gereformeerd leven in nederland

5 maart 2018

Levenslange wedloop

Filed under: Uncategorized — B. de Roos @ 07:00
Tags: , , ,

“Welnu dan, laten ook wij, nu wij door zo’n menigte van getuigen omringd worden, afleggen alle last en de ​zonde, die ons zo gemakkelijk verstrikt. En laten wij met volharding de wedloop lopen die voor ons ligt, terwijl wij het oog gericht houden op ​Jezus, de Leidsman en Voleinder van het geloof. Hij heeft om de vreugde die Hem in het vooruitzicht was gesteld, het ​kruis​ verdragen en de schande veracht en zit nu aan de rechterhand van de troon van God”.

Dat zijn bekende woorden uit Hebreeën 12[1].

Hoeveel predikanten hebben op de kansel al niet gewezen op dat stadion vol mensen dat ons aanmoedigt? Het zijn er heel wat, kan ik u verzekeren. Trouwens, daar kunt u waarschijnlijk ook zelf wel over meepraten.

Die wedloop lopen wij gedurende ons hele leven.

En niet alleen gedurende de Olympische Winterspelen. U hebt het waarschijnlijk wel mee gekregen: van 9 tot 25 februari vonden de Olympische Winterspelen plaats in het Zuid-Koreaanse Pyeongchang.
De televisie zat er boven op. Uren en uren werd er geanalyseerd en gebatteerd.
Ach, ik wilde best een poosje naar het schaatsen kijken. Maar het geheel stond mij al snel een beetje tegen. En waarom dan precies? Al dat gepraat over de medaillespiegel – de ranglijst van deelnemers, geordend naar behaalde medailles –, de fantastische prestaties, de hooggestemde verwachtingen die soms niet werden waargemaakt, de onverwachte huzarenstukjes waarover urenlang werd nagepraat… het was allemaal zo aards. Zo mensgericht. Zo’n sfeer van: wat zijn wij, mensen, toch sterk en knap; en als dat onverhoopt niet zo is, dan maken we er toch een leuke tv-uitzending van. En als het dan leuk wórdt, dan zijn in ieder geval de tv-presentatoren nog knap… Een hele opluchting, dat begrijpt u.

Er lijkt tenminste één overeenkomst tussen die Olympische sporters en de kerkmensen. Zij zijn allen gericht op de overwinning.
Alleen maar, de sporters gaan voor hun eigen overwinning. Kerkmensen letten op de triomf van een Ander: Jezus, de Leidsman en Voleinder van het geloof. Hij zit nu aan de rechterhand van God.

Er is nog een kenmerkend verschil tussen die Olympische sporters en de kerkmensen.
Olympische sporters zitten een dag of veertien in een cocon. Zij wonen in een Olympisch dorp. Zij concentreren zich op hun sport en de resultaten daarin.
Kerkmensen letten op de geloofsgetuigen die hen zijn voorgegaan. Op Abel. Op Henoch. Op Noach. Op Abraham. En op heel veel anderen die in Hebreeën 11 genoemd worden.
Kerkmensen letten op hun aardse vaders[2]. En op de wereld om hen heen.

Jaag de vrede na, zegt Paulus.
En: neem elkaar mee in de kerk, en zorg ervoor dat niemand achterblijft[3].
En: zorg ervoor dat er geen ruzie of onrust komt.
Verder: blijf ver van onkuisheid en losbandigheid[4].
Kortom: kijk goed om u heen, en ga christelijk met uw naasten om.

Gelovige kinderen van God letten op de overwinning van hun Heiland. Maar zij kijken ook om zich heen. Echte wereldburgers zijn zij, die volop actief in deze wereld staan.

Nu het om deze dingen gaat, wijs ik graag op een oude predicatie van de Gereformeerd-vrijgemaakte predikant K. Deddens (1924-2005). Zo’n zestig jaar geleden – het was omtrent 1959 – zei hij in een preek over Hebreeën 12:1 en 2: “…Als men vandaag allerwegen gaat leren, dat het er niet toe doet wat wij geloven, maar dat het alles aan komt op de vraag hoe wij geloven; als men ons zeggen wil, dat alleen dit van betekenis is, dat wij hetzelfde enthousiasme zullen opbrengen als eertijds de vaderen deden, maar dat het niet zo belangrijk is, om precies hun geloofsinhouden te weten – nu gemeente, dan zullen wij het volhouden, dat het wel van de grootste en eerste betekenis is, wat wij geloven zullen. Want daar zet de strijd van de kerk zich voort, waar de geloofsinhouden bewaard blijven”.
Wie dat citaat tot zich door laat dringen, beseft dat er vandaag de dag niet zoveel nieuws onder de zon is. Want ook in 2018 zeggen velen: als je maar bezield bent, dan kom je er wel in de kerk.
Laten wij, als wij zulk gepraat horen, niet vergeten dat het in de kerk nooit in de eerste plaats om ons gaat. Altijd staat Jezus Christus, de Heiland, op de eerste plaats!

De Olympische Winterspelen zijn achter de rug.
Maar de taak van Gods kinderen zit er nog lang niet op.
Van kerkmensen wordt uithoudingsvermogen gevraagd.
Zij moeten volhouden. Tot aan hun sterfdag.
Laten zij Hebreeën 12 daarbij nooit vergeten: “Maar u bent genaderd tot de berg Sion en tot de stad van de levende God, tot het hemelse Jeruzalem en tot tienduizendtallen van ​engelen, tot een feestelijke vergadering en de ​gemeente​ van de eerstgeborenen, die in de hemelen opgeschreven zijn, en tot God, de Rechter over allen, en tot de geesten van de rechtvaardigen, die tot volmaaktheid zijn gekomen”[5].

Noten:
[1] Hebreeën 12:1 en 2.
[2] Zie bijvoorbeeld Hebreeën 12:9: “En verder hadden wij onze aardse vaders als opvoeders, en wij hadden ontzag voor hen. Zullen wij ons dan niet veel meer onderwerpen aan de Vader van de geesten, en leven?”.
[3] Hebreeën 12:14: “Jaag de ​vrede​ na met allen, en de ​heiliging, zonder welke niemand de Heere zal zien”.
[4] Hebreeën 12:15: “Zie erop toe dat niemand achteropraakt in de ​genade​ van God, en dat er geen enkele wortel van bitterheid opschiet en onrust veroorzaakt zodat daardoor velen bezoedeld worden”.
[5] Hebreeën 12:22 en 23.

Geef een reactie »

Nog geen reacties.

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

%d bloggers liken dit: