven. Met alle checks and balances moet het wat mij betreft dan mogelijk zijn ze te verlossen van wat ze zelf ondraaglijk vinden. Mocht blijken dat het een aanzuigende werking heeft, dan moet je niet doordenderen. Vraag je dan af: is dit wat wij hebben bedoeld? Moeten we niet bijstellen?”[3].

Wat hebben wij bedoeld? Moeten wij ons beleid niet bijstellen? Dat zijn de belangrijkste vragen in de zorg, vandaag.
In de kerk beginnen we met de vraag: wat is Christus’ bedoeling met ons leven? En wij realiseren ons: Hij hoeft Zijn volmaakte beleid niet bij te stellen.

Maar wat doe je dan als er veel pijn geleden wordt? Wat doe je bij benauwdheid? Wat doe je als de dokter niet meer weet welke medicijnen hij geven moet?
Dan kun je iemand in kunstmatige slaap brengen. Palliatieve sedatie, noemen we dat. Het bewustzijn wordt verlaagd. Het leven wordt niet verkort. Er worden medicijnen gegeven om de klachten te bestrijden, niet meer.
Aldus nemen we het tijdstip van het sterven niet in eigen hand[4].

Paulus heeft bij het schrijven van Philippenzen 1 de begeerte om bij Christus te zijn.
Dat verlangen mogen wij ook hebben.
En nee, dat is dan geen mystieke zaak, of zo. Die begeerte mogen de kerkleden samen koesteren. De apostel schrijft: “Want ik weet dat dit mij tot zaligheid strekken zal, door uw ​gebed​ en de ondersteuning van de Geest van ​Jezus​ ​Christus, overeenkomstig mijn reikhalzend verlangen en hoop dat ik in geen enkel opzicht beschaamd zal worden, maar dat in alle vrijmoedigheid, zoals altijd, ​Christus​ ook nu grootgemaakt zal worden in mijn lichaam, of het nu door het leven is of door de dood”[5].
En:
“En dit vertrouw en weet ik dat ik zal blijven leven en bij u allen zal blijven tot uw vordering en blijdschap van het geloof, opdat uw roemen in ​Christus​ ​Jezus​ overvloedig is door mij, door mijn hernieuwde aanwezigheid bij u”[6].

Als het over deze dingen gaat, mogen en moeten wij samen naar de Here gaan. Wellicht komen er dan alleen wat stamelende gebeden. Laten wij dan beseffen dat de Geest van Christus onze gebeden ondersteunt.
Zo wordt de Heiland groot gemaakt. Of wij nu op aarde leven, of in de hemel ons bestaan hebben – altijd glorieert de God van het verbond.

Bij dat alles is één ding zeker: ons zondige leven sterft langzaam af. En er komt een moment dat de God van hemel en aarde Zijn kinderen meeneemt naar de doorgang van het eeuwige leven.  Dan zal Hij zeggen: “…over weinig bent u trouw geweest, over veel zal ik u aanstellen; ga in, in de vreugde van uw ​heer”[7].
Dan zijn checks and balances niet meer aan de orde.

Het bovenstaande geschreven hebbende, denk ik aan die zoon die in april 2010 bij het sterfbed van zijn moeder zat. Beiden waren zij kinderen van God.
“Als ik je hier niet meer zie, dan zie ik je boven wel”, zei zij.
“Vast en zeker!”, zei hij vol overtuiging.
Meer woorden waren daar niet nodig. Echt niet.

Noten:
[1] Heidelbergse Catechismus – Zondag 16, antwoord 42.
[2] Philippenzen 1:21-24.
[3] De woorden zijn van Cathy van Beek. In de zorg vervulde zij diverse bestuurlijke functies. Zo was zij vicevoorzitter van de Nederlandse Zorgautoriteit.
[4] Zie https://npvzorg.nl/wp-content/uploads/2016/04/Slapen_of_inslapen_ZORG_maart_2013_01.pdf . Dit betreft het artikel ‘Slapen of inslapen?’ van Ali van Dijk uit maart 2013. Geraadpleegd op zaterdag 25 november 2017.
[5] Philippenzen 1:19 en 20.
[6] Philippenzen 1:25 en 26.
[7] Mattheüs 25:21 b.

Geef een reactie »

Nog geen reacties.

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.