gereformeerd leven in nederland

19 februari 2021

Eenzaamheid verdragen

Filed under: Uncategorized — B. de Roos @ 07:00
Tags: , , ,

In deze tijd is, naar men zegt, eenzaamheid een allengs groter wordend probleem; met name onder jongeren.
Het Nederlands Jeugdinstituut meldde in november 2020 al: “Met name jongeren zijn zich de afgelopen maanden door de coronacrisis vaker eenzaam gaan voelen. Dat blijkt uit onderzoek van I&O Research onder in totaal 2.290 Nederlanders van 18 jaar en ouder”.
En:
“Jongeren zeggen in een toelichting veel last te hebben van verveling, eenzaamheid en een depressief gevoel. Ze missen gezelligheid, feestjes en sociale contacten. Daarnaast hebben ze soms moeite met onderwijs op afstand en voelen ze zich niet altijd gesteund. Dit leidt bij sommige jongeren tot stress, machteloosheid en depressie”[1].

Het bovenstaande is wel te begrijpen. Massa’s mensen zijn momenteel contactarm. En juist in de jonge jaren word je gevormd. Dat gebeurt onder meer in vriendschappen, op school en via de collega’s van de bijbaan op zaterdag. Veel daarvan valt nu weg. Het blijft vaak bij contact op afstand, al of niet online.

Niet zo lang geleden werd er voor gepleit om jongeren meer vrijheden te geven. Vooraanstaande mensen “komen met een oproep: de coronamaatregelen moeten meer gericht zijn op de maatschappelijke gevolgen van de pandemie. De komende weken en maanden moet het kabinet ‘verantwoorde risico’s’ durven nemen.
‘Ik erken de noodzaak van de avondklok en andere maatregelen, maar áls we overwegen meer vrijheden toe te kennen, denk dan het eerst aan jongeren’, zegt Halsema in Nieuwsuur. ‘We weten dat de jonge generatie op dit moment het meeste lijdt’[2].

Nu staat het buiten kijf dat we best begrip voor jongeren mogen hebben. Echter – dat zij in de maatschappij het meeste te lijden hebben is, wat schrijver dezes betreft, veel te makkelijk gezegd. Er zijn nog veel meer mensen die op de een of andere manier heel hard worden getroffen. Evenwichtigheid wordt in de uitspraken van de Amsterdamse burgemeester node gemist.

In deze tijd van pandemie en daaraan verwante problemen worden wij geconfronteerd met het feit dat in de samenleving niet alles maakbaar is. Wij worden geconfronteerd met het feit dat ontwikkelingen soms vrijwel stil komen te staan. Wij moeten leren om het te doen met wat we hebben. En ja, dat geldt ook voor jongeren. Leven – dat wil in heel veel gevallen zeggen: in stand houden. Leven – dat heeft heel vaak weinig met uitbreiding of groei te maken.
Als er één ding is dat we in deze periode van de eenentwintigste eeuw moeten leren, dan is het dat wel.

We zullen ook moeten beseffen dat er meer is dan de pandemie. Het is niet nodig dat COVID-19 ons ganse leven beheerst. Er is meer dan ziekte en lijden.
David laat in Psalm 25 ook blijken dat er meer is.
Hij spreekt over Gods leiding in zijn leven:
“HEERE, maak mij Uw wegen bekend,
leer mij Uw paden.
Leid mij in Uw waarheid en leer mij,
want U bent de God van mijn heil”[3].
Hij spreekt over vergeving:
“Omwille van Uw Naam, HEERE,
vergeef mijn ongerechtigheid, want die is groot”[4].
Hij spreekt over verlossing: “O God, verlos Israël
uit al zijn benauwdheden”[5].
En te midden van al die onderwerpen is er dan ook de eenzaamheid:
“Wend U tot mij en wees mij genadig,
want ik ben eenzaam en ellendig[6].
Het zou te simpel zijn om te zeggen: God is er bij, dus met Davids eenzaamheid valt het mee. Dat is niet zo.

