gereformeerd leven in nederland

20 juli 2020

God en Allah zijn niet dezelfde

Filed under: Uncategorized — B. de Roos @ 07:00
Tags: , ,

Een aanhanger van de islam kan men zomaar tegen een christen horen zeggen: ‘Wij aanbidden dezelfde God; want God en Allah zijn dezelfde’. Ergens staat geschreven: “Zowel Jezus -als onderdeel van de drie-eenheid- als de Heilige Geest zijn volgens de islam geschapen wezens zonder enige goddelijkheid. ‘Alle lof komt Allah toe Die Zich geen zoon heeft genomen en Die geen mededinger heeft in Zijn Koninkrijk noch heeft Hij enige helper wegens zwakheid’[1].
God en Allah – zijn zij dezelfde?

Zeker niet.
Onze God past niet in een rijtje van goden. Er is één God. De rest is nep.

De God van hemel en aarde is uniek.
Waarom?
Bijvoorbeeld omdat onze God Drie-enig is.
Paulus schrijft in zijn brief aan de Efeziërs dat hij zich neerbuigt voor “de Vader van onze Heere Jezus Christus”[2]. In Spreuken 8 wordt aangeduid dat Jezus Christus, de Zoon van God, het Woord en de wijsheid is. De Spreukenleraar schrijft bijvoorbeeld:
“Van eeuwigheid af ben Ik gezalfd geweest,
vanaf het begin, vanaf de tijden voordat de aarde er was”[3].
En:
“…toen Hij voor de zee zijn plaats bepaalde,
zodat het water Zijn bevel niet zou overtreden,
toen Hij de fundamenten van de aarde verordende,
was Ik bij Hem, Zijn Lievelingskind,
Ik was dag aan dag Zijn bron van blijdschap”[4].
De Heilige Geest is onze Trooster. Jezus Christus is niet meer op aarde. Maar Zijn Heilige Geest is volop actief. Om met Johannes 15 te spreken: “Maar wanneer de Trooster is gekomen, Die Ik u zenden zal van de Vader, de Geest van de waarheid, Die van de Vader uitgaat, zal Die over Mij getuigen”[5].

Het is, ook in onze tijd, voor belijdende christenen belangrijk die Goddelijke Drie-eenheid goed voor ogen te houden.
Waarom? Antwoord: velen van ons hebben op enigerlei wijze te maken met moslims. En in de islam is, zoals hierboven reeds bleek, de Drie-eenheid onbestaanbaar. Want – zegt men –: Vader, Zoon en Heilige Geest kunnen geen concurrenten van elkaar wezen. Allah heeft geen mededinger, zo stelt men.
In de islam wordt de Drie-eenheid overigens ook ontkend omdat die Triniteit een teken van zwakheid zou zijn. Het kan, zo suggereren moslims bevreemd, toch niet zo zijn dat God meerdere Personen nodig heeft om Zijn werk te kunnen doen? Als die Personen nodig zijn heeft God kennelijk regelmatig momenten van zwakte die opgevangen moeten worden…

Uit een internetencyclopedie leren wij: “In de islam wordt, evenals in het jodendom, het christelijke concept van de Drie-eenheid gezien als strijdig met de ondeelbaarheid van God. Dit punt was de kern van het werk van de dominicaan Ricoldo da Monte di Croce (circa 1243-1320), Confutatio Alcorani, dat door Maarten Luther in 1542 in het Duits vertaald werd. Eerder had de 9e-eeuwse christelijke Abd al-Masih ibn Ishaq al-Kindi ook bestreden dat God in de islam en God in het christendom gelijk waren. In zijn visie was Allah -God- niet de voortzetting van de Bijbelse God, maar van de maangod van de Sabeeërs. Zijn Arabische werk werd in 1142 vertaald in het Latijn en had grote invloed op het middeleeuwse christelijke denken over de islam”.

Maar voorts: “De islamitische theologie leert dat de islam, het jodendom en het christendom in één en dezelfde God geloven (…). Evenals in het jodendom en het christendom wordt hij ook in de islam beschouwd als de schepper van alles. Hij beschikt zowel over levengevende, veranderende als vernietigende eigenschappen. Deze God wordt beschouwd als dezelfde als de God van het jodendom en christendom, omdat moslims de God aanbidden van Adam, Nuh -Noach-, Ibrahim -Abraham-, Musa -Mozes-, Dawud -David- en Isa -Jezus-”[6].
Ach, het klinkt zo mooi: het christendom en de islam zijn ongeveer hetzelfde. En wellicht kan men, als men nog wat doorpraat, ondanks alles die twee godsdiensten op ongedachte wijze laten samensmelten. Maar het moet helder zijn: die samensmelting kan alleen maar als men kenmerkende verschillen tussen God en Allah negeert!

Wat zal, gelet op het bovenstaande, de slotsom der Gereformeerden zijn?

God Drie-enig beleden en ontkend – eeuwenlang reeds is dit een discussiepunt tussen christenen en moslims.
In de Nederlandse Geloofsbelijdenis, die in 1561 geschreven werd en in de Gereformeerde wereld nog altijd nagesproken wordt, is er al op getamboerd dat de Goddelijke Drie-eenheid echt Eén is. Er is wel onderscheid tussen Vader, Zoon en Geest. “Uit dit onderscheid volgt echter niet dat God in drieën gedeeld is. Want de Heilige Schrift leert ons dat de Vader en de Zoon en de Heilige Geest wel ieder hun eigen zelfstandigheid hebben, onderscheiden door haar eigenschappen, maar toch zo, dat deze drie Personen slechts één God zijn. Het is dus duidelijk dat de Vader niet de Zoon is en dat de Zoon niet de Vader is; dat eveneens de Heilige Geest niet de Vader of de Zoon is. Toch zijn deze Personen, aldus onderscheiden, niet gedeeld of onderling vermengd. Want de Vader heeft ons vlees en bloed niet aangenomen en ook de Heilige Geest niet, maar alleen de Zoon. De Vader is nooit zonder de Zoon en nooit zonder zijn Heilige Geest geweest, want Zij zijn alle drie even eeuwig in eenzelfde wezen. Er is geen eerste of laatste, want Zij zijn alle drie één in waarheid, in macht, in goedheid en barmhartigheid”[7].
De kerk van 2020 moet het maar blijven vasthouden:
* God is onze Vader: zorgzaam leidt Hij ons naar de toekomst met Hem.
* Jezus, de mens geworden Zoon van God, is onze Redder en Zaligmaker: we worden bevrijd van zonde; de Heiland verklaart ons rechtvaardig en hemel-waardig.
* Gods Heilige Geest drukt het ons voortdurend op het hart: dat Evangelie van redding en verlossing is waar; en het is ook voor u!
Onze God geeft ons overal en op alle fronten voortdurende verzorging, vreugdevolle bevrijding en een grootse garantie van eeuwig leven.
Kortom – onze God is sterk, universeel en veelzijdig. Zijn almacht is allesomvattend!

Gods almacht wordt luidkeels in de psalmen bezongen.
In Psalm 29 bijvoorbeeld:
“Hij is Koning voor altijd,
ja, Hij heerst in eeuwigheid.
Want de HERE is almachtig
maakt zijn volk zijn gunst deelachtig”[8].
En in Psalm 74:
“Uw almacht deed ontspringen beek en bron
en sterke stromen deed U toch verdrogen.
Ook dag en nacht bestaan door uw vermogen,
U schiep de hemellichten en de zon”[9].
En in Psalm 136:
“Die aan alles wat er leeft
door zijn almacht voedsel geeft,
want zijn goedertierenheid
zal bestaan in eeuwigheid”[10].
En in Psalm 145:
“Van dag tot dag zal ik U eer bewijzen.
De HEER is groot en Hij is zeer te prijzen.
Zijn grootheid gaat het scherpst verstand te boven.
Laat elk geslacht zijn werk en almacht loven”[11].

Zijn God en Allah dezelfde?
Wie die vraag bevestigend beantwoordt, huppelt wel heel snel over grote verschillen heen!

Noten:
[1] Geciteerd van https://www.vraagislam.nl/wat-zijn-de-verschillen-met-het-christendom/ ; geraadpleegd op dinsdag 14 juli 2020. De laatste zin van het citaat komt uit de Koran, Soera 17 vers 111.
[2] Efeziërs 3:14.
[3] Spreuken 8:23.
[4] Spreuken 8:29 en 30.
[5] Johannes 15:26.
[6] Geciteerd van https://nl.wikipedia.org/wiki/God_(islam) ; geraadpleegd op dinsdag 14 juli 2020.
[7] Nederlandse Geloofsbelijdenis, artikel 8.
[8] Dit zijn woorden uit Psalm 29:5; Gereformeerd Kerkboek-1986.
[9] Psalm 74:10; Gereformeerd Kerkboek-1986.
[10] Psalm 136:20; Gereformeerd Kerkboek-1986.
[11] Dit zijn woorden uit Psalm 145:1; Gereformeerd Kerkboek-1986.

23 september 2019

De afgang van de Evangelische Omroep

Filed under: Uncategorized — B. de Roos @ 07:00
Tags: , , ,

Wat is christelijk? Dat is het volgen van Christus, het leven met Christus op ieder moment van de dag.
Wat is evangelisch? Dat is alles wat naar het Evangelie is.

Dat klinkt eenvoudig. En op de keper beschouwd is het dat ook. Maar mensen maken het moeilijk. Zij zoeken uitvluchten. Zij oefenen zich in mentaal bochtenwerk. En daar krijg je rare dingen van.

Mensen maken hun gezegden gaarne wat eufemistischer. Zij verzachten hun statements. een beetje. Vervolgens worden de meningen niet zelden algemener.
En voor wij het weten schrijven wij ‘christelijk’ met een heel kleine letter c.
Iets dergelijks gebeurt bij de Evangelische Omroep.

Het Reformatorisch Dagblad meldt op maandag 16 september: “Nu de Evangelische Omroep (EO) voor ‘een algemeen-christelijke identiteit kiest’, kan Marten Visser, directeur van zendingsorganisatie GlobalRize, niet langer achter de koers van de omroep staan. Theoloog Visser maakte zaterdag bekend dat hij uit de ledenraad van de EO stapt.
‘Met verdriet, en waarschijnlijk te laat, tot de conclusie gekomen dat ik niet thuis hoor bij de EO nu hij voor een algemeen-christelijk profiel kiest’. Met die woorden kondigde Visser zaterdag via Twitter zijn afscheid van de ledenraad aan.
Afgelopen zaterdag vond een vergadering van de raad plaats. Tijdens die vergadering stond onder andere het beleid op het gebied van homoseksualiteit op de agenda. Voor Visser was de uitkomst van dat agendapunt aanleiding om uit de ledenraad te stappen. ‘Ik kan niet langer achter de identiteit van de omroep staan. De huidige EO wil iedere christen vertegenwoordigen. Ook vrijzinnige geluiden. De boodschap van sommige programma’s staat haaks op het Evangelie. Het gaat veel verder dan alleen de opvattingen over seksuele relaties”.
(…)
Arjan Lock, directeur van de EO, betreurt het besluit van Visser. „Ik vind het oprecht jammer. De ledenraad staat voor de volledige breedte van de achterban. Daar hoort het geluid van Marten Visser ook bij. We hebben zaterdag een open gesprek gevoerd over het beleid. Maar op het moment dat je vindt dat jouw opvatting de dominante opvatting van de EO moet zijn, doe je geen recht aan de mening van anderen’”[1].

Die laatste zin zet ik hier nog eens neer, gecursiveerd en al.
“Maar op het moment dat je vindt dat jouw opvatting de dominante opvatting van de EO moet zijn, doe je geen recht aan de mening van anderen”.

Marten Visser staat niet alleen.
Op zaterdag 21 september meldt het ND: “Na Marten Visser trekt nu ook EO-oudgediende Kees van Velzen zich terug uit de ledenraad van de omroep. Ook andere leden uit het behoudende deel van de ledenraad beraden zich op hun positie.
Ledenraadslid Henk van den Belt, hoogleraar systematische theologie aan de Vrije Universiteit in Amsterdam, laat weten dat hij zich beraadt op zijn positie. In elk geval blijft hij aan tot de volgende vergadering, in december. Verder wil hij er niets over kwijt, omdat het mediabedrijf van de ledenraadsleden vraagt discussies niet voor het oog van de camera te voeren.
Ook leden Peti van Maldegem en Rens Reedeker weten niet of ze verdere deelname aan de ledenraad nog zinvol vinden”[2].

De EO schrijft ‘christelijk’ met een heel kleine letter c. En ‘evangelisch’ waarschijnlijk met een minuscuul kleine letter e.

De EO gaat steeds vaker op zoek naar compromissen.
Want niemand mag in de discussies de boventoon voeren.
Niemand is de baas.
Niemand heeft in gedachtewisselingen het laatste woord.
De EO is er voor iedereen. Alle meningen tellen even zwaar.
De EO wordt klaarblijkelijk steeds meer de omroep van ‘het zou kunnen’ en ‘er zit wat in’.
De EO wordt door de jaren steeds meer heen de omroep van de welwillende glimlach en de aai over de bol. Van ‘het komt wel goed met je, jongen’ en ‘hou vol meisje, alles komt goed’.
De EO heeft een boodschap voor de wereld.
Dat is al jaren zo.
Echter – in de ijver om de wereld aan te spreken wordt de Bijbel maar een beetje aan de kant geschoven. Gewoon omdat dat makkelijker is.

Jazeker, met de regelmaat van de klok moet men zich afvragen of Gods Woord bij de EO nog wel de boventoon voert.
In natuurfilms die de omroep op het scherm brengt, komt niet zelden de evolutietheorie voorbij. Dat is onderhand de gewoonste zaak van de wereld. Maar nee, die theorie hoort niet bij de christenheid thuis!

De situatie doet denken aan Efeziërs 4.
U weet wel: “Dit zeg ik dan en getuig ervan in de Heere, dat u niet meer wandelt zoals de andere heidenen wandelen, in de zinloosheid van hun denken, verduisterd in het verstand, vervreemd van het leven dat uit God is, door de onwetendheid die in hen is, door de verharding van hun ​hart. Zij hebben zich, ongevoelig als ze zijn geworden, overgegeven aan losbandigheid, om alle ​onreinheid​ begerig te bedrijven. Maar u hebt ​Christus​ zo niet leren kennen, als u Hem tenminste gehoord hebt en door Hem bent onderwezen, zoals de waarheid in ​Jezus​ is, namelijk dat u, wat betreft de vroegere levenswandel, de oude mens aflegt, die te gronde gaat door de misleidende begeerten, en dat u vernieuwd wordt in de geest van uw denken, en u bekleedt met de nieuwe mens, die overeenkomstig het beeld van God geschapen is, in ware ​rechtvaardigheid​ en ​heiligheid”[3].

De EO moet, met een schuin oog op het bovenstaande, het begrip ‘vernieuwing’ nog maar eens goed doordenken.

Noten:
[1] “Kritische theoloog Visser stapt uit ledenraad EO”. In: Reformatorisch Dagblad, maandag 16 september 2019, p. 5.
[2] Geciteerd uit: “Behoudend deel ledenraad EO dreigt verder af te kalven”. In: Nederlands Dagblad, zaterdag 21 september 2019, p. 4.
[3] Efeziërs 4:17-24.

21 januari 2019

De kracht van echt geloof

Filed under: Uncategorized — B. de Roos @ 07:00
Tags: , , ,

Soms is de Bijbel een stoer boek.
Er staat robuuste taal in.
De energie straalt er af.

Dat zien we in Paulus’ tweede brief aan Timotheüs. Kijkt u maar mee:
“Want God heeft ons niet gegeven een geest van vreesachtigheid, maar van kracht en ​liefde​ en bezonnenheid. Schaam u dan niet voor het getuigenis van onze Heere, en ook niet voor mij, Zijn gevangene, maar lijd met mij verdrukking om het ​Evangelie, overeenkomstig de kracht van God”[1].

Weg met die bangigheid!
’t Is klaar met die nervositeit!
Aanpakken die boel!

Alhoewel…

Net als de adrenaline door je lijf begint te stromen, gaat het over liefde.
Wat krijgen we nu? Gaat Paulus opeens romantisch doen?
Nou nee.
Hij roept wel op tot bedachtzaamheid. Tot rust. En kalmte.
Maar, schrijft Paulus aan Timotheüs, wees vooral niet bang om het Evangelie te verkondigen. Als mens kom je dan misschien in de verdrukking. Maar je krijgt wel kracht van God. Dus overleef je ’t zeker!

Wanneer werd deze brief geschreven?
Een internetencyclopedie vermeldt: “De brief werd geschreven tijdens Paulus gevangenschap (…). Hij verwacht spoedig te sterven voor het geloof (…). Hij zit op dat moment in Rome (…) en verwacht zijn einde. De brief is dus geschreven aan het eind van Paulus leven. Waarschijnlijk is dat Paulus na zijn aankomst in Rome na ca. 2 jaar (…) is vrij gelaten en dat hij opnieuw zendingsreizen heeft ondernomen, voordat hij weer gevangen werd genomen. Deze brief moet dus na 60 of 62 na Christus geschreven zijn en daarmee is deze brief de laatste brief van Paulus die in de Bijbel is opgenomen”[2].

Wie dit weet gaat die tekst uit 2 Timotheüs anders lezen.
Paulus zit in de gevangenis. Het einde van zijn leven nadert. En je zou denken dat Paulus gaat relativeren. Je zou denken dat Paulus mild gaat doen – zo van: ik heb mijn best gedaan, maar ik begrijp wel dat heel wat mensen het Evangelie niet bepaald het krachtigste bericht van de eeuw vinden…
Maar nee, Paulus zegt: hou vol!
Paulus zegt: breng het Evangelie maar waar je kunt, en schaam je er niet voor!
Laat maar zien dat energie van God en Zijn liefde perfect samen gaan!

De apostel toont dat trouwens zelf ook aan.
Hij dankt God. Waarom? Paulus weet wie God is. Hij weet hoe trouw God is. Hij weet hoe genadig Hij is. Hij weet hoe barmhartig Hij is.

Even zo goed zou Paulus Timotheüs heel graag even willen zien.
Paulus wordt blij als hij aan Timotheüs denkt.
In Timotheüs’ leven kun je namelijk zien wat de kracht van echt geloof is. Zeker – er zijn een hoop problemen in het leven. Maar wie met God leeft kan die problemen áán!

Is die boodschap van Paulus ook in 2019 nog relevant?

We leven in een tijd waarin velen menen het leven zonder God vorm te kunnen geven.

Tijdens een bijeenkomst over het rapport ‘Christenen in Nederland’ van het Sociaal en Cultureel Planbureau zei professor Stefan Paas onlangs: “Secularisatie is geen natuurwet, maar een optelsom van miljoenen individuele beslissingen, en kan zo een andere richting inslaan. Klein zijn is op zich niet erg, als de vitaliteit van de gemeenschap maar blijft”.
En: “De kerken zijn de meest taaie instituten. Er komen elke week anderhalf miljoen mensen op de been. Kerken hebben een geweldig pakket in huis, veel brandstof en vitaliteit voor de samenleving. Presenteer dat maar naar buiten”[3].

Waar komt die taaiheid vandaan?
Professor Paas heeft daar wel een idee over.
Oudere mensen zijn vaak heel bezorgd over de kerk. Waar gaat het toch heen?, vragen zij met dunne stem. Hoe moet het toch verder met de wereld?, vragen zij zich af.
De hoogleraar Paas biedt enige troost: “Tegelijkertijd zie je veel nieuwe impulsen. Met name jonge protestanten worden geloviger, braver en gehoorzamer dan de ouders”.

Goed beschouwd lijkt Paas te zeggen: mensen, maak je niet druk; want geloof en kerk zijn eigenlijk onderhevig aan een slingerbeweging.
Heen en weer.
Heen en weer.
Enzovoort.

Godsdienstsocioloog en onderzoeker Joep de Hart kwam tijdens dezelfde bijeenkomst aan het woord. Hij sprak: “Wat Nederlanders bindt, is niet de christelijke religie, noch de Tachtigjarige Oorlog of de Reformatie, maar Anne Frank, Johan Cruyff, Koningsdag, Elfstedentocht, Sinterklaas. Culturele tradities hebben een hoge emotionele waarde”.
En:
“De helft van de Nederlanders zal het betreuren wanneer hun kinderen geen christelijke feesten meer bezoeken en geen kerken in hun omgeving aantreffen. Al gaan Nederlanders steeds minder naar de kerk, de behoefte aan verbondenheid en rituelen blijft”.
Denkend aan The Passion filosofeerde hij verder: “Wat mensen daar motiveert, is een hunkering naar saamhorigheid in een samenleving die anoniem en kaal is geworden. Het heeft niets te maken met godsdienstige motivatie: je wilt dingen samen delen, je één voelen, wezenlijk niet anders dan Koningsdag”.

Wat gebeurt er in deze redeneringen?
Zowel Paas als De Hart focussen op mensen.
Op hun gedrag.
Op hun gewoontes.
Op hun levensbeschouwingen.

In die wereld lezen wij vandaag 2 Timotheüs 1.
Daar staat het: “Want God heeft ons niet gegeven een geest van vreesachtigheid, maar van kracht en ​liefde​ en bezonnenheid”.
Het gaat dus om gaven van God.

God zegt vandaag de dag tegen ons: staar u niet blind op culturele tradities.
En: kijk niet naar rituelen die er goed uitzien.
En: ga niet klagen over het feit dat de lage landen bij de zee, geestelijk bezien, anoniem en kaal worden.
De oplossing is namelijk voorhanden:
* geniet van de gaven van God
* blijf het Evangelie verkondigen
* combineer een energieke, krachtige instelling met een zekere bedachtzaamheid
.

Je komt er niet als je in de kerk vooral naar mensen kijkt.
In de kerk behoren mensen nooit de voorrang te krijgen.
In de kerk worden wij gedragen door de kracht van God. Daar gaat het om.

“Als kerken verdwijnen, valt een gat in de samenleving”, zegt men.
Dat klinkt logisch.
Alleen maar – de God van hemel en aarde werkt door. Daarom gaat de kerk nooit helemáál ten onder!

Laten wij het maar met Psalm 18 blijven belijden:
“Want wie is God, dan deze onze HERE?
Wie is de rots die alles kan trotseren?
Alleen die God die mij met kracht omgordt,
bij wie mijn levenspad een heilsweg wordt”[4].

Noten:
[1] 2 Timotheüs 1:7 en 8.
[2] Geciteerd van http://christipedia.nl/index.php?title=Artikelen/T/Timothe%C3%BCs%2C_tweede_brief_aan ; geraadpleegd op dinsdag 15 januari 2019.
[3] “Secularisatie is geen natuurwet, maar kan zo weer omslaan”. In: Reformatorisch Dagblad, dinsdag 15 januari 2019, p. 2.
[4] Dit zijn regels uit Psalm 18:9 – berijmd, Gereformeerd Kerkboek-1986.

23 augustus 2018

Het wonder van het geloof

Filed under: Uncategorized — B. de Roos @ 07:00
Tags: , , , ,

Wat is geloven?
De journaliste Yvonne Zonderop vindt dat je dat maar moeilijk kunt omschrijven[1].

Een paar maanden geleden zei zij in het Nederlands Dagblad: “De grote vraag is: wat is geloven? Zonder twijfel een aantal stellingen voor waar aannemen? Of: je laten inspireren door een verhaal en daar op diverse manieren invulling aan kunnen geven? Ook niet alle kerkgangers geloven precies hetzelfde. Het christendom is van niemand.’
Weer is ze even stil.
Dan: ‘Een kennis van me is heel gelovig. Zij gelooft dat God, als je maar veel bidt, doet wat je vraagt, je je zin geeft. Dat is voor mij, heel eerlijk, de anti-god. Toch is zij een echte christen. Dus opnieuw de vraag: wat is geloof? We moeten vooral zorgen dat we blijven spreken over de bron van het christendom, de verhalen blijven vertellen. Dan zullen er altijd mensen zijn die daarop reageren”[2].

Het christendom is van niemand, zegt Yvonne.
Dat is niet juist. Want christenen zijn van God.
In Zondag 1 van de Heidelbergse Catechismus belijden we: “dat ik met lichaam en ziel, in leven en sterven, het eigendom ben, niet van mijzelf, maar van mijn trouwe Heiland Jezus Christus. Want Hij heeft met zijn kostbaar bloed voor al mijn zonden volkomen betaald en mij uit alle macht van de duivel verlost. Hij bewaart mij zo, dat zonder de wil van mijn hemelse vader geen haar van mijn hoofd kan vallen, ja zelfs zo, dat alles dienen moet tot mijn heil. Daarom geeft Hij mij door zijn Heilige Geest ook zekerheid van het eeuwige leven en maakt Hij mij van harte bereid om voortaan voor Hem te leven”[3].
Christenen zijn van de Heiland.
Van Jezus Christus dus.

Wie dat gelooft, klampt zich aan Hem vast.
Overal en altijd.
Yvonne heeft daar wel iets van begrepen. Zij zegt: “Het klopt gewoon niet als je godsdienst uit het publieke domein wilt houden. Het is discriminatie. De spastische manier waarop er nog steeds weleens mee wordt omgegaan, is alleen te verklaren vanuit dat trauma van de verzuiling. Maar je miskent wat religie ten diepste is als je zegt dat het achter de voordeur moet blijven. Religie doet een beroep op je handelen. Juist daarom lijkt het me ook goed om daar in het openbaar met elkaar over te discussiëren. Dat lijkt me veel gezonder dan wanneer bepaalde groepen zich in het geheim terugtrekken”.

Yvonne sprak het bovenstaande mede naar aanleiding van haar boek “Ongelofelijk”[4].

Dit alles gelezen hebbende denk ik aan Ruth.
Ruth: die jonge vrouw uit Moab, die getrouwd is met Machlon.
Naomi is de schoonmoeder van Ruth. Indertijd is zij vanwege een hongersnood in Israël naar Moab gekomen. Maar in Moab wordt zij weduwe.
Bovendien sterven haar beide zonen, zowel Machlon als Chiljon.
Naomi, Ruth en de andere schoondochter – Orpa – reizen vervolgens naar Bethlehem. De hongersnood die daar was, is inmiddels achter de rug. Er is weer voedsel.
Ziet u het voor u?
* Drie weduwen die een groot verdriet meedragen
* Drie weduwen die stuurloos lijken, zwaar geslagen door de gang die hun leven nam
* Drie weduwen gaan op weg naar een nieuw begin.
Echter: Orpa gaat uiteindelijk weer terug naar Moab.
Het opvallende is dat Ruth bij haar schoonmoeder blijft.
En wat zegt Ruth?
Zij zegt onder meer dit: “Dring er bij mij niet langer op aan u te verlaten en terug te gaan, bij u vandaan. Want waar u heen gaat, zal ik ook gaan, en waar u overnacht, zal ik overnachten. Uw volk is mijn volk en uw God mijn God”[5].

Daar staat het: “Uw volk is mijn volk en uw God mijn God”.

Dat
is geloof: je helemaal toevertrouwen aan God en aan Zijn volk.

Menselijkerwijs is dat niet volledig te verklaren.
Hoe komt Ruth erbij om bij het volk van Gods verbond te willen horen?
Waarom geeft zij het stuur van haar leven volledig over aan God?
Ongetwijfeld heeft zij het een en ander van haar schoonouders geleerd. Maar dan nog: hoe komt zij erbij om een geheel nieuwe koers te varen?

Wij moeten over de Bijbel blijven spreken, zegt Yvonne Zonderop.
Wij moeten de verhalen blijven vertellen.
Er zullen altijd mensen zijn die, als zij naar die Bijbelverhalen geluisterd hebben, uit hun stoel komen en een ander leven gaan leiden.

Dat klinkt mooi.
Maar de vragen blijven:
* hoe komt Ruth erbij om bij het volk van Gods verbond te willen horen?
en:
* waarom geeft zij het stuur van haar leven volledig over aan God?
Antwoord: dat gebeurt omdat God naar het moment toewerkt dat de Heiland, de Here Jezus Christus, naar de aarde zal komen; daar zal Hij betalen voor al onze zonden.

Dat kunnen we zo zeggen omdat Ruth in het geslachtsregister van Jezus voorkomt.
Ik citeer uit Mattheüs 1: “Salmon verwekte ​Boaz​ bij Rachab, ​Boaz​ verwekte Obed bij ​Ruth, Obed verwekte ​Isaï; Isaï​ verwekte ​David, de koning; ​David, de koning, verwekte ​Salomo​ bij haar die de vrouw van Uria was”[6].
Ja, daar staat ze: Ruth. Alsof het de gewoonste zaak van de wereld is. Maar dat is het dus niet.

Naomi is in Ruth 1 bepaald niet de vrolijke christin die we graag voor ons zien.
Kijkt u maar mee: “Noem mij niet Naomi, noem mij Mara, want de Almachtige heeft mij grote bitterheid aangedaan. Ík ging vol weg, maar de HEERE heeft mij leeg laten terugkeren. Waarom zou u mij Naomi noemen, nu de HEERE tegen mij getuigd heeft en de Almachtige mij kwaad gedaan heeft?”[7].
Je zou zeggen dat Ruth, menselijkerwijs, vragend gaat mompelen en mopperen: ‘wat moet ik met zo’n God?’. Maar dat doet Ruth dus niet.
Een wonder is het[8]!

Nogmaals noteer ik het: in geloof vertrouw je je helemaal toe aan God en aan Zijn volk.
En daar moeten wij dan bij schrijven dat God vele, vele generaties overziet.
Wat onze plaats is in de wereldgeschiedenis kunnen wij nooit precies zeggen, net zomin als Ruth dat kon.
Hoe de God van hemel en aarde onze keuzes gebruikt kunnen wij nooit overzien.
De impact van onze arbeid tijdens de ons op aarde gegunde jaren kennen we niet. Maar we mogen en moeten erop vertrouwen dat God ons een plaats geeft in de geschiedenis.

Die geschiedenis is voor gelovige kinderen een historie die alles te maken heeft met het heil dat God geeft: heilshistorie dus.
En daarbij mogen wij met een gerust hart zeggen: gebeurtenissen in het verleden geven garanties voor de toekomst!

Geloven?
Dat is volgens de Heidelbergse Catechismus?
“Waar geloof is een stellig weten waardoor ik alles voor betrouwbaar houd, wat God ons in zijn Woord geopenbaard heeft. Tegelijk is het een vast vertrouwen, dat de Heilige Geest door het evangelie in mijn hart werkt, dat niet alleen aan anderen, maar ook aan mij vergeving van de zonden, eeuwige gerechtigheid en eeuwig heil door God geschonken zijn, enkel uit genade, alleen op grond van de verdienste van Christus”[9].
Moeilijker kan ik het niet maken.
Ook niet makkelijker trouwens.

Noten:
[1] Yvonne Zonderop is onder meer vaste medewerker van het opinieweekblad De Groene Amsterdammer en columnist bij SER Magazine, maandblad van de Sociaal-Economische Raad. Meer informatie over haar is te vinden op http://yvonnezonderop.nl/ ; geraadpleegd op donderdag 9 augustus 2018.
[2] “Christendom is van niemand”. In: Gulliver, bijlage bij het Nederlands Dagblad, vrijdag 13 april 2018, p. 6.
[3] Heidelbergse Catechismus – Zondag 1, antwoord 1.
[4] De gegevens van dit boek zijn: Yvonne Zonderop, “Ongelofelijk. Over de verrassende comeback van religie”. – Amsterdam: Uitgeverij Prometheus, 2017. – 200 p.
[5] Ruth 1:16.
[6] Mattheüs 1:5 en 6.
[7] Ruth 1:20 en 21.
[8] Zie hierover ook een preek over Ruth 1:16 en 17 van de Gereformeerd-vrijgemaakte predikant G. Zomer (1925-1982). Te downloaden via www.reformata.nl (zoekwoord: Zomer); geraadpleegd op donderdag 9 augustus 2018.
[9] Heidelbergse Catechismus – Zondag 7, antwoord 21.

26 juli 2018

Blijde blik op de toekomst

Filed under: Uncategorized — B. de Roos @ 07:00
Tags: , , , , ,

Met enige regelmaat hoort men de vraag: in welke wereld leven wij? Daarachter zit de angst dat de wereldburgers de planeet waarop zij wonen, aan het vernietigen zijn.
Op het internet kan men de volgende typering tegenkomen: “Een enorme blender met de aarde erin, en de stekker in het stopcontact. Eén druk op de knop en het is afgelopen met de mensheid. Dit schetst de situatie een beetje, waarin de aarde zich op dit moment bevindt. De mensheid leeft niet duurzaam en we lijken regelrecht op het einde van de aarde en onszelf af te stevenen. We gooien de aarde weg! Het is echter nog niet te laat, door nu te veranderen kunnen we dit proces nog omkeren en de stekker van de blender nog uit het stopcontact trekken!”[1].
De toestand van de aarde is, zo benadrukt men dus, één groot drama.
‘We moeten iets doen’, roept men ietwat paniekerig.

In Johannes 12 is het niet zozeer tijd voor actie. Veeleer roept de Heiland op tot een keuze.

Wij lezen: “Wie Mij verwerpt en Mijn woorden niet aanneemt, heeft iets wat hem veroordeelt, namelijk het woord dat Ik gesproken heb; dat zal hem veroordelen op de laatste dag. Want Ik heb niet uit Mijzelf gesproken, maar de Vader, Die Mij gezonden heeft, Hijzelf heeft Mij een gebod gegeven wat Ik zeggen en wat Ik spreken moet. En Ik weet dat Zijn gebod eeuwig leven is. Wat Ik dan spreek, spreek Ik zoals de Vader Mij gezegd heeft”[2].

Er komt een dag dat het ongeloof bestraft zal worden.
Dan zal ook blijken dat Jezus de woorden heeft gesproken waarvan de Vader heeft gezegd dat Hij die uitspreken móet.
Dat zal de realiteit wezen!

Een exegeet noteert bij die woorden uit Johannes 12: “Het is geheel in overeenstemming met het plan waarover de Vader en de Zoon het al van eeuwigheid eens zijn. Ook de woorden die Jezus moet spreken, passen in dat plan (…). Dat plan is gemaakt met het oog op de mensen: Jezus kwam om te redden (…), om eeuwig leven te brengen”[3].

De proclamatie is duidelijk: kies voor Jezus Christus en een eeuwig leven!

Voor heel veel mensen lijkt dat te betekenen: godsdienstigen van alle kleuren en richtingen, kom in liefde bij elkander!
En die betekenis is heus niet van de laatste jaren. In 2007 verscheen ‘Een gemeenschappelijk woord’, een document waarin gepleit wordt voor verzoening tussen het christendom en de islam. Er werd indertijd verwezen naar de Koran, soera 5 vers 48: “Wedijver dus in goede daden. Tot God keren jullie allen terug. Hij zal jullie dan meedelen waarover jullie het oneens waren”[4].
Dat klinkt allemaal mooi. Maar in de islam is Jezus Christus niet de Zoon van God. Want, zeggen de moslims, een mens kan geen God zijn. Er is geen god dan God alleen[5].
Dat is een cruciaal verschil dat een samengaan van christendom en islam onmogelijk maakt!

De oproep weergalmt, ook vandaag, in heel de wereld: kies voor Jezus Christus en een eeuwig leven! Die aansporing bepaalt ons bij het einde der tijden.
Heel wat mensen vinden de gedachte aan dat einde bijzonder bedreigend. Hoe zal het aflopen?
Er zijn ook wel ouders die, meer of minder impliciet, op dat einde wijzen teneinde hun kinderen in het gareel te houden.
Een Amerikaanse historica, Tara Westover, schreef een boek over het gezin waarin zij opgroeide. Zij heeft een godsdienst-waanzinnige vader. Ik citeer: “Ik was opgegroeid in afwachting van de Gruwelen der Verwoesting; ik was voorbereid op het moment dat we de zon donkerder zagen worden en de maan zagen druipen alsof ze bloedde. Ik was hele zomers bezig met perziken inmaken en elke winter met het omkeren van onze voorraden. Als de Wereld der Mensen tot een einde kwam, zou mijn familie onverstoord verder leven”[6][7].
Een schrijnend voorbeeld van de manier waarop het Evangelie verminkt kan worden!

Is Johannes 12 een oproep tot syncretisme? Zo van: godsdienstigen aller landen, verenigt u?
Nee.
Is Johannes 12 een proclamatie vol dreiging en duisternis?
Ook niet.

Jezus Christus laat het blijken: de Vader en Ik zijn één. Wie in Jezus gelooft, gelooft ook in Zijn Vader. Wie het doen en laten van Jezus nauwkeurig bekijkt, ziet God de Vader.
Jezus Christus Jezus is, om met Hebreeën 1 te spreken, “de afstraling van Gods heerlijkheid en de afdruk van Zijn zelfstandigheid. Jezus draagt alle dingen door Zijn krachtig woord”[8].

Jezus is naar de aarde gekomen om mensen te behouden.
Nee, Hij doet de wijsvinger niet omhoog. Zo van: opgepast! Zo van: als je niet uitkijkt, zal ik je eens vertellen wat voor een minderwaardig individu jij bent…
De Heiland weet welke boodschap Hij van Vader door moet geven: het gebod van Vader is eeuwig leven.
Dat betekent:
* Laat het maar zien, zegt Vader tegen Zijn Zoon. Ontvouw het uitzicht op dat leven maar!
* Breng die boodschap aan de man, zegt Vader tegen Zijn Zoon. Confronteer de mensen er mee, zo vaak U kunt!
* Plaveit de weg naar het eeuwige leven, zegt Vader tegen Zijn Zoon. Volbreng de opdracht van lijden, sterven en opstanding; en open zo de weg naar de hemel!

Johannes 12 is, om zo te zeggen, de echo van Johannes 3: “Want zo lief heeft God de wereld gehad, dat Hij Zijn eniggeboren Zoon gegeven heeft, opdat ieder die in Hem gelooft, niet verloren gaat, maar eeuwig leven heeft. Want God heeft Zijn Zoon niet in de wereld gezonden opdat Hij de wereld zou veroordelen, maar opdat de wereld door Hem behouden zou worden”[9].
Eeuwig leven vol geluk en vrede: dat is het perspectief van Johannes 12.

Iemand schrijft: “… als de mens de aarde weg zou gooien, zou de mens zelf ten onder gaan, er is namelijk (voor zover bekend) geen andere planeet waar leven mogelijk is. Op dit moment hebben we echter nog wel een keuzemogelijkheid, we kunnen doorgaan met onze huidige niet duurzame manier, of we kunnen het roer omgooien en er helemaal voor gaan”[10].

Geen paniek, zou ik willen uitroepen.
Lees Johannes 12.
En zoek uw behoud bij Jezus Christus, de Heiland!

Noten:
[1] Geciteerd van https://mens-en-samenleving.infonu.nl/filosofie/36195-vernietigen-we-onze-aarde.html ; geraadpleegd op vrijdag 13 juli 2018.
[2] Johannes 12:48, 49 en 50.
[3] Geciteerd uit de onlineversie van de Studiebijbel; commentaar bij Johannes 12:49.
[4] Zie: ‘We zijn halfbroers en -zussen’. In: Nederlands Dagblad, woensdag 25 april 2018, p. 7.
[5] Zie hierover bijvoorbeeld http://users.telenet.be/myprojects/peace/jezus.html ; geraadpleegd op vrijdag 13 juli 2018.
[6] Geciteerd via: “Liefde verandert niet alles ten goede”. In: Gulliver, bijlage bij het Nederlands Dagblad, vrijdag 23 maart 2018, p. 12 en 13.
[7] De gegevens van het betreffende boek zijn: Tara Westover (vert. Lette Vos), “Leerschool”. – Amsterdam: Uitgeverij De Bezige Bij, 2018. – 399 p.
[8] Hebreeën 1:3 a.
[9] Johannes 3:16 en 17.
[10] Geciteerd van https://mens-en-samenleving.infonu.nl/filosofie/36195-vernietigen-we-onze-aarde.html ; geraadpleegd op vrijdag 13 juli 2018.

7 november 2017

De chaos geordend

Filed under: Uncategorized — B. de Roos @ 07:00
Tags: , , ,

Wij leven, zo noteerde laatst iemand, in een verwarrende wereld. Hoe kwam die schrijver daar op?
Ik citeer: “Mick Jagger (…) zingt ‘Heb je even voor mij’. Frans Bauer is enthousiast, maar heeft nog geen liedje van Mick Jagger gezongen.
Een man spoot secondelijm in plaats van ogenzalf in zijn ogen. De chirurg die hem opereerde, roept secondelijmproducenten op om de lijm in vierkante tubes te doen, zodat ze minder makkelijk verwisseld kunnen worden met ogenzalftubes.
Bij een opsporingsbericht heeft de politie een foto geplaatst van de verkeerde persoon. Er zijn excuses aangeboden.
Zanger Gordon gaat trouwen, maar mag er binnen 48 uur weer vanaf. Zijn huidige vriend blijft ook bij hem. Z’n nieuwe partner krijgt hem er gewoon bij.
Een fietsendief liet per ongeluk zijn identiteitsbewijs liggen in de schuur waar hij de fiets ontvreemdde. De politie kon hem snel terugvinden.
In Duitsland heeft een man een jaar lang water uit de kranen van zijn wastafel, bad en wc laten lopen. Het ging om 7 miljoen liter en de rekening liep op tot 10.800 euro.
Het zijn ook verwarrende tijden”[1].

Natuurlijk – de bovenstaande tekst zwerft ergens tussen humor en sarcasme. Laten we die dus maar met een korreltje zout nemen. En misschien wel met twee korreltjes.

Niettemin kan de vraag in ons opkomen: wordt de hele wereld gaandeweg steeds dommer? Wie nuchter nadenkt, zal zichzelf snel corrigeren. Al was het alleen maar omdat de inzet van een recent nieuwsbericht luidde: “Het aandeel hoogopgeleiden, mensen met een hbo- of wo-opleiding, in de Nederlandse beroepsbevolking stijgt in alle beroepsklassen”[2].

De wereld wordt wel steeds impulsiever. Sociale media jagen ons op. Velen hebben, zoals dat tegenwoordig heet, moeite om alle ballen in de lucht te houden. Dat is eenentwintigste-eeuwse taal voor: die mensen kunnen hun verplichtingen amper meer nakomen.

In die ongeremde wereld klinkt de aloude taal van de Heidelbergse Catechismus in antwoord op de vraag wat nu precies een christen is.
“Omdat ik door het geloof een lid van Christus ben en zo deel heb aan zijn zalving, om: als profeet zijn naam te belijden, als priester mijzelf als een levend dankoffer aan Hem te offeren, en als koning in dit leven met een vrij en goed geweten tegen de zonde en de duivel te strijden en na dit leven in eeuwigheid met Hem over alle schepselen te regeren”[3].

Onze werkzaamheden op aarde doen wij altijd in verbondenheid met Christus. Dus: met de Man die voor onze zonden betaalde. Als het goed is zijn wij Hem volkomen toegewijd.
De gewone dingen van de dag staan in rechtstreekse verbinding met onze Heiland: het lezen van de krant, het schrijven van dit artikel, het werk op kantoor en in de kerk, het klaarmaken van de maaltijd en het nuttigen ervan, het televisiekijken en ons dutje in de stoel.

Wat doen christenen op deze aardkloot?
Wij leven op deze aarde om die te ontplooien. Wij maken gebruik van de mogelijkheden die ons geboden worden.
Mensen zijn, op de keper beschouwd, prachtige schepselen. Mensen hebben denkvermogen en intelligentie. Daarom kunnen we deze aarde op een goede wijze beheren en beheersen.
Ons doel hoeft dan niet te zijn om zelf een grote jongen of een invloedrijke vrouw te worden. We moeten iets laten zien van Gods naam.
Gods naam presenteren en eren, dat wil zeggen: wij demonstreren dagelijks dat Hij ook vandaag volop actief is. Actief in de zin van Jesaja 52: “En nu, wat staat Mij hier te doen? spreekt de HEERE. Want Mijn volk is voor niets weggevoerd, zijn overheersers doen het weeklagen, spreekt de HEERE, en voortdurend, heel de dag, wordt Mijn Naam gelasterd.
Daarom zal Mijn volk Mijn Naam kennen; daarom, op die dag, zal het weten dat Ik het Zelf ben Die spreekt: Zie, hier ben Ik”[4].
Achter onze, soms koortsachtige, activiteit kunnen de mensen Jezus Christus ontwaren. Boven ons werk kunnen wij, als het goed is, het bekende slot van Psalm 8 zetten:
“Toch hebt U hem weinig minder gemaakt dan de ​engelen
en hem met ​eer​ en ​glorie​ gekroond.
U doet hem heersen over de werken van Uw handen,
U hebt alles onder zijn voeten gelegd:
schapen en runderen, die allemaal,
en ook de dieren van het veld,
de vogels in de lucht en de vissen in de zee,
al wat over de paden van de zeeën gaat.
HEERE, onze Heere,
hoe machtig is Uw Naam op de hele aarde!”[5].

Ziet u de vragen en twijfels al komen, zwevend in het zinderende zwerk?

Valt ons dagelijks gedraaf van hot naar her – en weer terug – ook onder Psalm 8?
De kinderen naar school brengen, werken voor je salaris, eten, even spelen met de kinderen en hen daarna naar bed brengen…, het is de sleur van elke dag.
En dan de ouderen.
Aankleden en eten – soms is dat best vermoeiend voor u.
Maar u hebt tenminste even wat te doen. Immers, soms ligt de eenzaamheid als een deken over heel het huis.
“Heersen over de werken van Uw handen” – wat komt daar eigenlijk van terecht als je achter in de zeventig of in de tachtig bent?

Er zijn honderden van dergelijke vragen.
Duizenden misschien.
Hónderdduizend wellicht.
Maar boven al die vragen koepelt zich onze taak: we mogen laten zien dat de Here actief is in ons leven.

Wij kunnen Zijn naam noemen: ikzelf ben niet zo sterk, maar mijn Here – de God van het verbond – gaat met Zijn werk verder. Toegegeven, soms lijkt het er niet op. Maar het is heus waar.
We kunnen zonder omwegen zeggen: daarom belijd ik dat ik bij Hem hoor. Ik ben onlosmakelijk met Hem verbonden.
We kunnen zonder omwegen zeggen: mijn leven is gewijd aan God en Zijn Woord. Veel mensen snappen mij niet. Nee, zelfs mijn eigen kinderen zien de diepgang er niet helemaal van. Maar het is werkelijk waar.
We kunnen zonder omwegen zeggen: daarom voer ik de goede strijd.
We kunnen zonder omwegen zeggen: uiteindelijk zal ik een plaats krijgen in de grootse eeuwigheid die God gecreëerd heeft.

Hoort u de klanken van Zondag 12?

Het is een verwarrende tijd.
Dat zal waar wezen.
Maar als wij Zondag 12 gaan belijden blijft de lijn in ons leven helder zichtbaar. Als wij gelovig Psalm 8 gaan zingen wordt de chaos weer geordend.
En dat, geachte lezers, is een grote geruststelling. Niet dan?

Noten:
[1] Roeland van Mourik, “Verwarring”. In: Nederlands Dagblad, maandag 23 oktober 2017, p. 20 (rubriek ‘Nieuwsquiz’).
[2] Geciteerd van https://www.nu.nl/carriere/4910420/aandeel-hoogopgeleiden-stijgt-in-alle-beroepsklassen.html ; geraadpleegd op dinsdag 24 oktober 2017.
[3] Heidelbergse Catechismus – Zondag 12, antwoord 32.
[4] Jesaja 52:5 en 6.
[5] Psalm 8:6-10.

Volgende pagina »

Blog op WordPress.com.