gereformeerd leven in nederland

30 augustus 2018

Geloof geeft rust

Filed under: Uncategorized — B. de Roos @ 07:00
Tags: , , ,

Wat zou je het geloof gaarne gunnen aan je medemensen!
Immers, dat geloof opent de weg naar de toekomst.
Immers, dat geloof biedt zoveel troost.
Immers, dat geloof biedt zoveel zekerheid.

Zulk een geloof gunt schrijver dezes gaarne aan de dichter en journaliste Marjoleine de Vos[1].

In maart 2018 publiceerde Marjoleine onder de titel ‘Doe je best’ een aantal persoonlijke essays[2].
De uitgever schreef blijmoedig: “Deze schitterende verzameling persoonlijke essays tonen een wereldbeschouwing van deze tijd die meervoudig is, nooit absoluut. In tintelende zinnen legt De Vos de vraagstukken van ons bestaan bloot en beantwoordt ze met een bijna laconieke en aan de journalistiek ontstegen kennis van onze wereld”[3].

Mede naar aanleiding van de verschijning van die bundel essays zei Marjoleine in het Nederlands Dagblad: “…een heleboel dingen worden een stuk dragelijker als je weet dat het ooit wordt goedgemaakt. Hoe die wereld er dan ook uitziet. Maar ik geloof het niet. Ik kan het gewoon niet geloven. Kon ik het maar, dat zou me echt helpen”[4].

Kon ik het maar’, zegt Marjoleine.
Hoort u het ook – dat verlangen naar rust?

De dichter van Psalm 25 leert ons:
“Goed en waarachtig is de HEERE
daarom onderwijst Hij zondaars in de weg.
Hij leidt zachtmoedigen in het recht,
Hij leert zachtmoedigen Zijn weg.
Alle paden van de HEERE zijn goedertierenheid en trouw
voor wie Zijn ​verbond​ en Zijn getuigenissen in acht nemen”[5].

De God van hemel en aarde weet hoe mensen in elkaar zitten. Hij heeft hen Zelf gemaakt! Daarom geeft hij onderwijs over de weg. Dat betekent: Hij laat hen zien wat echte waarheid is. Hij toont waar de redding voor deze wereld te vinden is.

Dat onderwijs is er voor zachtmoedigen.
Het is er niet voor betweters.
Die lessen zijn er voor mensen die een zacht hart hebben, en die toegankelijk willen blijven voor het Goddelijk onderricht.

Gods barmhartigheid, genade en mildheid zijn er voor hen die Gods geboden naleven.
Het kader van Gods wet geeft in het leven rust.
Altijd weer kun je zeggen: ik ga rustig mijn gang, want God stuurt mij altijd de goede kant op. En ook: het is mijn diepste wens dat mijn activiteiten passen in de voorbereiding op een leven in de hemel.

Kon ik het maar’, zegt Marjoleine.

Wat kan een adequate reactie zijn?
Geloven, dat is: loslaten. Je hoeft het zelf niet te kunnen. Het is voldoende om te erkennen dat God de grote Bestuurder en Redder is van jouw leven. Niet meer en niet minder.

Marjoleine wil graag geloven.
Het Evangelie moet je “op de een of andere manier toch een geloofwaardige voorstelling van zaken vinden. Ik vind het als verhaal zinvol, maar als iemand aan me vraagt: geloof je het ook? Nee, dat niet”.

De Bijbel moet een geloofwaardige voorstelling van zaken geven.
De Bijbel moet aannemelijk wezen.
De Bijbel moet acceptabel zijn.
Zegt Marjoleine de Vos.

Laten wij elkaar wijzen op 1 Johannes 5: “Als wij het getuigenis van de mensen aannemen, het getuigenis van God is groter; want dit is het getuigenis van God dat Hij van Zijn Zoon getuigd heeft”[6].
Het verhaal van mensen geloven we in de regel ook. Zeker als dat verhaal ook nog door een man of twee bevestigd wordt. Waarom geloven onze medemensen God dan niet?

Er staat in 1 Johannes 5 nog het een en ander bij. Onder meer dit: “wie God niet gelooft, heeft Hem tot leugenaar gemaakt, omdat hij niet geloofd heeft het getuigenis dat God van Zijn Zoon getuigd heeft”[7].
Die woorden leiden ons tot de onvermijdelijke conclusie dat mensen die zeggen niet te kunnen geloven God voor een leugenaar uitmaken. Wie niet gelooft, zegt in feite: God liegt!
Nu hoor ik Marjoleine, en velen met haar, protesteren: ‘Als ik niet kan geloven, wil dat toch niet zeggen dat ik beweer dat God liegt?’.
Welnu, zo staat het toch echt in 1 Johannes 5. En dat is, bij nader inzien, ook wel logisch. De Bijbel is niet een beetje waar. Het is geen Boek waarvan men zeggen kan: er zit wel wat in.
Het is ja of nee.
Wel of niet.
Daar zit niks tussen.
Geloven in beloften over vergeving der zonden en een eeuwig leven, dat vraagt beslistheid.

Marjoleine de Vos zegt: “Als er een God is die ooit de wereld heeft geschapen en als dat koninkrijk van die God ooit komt, heeft alles in het leven betekenis. Dat vind ik heel aantrekkelijk. Maar dat keurslijf aan dogma’s en regels maakt het weer onaantrekkelijk. Ja, je kunt zeggen: dat zijn de instituties. Maar ik denk niet dat je geloof kunt loskoppelen van tradities, dogma’s en instituties. (…) Maar ik kan dat niet geloven”.

Feit is dat in de kerk allerlei geschreven en ongeschreven regels gelden.
Maar laat niemand zeggen dat de kerk onleefbaar is. Dat is onzin.
Trouwens – wie zich aan regels ergert, moet Lucas 10 maar even lezen.
Daarin staat een stukje over Maria en Martha. Maria zit aan de voeten van Jezus. Martha heeft het druk. Zij moet de gasten van al het nodige voorzien. En eigenlijk vindt Martha de rollen wat ongelijk verdeeld zijn. Waarom helpt Maria niet een handje mee? Als Jezus nou eens een dienstorder geeft, dan gaat Maria vast wel aan het werk…
Maar wat zegt Jezus? Dit: “Slechts één ding is nodig. ​Maria​ heeft het goede deel uitgekozen, dat niet van haar zal worden afgenomen”[8].
Uiteindelijk gaat het om het onderwijs van de Heiland. En natuurlijk moet je dan ook dingen regelen, in de kerk. Net als, bijvoorbeeld, bij een voetbalclub. Maar het blijft gaan om het onderwijs van Jezus Christus. En om het geloof in de beloften die Hij doet.
De rest is, strikt genomen, bijzaak.
Een belangrijke bijzaak, daar doe ik niets van af.
Maar toch – een bijzaak.

Marjoleine de Vos zegt: “Ik kom hier in de buurt nog steeds weleens in de kerk. Dan merk ik dat ik geen origineel soort twijfel heb. Ik vind de mensen in de kerk vaak in het verlangen dat de wereld op een bepaalde, goede manier zou kúnnen zijn. Dat zit hem vooral in de formuleringen, zoals de zegen aan het einde van de dienst. Ik ben eigenlijk altijd weer in tranen als ik die hoor uitspreken. Ik vind het heel mooi om mensen in het openbaar zoiets toe te wensen. Maar dan moet na de kerkdienst niemand tegen mij zeggen: geloof je dat nu ook? Dat God vrede geeft, zijn aangezicht over ons doet lichten? De ontroering om die wens, die ken ik. Zo blijft er ruimte, net als bij poëzie”.

De zegen van de Here heeft inderdaad iets poëtisch.
Maar we moeten nooit vergeten dat die zegen eerst en vooral een concrete inhoud heeft. Die zegen rust op ons in het leven van alledag.
Zondag aan zondag klinkt het in vele, vele kerkgebouwen: “De HEERE zegene u en behoede u! De HEERE doe Zijn aangezicht over u lichten en zij u ​genadig! De HEERE verheffe Zijn aangezicht over u en geve u ​vrede!”[9].
Gods kinderen gaan elke zondag gezegend de week in.
Nee, zij hebben niet alleen een dichterlijk leven.
Soms hebben zij een leven waarin commercie een grote rol speelt.
Soms werken Gods kinderen in de bouw.
Of in de accountancy.
Of op de boerderij.
In al die situaties is de heerlijke presentie van God gegarandeerd. Gods kinderen ontvangen speciale bescherming. Het leven van Gods kinderen staat in het licht van de toekomst met God. De Here is voortdurend vlakbij. Er is permanent contact mogelijk.
Zo wordt het leven werkelijk vredig.
Dat is heel concreet.

Marjoleine spreekt onomwonden uit: “We nemen allemaal stappen en daarvoor kun je jezelf verantwoordelijk houden. Maar hoe het uitpakt, dat weet je niet. Je kunt je best doen, meer niet. Dat zul je moeten aanvaarden”.

Wij moeten ons best doen, zegt Marjoleine. En dat is waar.
Maar wie in geloof op weg gaat, die vindt rust.
Dat geloof opent de weg naar de toekomst.
Dat geloof gun ik gaarne aan al mijn medemensen. Marjoleine de Vos inbegrepen.

Noten:
[1] Meer informatie over Marjoleine de Vos is te vinden op https://www.nederlandsepoezie.org/dichters/v/vos_marjoleine.html ; geraadpleegd op woensdag 15 augustus 2018.
[2] De gegevens van die publicatie zijn: Marjoleine de Vos, “Doe je best. Lof van het ongrijpbare leven”. – Amsterdam: Uitgeverij G.A. van Oorschot, 2018. – 144 p.
[3] Geciteerd van www.vanoorschot.nl ; geraadpleegd op woensdag 15 augustus 2018.
[4] “Meer dan je best kun je niet doen” – vraaggesprek met Marjoleine de Vos. In: Gulliver, bijlage bij het Nederlands Dagblad, vrijdag 11 mei 2018, p. 8 en 9.
[5] Psalm 25:8, 9 en 10.
[6] 1 Johannes 5:9.
[7] 1 Johannes 5:10 b.
[8] Lucas 10:42.
[9] Numeri 6:24, 25 en 26.

Geef een reactie »

Nog geen reacties.

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.