In Psalm 25 buitelt van alles over elkaar heen. Er komt van alles aan bod.
Maar dwars door alles heen is er Gods verbond met mensen. Kijkt u maar mee:
“Alle paden van de HEERE zijn goedertierenheid en trouw
voor wie Zijn verbond en Zijn getuigenissen in acht nemen”[7].
En even verder nog een keer:
“Vertrouwelijk gaat de HEERE om met wie Hem vrezen,
Zijn verbond maakt Hij hun bekend”[8].
Dwars door alles heen geldt: het door God opgerichte verbond blijft geldig.

Voor dat woord ‘verbond’ staat er een vorm van het Hebreeuwse woord ‘berith’.
Iemand schrijft: “Het initiatief gaat helemaal van Hem uit. (…) De onverbreekbaarheid van Gods ‘berith’ blijkt in Gods onkreukbare trouw. Maar hoewel het verbond ‘monopleurisch’ is -de liefde komt van één kant-, toch betekent dat voor het verbondsvolk geen automatisch vrijwaringsbewijs tegen ongelukken. Het verbond blijft, maar participatie aan het wezen en de weldaden ervan voor een Israëliet persoonlijk en voor de generaties van dat volk hangt aan een gedurig ‘ingaan’ in het verbond, aan geloof, aan het onderhouden van Gods geboden. Als deze dingen er niet zijn, openbaart zich de donkere schaduwzijde van het verbond: Gods verbondswraak.
Dat God echter ook dan nog zijn verbondstrouw niet laat schenden, blijkt uit het feit, dat Hij met een door lijden geheiligde rest verder gaat, zover zelfs, dat Hij tenslotte alles op de éne noemer van de éne Israëliet, de lijdende Knecht des Heeren zet (…). Hij spaart om één Rechtvaardige. Daarmee wordt het genadekarakter van het verbond sterk onderstreept. Het zogenaamde nieuwe verbond komt in het zicht (…). God Zelf schrijft Zijn wet in de harten; de heidenwereld wordt erbij betrokken”[9].

Het verbond met God betekent niet dat eenzaamheid in de kerk iets onbekends is. Wij weten wel beter. Maar dat verbond is er wel. Dat verbond blijft eeuwig bestaan. In dat verbond is Jezus Christus de Redder. Hij is de Man die aan het kruis de ultieme eenzaamheid in gaat. In Mattheüs 27 roept Hij het uit: “Eli, Eli, lama sabachtani? Dat betekent: Mijn God, Mijn God, waarom hebt U Mij verlaten?”[10].
Onze Heiland heeft, dwars door de grootste eenzaamheid heen, de wereld gered. Zondag 1 van de Heidelbergse Catechismus is daarom helemaal waar. Het is zo “dat ik met lichaam en ziel, in leven en sterven, het eigendom ben, niet van mijzelf, maar van mijn trouwe Heiland Jezus Christus. Want Hij heeft met zijn kostbaar bloed voor al mijn zonden volkomen betaald en mij uit alle macht van de duivel verlost. Hij bewaart mij zo, dat zonder de wil van mijn hemelse vader geen haar van mijn hoofd kan vallen, ja zelfs zo, dat alles dienen moet tot mijn heil”[11].
Dwars door eenzaamheid heen gaan Gods kinderen naar het eeuwig heil toe.
Ja, zo is de eenzaamheid van deze tijd wel te verdragen.

Noten:
[1] Geciteerd van https://www.nji.nl/nl/Actueel/Nieuws-uit-het-jeugdveld/2020/Veel-jongeren-voelen-zich-eenzaam-door-coronacrisis ; geraadpleegd op vrijdag 12 februari 2021.
[2] Geciteerd van https://nos.nl/nieuwsuur/artikel/2368298-oproep-femke-halsema-en-prominenten-laat-jongeren-voor-bij-nieuwe-vrijheden.html
[3] Psalm 25:4 en 5 a.
[4] Psalm 25:11.
[5] Psalm 25:22.
[6] Psalm 25:16.
[7] Psalm 25:10.
[8] Psalm 25:14.
[9] Geciteerd van https://www.holyhome.nl/Sleutelwoorden/verbond.doc ; geraadpleegd op vrijdag 12 februari 2021.
[10] Mattheüs 27:46.
[11] Heidelbergse Catechismus – Zondag 1, antwoord 1.

Geef een reactie »

Nog geen reacties.

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

%d bloggers liken dit: