gereformeerd leven in nederland

25 mei 2020

Eerbied voor de Eigenaar

Robbert Dijkgraaf is universiteitshoogleraar aan de Universiteit van Amsterdam en directeur van het Institute for Advanced Study in New Jersey. Niet de eerste de beste dus.
Voor het Algemeen Dagblad duidde hij de wereldwijde crisis die ontstaan is vanwege het virus COVID-19.

Robbert Dijkgraaf zei onder meer het volgende.
“Na de crisis zullen we voor een deel terugvallen in oude gewoontes, maar sommige dingen zijn blijvend veranderd. De belangrijkste verandering is misschien wel de manier hoe we met elkaar verbonden zijn en hoe we informatie uitwisselen. We merken nu dat fysieke afstand er niet voor alles meer toe doet en dat ik makkelijker met jou online praat dan met mijn buurman hier in Amerika”.
En:
“Als je kijkt naar de grootste problemen waar we mee kampen – klimaatverandering, voldoende voedsel of water – dan wil je dat de mensheid daar waakzaam mee omgaat. Kijk nu naar buiten en je hoort (bijna) geen auto’s en er zweven nauwelijks vliegtuigen door de lucht. Zo’n alternatieve wereld is ineens heel voorstelbaar geworden. We doen noodgedwongen deze collectieve gedachtenoefening en dat is leerzaam. Na een crisis zijn mensen behoudender en zullen ze bereid zijn om meer te investeren in bescherming dan louter in groei”.
En:
“Onze grote zwakte is dat we te weinig hebben nagedacht over de weerbaarheid van de wereld. Te lang heerste er een houding van: als er een ramp gebeurt, dan gaan we er achteraf wel wat aan doen. We moeten investeren in het voorkomen van rampen. Dat vinden we psychologisch gezien lastig. Deze coronacrisis is als een oorlogssituatie. De maatschappij wordt op een harde manier geconfronteerd met de gaten in het vangnet. Een ding is pijnlijk duidelijk geworden: in het verleden is er te weinig geïnvesteerd in kennis, gezondheidszorg en internationale samenwerking. Deze zwakke punten zullen het beleid en debat de komende jaren bepalen”.
En:
“Een heleboel dingen zijn een jaar verschoven. De klok is een jaar teruggezet. Maar de klok wordt ook versneld vooruit gezet. Deze crisis moet je zien als een aardverschuiving. De spanning bouwt langzaam op, er gebeurt de hele tijd niks, dan volgt de schok en die mondt uit in een transitie. Vooral op technologisch gebied. In die zin hebben we de toekomst versneld binnengehaald. Maar aan de andere kant hebben we de toekomst een jaar uitgesteld”[1].

Dijkgraaf gaf een interessante analyse van de stand van zaken en zijn zicht op de nabije toekomst.
Gelovige mensen die het bovenstaande lezen begrijpen echter ook: enig Schriftuurlijk licht op deze zaken is geen luxe!
Iets van dat licht zal hieronder schijnen.

De door God gecreëerde Schepping is een Meesterwerk.
En heel die schepping is opgenomen in het verbond met God. Leest u maar mee in Genesis 9: “En Ik, zie, Ik maak Mijn verbond met u, met uw nageslacht na u, en met alle levende wezens die bij u zijn: de vogels, het vee en alle dieren van de aarde met u; van alles wat uit de ark is gegaan, tot alle dieren van de aarde toe. Ik maak Mijn verbond met u, dat niet meer alle vlees door het water van een vloed zal worden uitgeroeid, en dat er geen vloed meer zal zijn om de aarde te gronde te richten”[2].
Gods verbond met mensen geeft hoop voor de toekomst. Dat mogen wij nimmer over het hoofd zien.

De Here laat, soms in heel bijzondere omstandigheden, via de natuur zien wie Hij is. In Exodus 34 lezen wij bijvoorbeeld: “Toen daalde de HEERE neer in een wolk, ging daar bij hem staan en riep de Naam van de HEERE uit”[3]. De God van hemel en aarde bestuurt de ganse schepping: mensen, heel grote dieren, maar bijvoorbeeld ook kleine virusdeeltjes. Inclusief COVID-19, jazeker.

De schepping vertelt overigens ook over zichzelf. Zie Psalm 19:
“De hemel vertelt Gods eer,
het gewelf verkondigt het werk van Zijn handen.
Dag op dag spreekt overvloedig,
nacht op nacht geeft kennis door.
Geen spreken is er, geen woorden zijn er,
hun stem wordt niet gehoord.
Hun richtlijn gaat uit over heel de aarde,
hun boodschap tot aan het einde van de wereld”[4].
Om met de Nederlandse Geloofsbelijdenis te spreken: de schepping “is voor onze ogen als een prachtig boek, waarin alle schepselen, groot en klein, de letters zijn, die ons te aanschouwen geven wat van God niet gezien kan worden, namelijk zijn eeuwige kracht en goddelijkheid”[5].

De dichter van Psalm 24 belijdt:
“De aarde is van de HEERE en al wat zij bevat,
de wereld en wie er wonen.
Want Híj heeft haar gegrondvest op de zeeën
en haar vastgezet op de rivieren”[6].
Wij zijn dus rentmeesters. Wij zijn beheerders namens de Eigenaar, de Schepper van deze wereld. Zo moeten we dus met deze wereld omgaan. Het gaat er niet om dat wij in ons leven zoveel mogelijk salaris en materiële rijkdom genereren. Trouwens – als wij dat allemaal doen putten wij de wereld uit. Dan maken we Gods prachtige schepping kapot. En nee, dat heeft niets meer met beheren te maken.

In Lucas 8 stilt Jezus de storm op het meer. Citaat: “Toen zij voeren, viel Hij in slaap. En er viel een stormwind neer op het meer, en hun schip liep vol water en zij waren in nood. Zij gingen naar Hem toe, wekten Hem en zeiden: Meester, Meester, wij vergaan! Toen stond Hij op en bestrafte de wind en de golven. En ze gingen liggen en er kwam stilte”[7].
Het moge duidelijk zijn dat de God van het verbond het klimaat in de hand heeft. We kennen hitte, droogte, wervelstormen en kou. Maar de wereld bestaat al heel veel jaren. De Here zorgt er ook voor dat het klimaat op de aarde een zekere stabiliteit vertoont.
Dat alles heeft dus niet zozeer te maken met de weerbaarheid van de wereld, maar veeleer met het feit dat de planeet waarop wij wonen wordt bestuurd door de almachtige God!

Terecht werd ergens opgemerkt: “De zorg en het onderhoud van de natuur heeft God aan de mens toevertrouwd. Bij het vruchtgebruik dat de mens kreeg, gelden een aantal uitgangspunten. Het is bijvoorbeeld niet de bedoeling dat mensen onachtzaam handelen waar vee het slachtoffer van kan worden. Ook het kappen van bomen moet met zorg gedaan worden. Landbouwgrond vraagt ook aandacht: het moet tijd krijgen om te herstellen. Ook wij moeten met zorg omgaan met de natuur”[8].
Dat is heldere taal!

De mensheid moet, zei Dijkgraaf, waakzaam met de problemen omgaan. En, zei hij, de wereldburgers hebben heel wat zwaktes. Dat is zeker waar.
Maar als wij ons niet eerst richten op de grote Machthebber van de kosmos blijven we in onze eigen cirkeltjes ronddraaien. Dan repareren we de éne zwakke plek en creëren een andere. Dan wordt de ene blinde vlek met de snelheid des lichts vervangen door een andere.
Nee, perfect wordt het op deze aarde nooit. Ook als wij de Heer van de kosmos trouw dienen ontvangen wij niet het volmaakte doorzicht in de aardse dingen. Maar Hij geeft ons wel uitzicht. Uitzicht op een heerlijkheid die nooit wordt beëindigd. Ja, dat is meer dan wetenschappelijk inzicht. Dat uitzicht gaat de ruimste horizon uiteindelijk moeiteloos voorbij!

Noten:
[1] Geciteerd van https://www.ad.nl/wetenschap/wetenschapper-robbert-dijkgraaf-deze-crisis-moet-je-zien-als-een-aardverschuiving~a9a0e50d/ ; geraadpleegd op maandag 18 mei 2020.
[2] Genesis 9:8, 9 en 10.
[3] Exodus 34:5.
[4] Psalm 19:2-5 a.
[5] Nederlandse Geloofsbelijdenis, artikel 2.
[6] Psalm 24:1 en 2.
[7] Lucas 8:23 en 24.
[8] Geciteerd van https://portal.eo.nl/programmas/tv/de-kapel/gemist/2017/09/17-wat-doen-we-met-gods-schepping ; geraadpleegd op maandag 18 mei 2020.

15 mei 2020

De Machthebber heeft een naam

Filed under: Uncategorized — B. de Roos @ 07:00
Tags: , , ,

Er zijn bedrijven, organisaties en instanties waarop wij – het gewone volk van 2020 – nauwelijks invloed hebben.
Neem de banken. Het doen en laten van deze financiële instellingen is – zeker voor buitenstaanders als schrijver dezes – nogal eens schimmig, bij het duistere af.
Neem de oliemaatschappijen. Shell is nogal eens in het nieuws vanwege schending van mensenrechten[1]. Hetzelfde geldt voor ExxonMobil[2].
Er zijn dingen waar wij geen vat op hebben. En meestal hebben we er ook weinig weet van; dat is waarschijnlijk ook maar beter.

Mysterieuze machten – die zijn er altijd geweest.
Paulus schrijft erover aan de christenen in Colosse: “Want door Hem zijn alle dingen geschapen die in de hemelen en die op de aarde zijn, die zichtbaar en die onzichtbaar zijn: tronen, heerschappijen, overheden of machten”[3].
Eén ding is zeker: de drie-enige God staat er boven. De God van onze Heere ​Jezus​ ​Christus, de Vader van de heerlijkheid, de Geest van wijsheid en van openbaring – ja, Hij heeft greep op de wereld.

Paulus noteert dat ook in Efeziërs 1: “Daarom, omdat ook ik gehoord heb van het geloof in de Heere ​Jezus​ onder u, en van de ​liefde​ voor alle ​heiligen, houd ik niet op voor u te danken, als ik in mijn ​gebeden​ aan u denk, opdat de God van onze Heere ​Jezus​ ​Christus, de Vader van de heerlijkheid, u de Geest van wijsheid en van openbaring geeft in het kennen van Hem, namelijk verlichte ogen van uw verstand, om te weten wat de hoop van Zijn roeping is, en wat de rijkdom is van de heerlijkheid van Zijn ​erfenis​ in de ​heiligen, en wat de allesovertreffende grootheid van Zijn kracht is aan ons die geloven, overeenkomstig de werking van de sterkte van Zijn macht, die Hij gewerkt heeft in ​Christus, toen Hij Hem uit de doden opwekte en aan Zijn rechterhand zette in de hemelse gewesten, ver boven alle overheid en macht en kracht en heerschappij en elke naam die genoemd wordt, niet alleen in deze wereld, maar ook in de komende”[4].

Het is wel bekend: Paulus is, om zo te zeggen, gespecialiseerd in lange zinnen. En zeker in Efeziërs 1 buitelt van alles over elkaar heen. In de hierboven geciteerde zin staat zo veel dat een mens de weg zomaar kwijt kan raken.

Aan het eind van die zin maakt Paulus ten enen male duidelijk dat de drie-enige God twee werelden overziet: deze wereld en de komende. Hij is de Machthebber. Andere krachten zijn er niet.
Christus is totaal superieur. Dr. L. Floor schrijft over Efeziërs 1 onder meer: “De benamingen die de apostel gebruikt, waren in het late Jodendom gangbaar voor bovenaardse machten (…). Zij weerspiegelen de titulatuur die gebruikelijk was bij de hoven en bestuursorganisaties van de oude oosterse monarchieën”[5].

Ook in onze wereld hebben vele denkers zich over het fenomeen ‘macht’ gebogen.
Men spreekt vandaag onder meer over soevereine macht. “Soevereiniteit is het recht van een bestuursorgaan om het hoogste gezag uit te oefenen zonder dat verantwoording is verschuldigd aan een ander orgaan”, zo leert de internetencyclopedie Wikipedia ons[6].
De filosoof Michel Foucault (1926-1984) dacht veel na over de manier waarop macht werkt. Hij sprak onder meer over disciplinaire macht. “In de filosofie van Michel Foucault duidt de term disciplinemaatschappij op een maatschappij waar macht wordt uitgeoefend door middel van diverse disciplinaire ‘apparaten’ (…). Tot dergelijke instituten behoren de school, de kazerne, de gevangenis, de kliniek en het gekkenhuis. Deze instituten kneden het individu en vormen zo het subject. De disciplinemaatschappij vindt haar oorsprong in het vroegmoderne Europa maar kwam tot volledige bloei na de industriële revolutie: de vooruitgang in de wetenschappen, in de eerste plaats de geboorte van de moderne menswetenschappen, stelde machthebbers in staat hun onderdanen op wetenschappelijke wijze te besturen. Voorbij de disciplinemaatschappij ligt de controlemaatschappij, een begrip dat Foucault in zijn werk introduceerde maar niet uitwerkte”. Ook dat leert Wikipedia ons[7].
Kortom – over macht raakt men niet uitgedacht. Het lijkt er op dat er omtrent het onderwerp ‘macht’ nog heel wat lettertjes op papier komen te staan.
Men zou kunnen denken: hoe moet dat verder? Hoe vaak zal macht nog misbruikt worden?

Dat denken de eerste lezers van de brief aan de Efeziërs ook. Dr. Floor noteert: “Voor de lezers van de brief, die vol bijgeloof voor goede en kwade machten waren grootgebracht, is het een geweldige bevrijding geweest dat zij een Heer ontvingen die bewezen had superieur te zijn aan al die onbekende en naamloze machten. Christus bevrijdde daardoor van onzekerheid, angst en twijfel. Machten waar wel woorden voor zijn, maar die geen namen dragen, blijken nu ondergeschikt aan Hem die een naam draagt: Jezus Christus”[8].

Onze Machthebber heeft een naam: de Here Jezus Christus. In Zijn tijd op aarde was Hij zeer zichtbaar. Massa’s mensen liepen achter Hem aan.
En vandaag dan?
De Heiland loopt niet meer lijfelijk over de wereld. Wij kunnen Hem, fysiek gezien, niet meer tegenkomen. Maar in de kerk zindert liefde van God. In de kerk zindert de liefde vóór God. In de kerk zindert daarom ook de liefde voor elkáár.
Natuurlijk – in Nederland is de Gereformeerde kerk uitgedund. Maar nee, Gods werk houdt nooit op. Gods werk staat nooit helemaal stil.

En het is nog maar het begin.
Op de Hemelvaartsdag nam de opgestane Heiland plaats op Zijn hemelse troon. Over iets minder dan een week zal het weer Hemelvaartsdag zijn.
Laten wij het nu, en ook dan, maar bedenken: onze Machthebber heeft een naam. God heeft Hem “bovenmate verhoogd en heeft Hem een Naam geschonken boven alle naam, opdat in de Naam van ​Jezus​ zich zou buigen elke knie van hen die in de hemel, en die op de aarde, en die onder de aarde zijn, en elke tong zou belijden dat ​Jezus​ ​Christus​ de Heere is, tot heerlijkheid van God de Vader”[9].

Noten:
[1] Zie https://nl.wikipedia.org/wiki/Royal_Dutch_Shell ; geraadpleegd op vrijdag 8 mei 2020.
[2] Zie https://nl.wikipedia.org/wiki/ExxonMobil ; geraadpleegd op vrijdag 8 mei 2020.
[3] Colossenzen 1:16 a.
[4] Efeziërs 1:15-21.
[5] Dr. L. Floor, “Efeziërs: Eén in Christus”. – Kampen: Uitgeversmaatschappij J.H. Kok, 1995; tweede druk 1998. – p. 79.
[6] Geciteerd van https://nl.wikipedia.org/wiki/Soevereiniteit ; geraadpleegd op donderdag 7 mei 2020.
[7] Geciteerd van https://nl.wikipedia.org/wiki/Disciplinemaatschappij; geraadpleegd op donderdag 7 mei 2020.
[8] Floor, a.w., p. 79.
[9] Philippen 2:9, 10 en 11.

8 mei 2020

Langs ongedachte wegen

Filed under: Uncategorized — B. de Roos @ 07:00
Tags: , , , ,

In onze dagen wordt er veel nagedacht over de holocaust. En daaraanvolgend ook over de mens die steeds weer in dezelfde fout vervalt.
De archeoloog Ivar Schute praat erover mee. Hij schrijft er ook over. In het boek ‘In de schaduw van een nachtvlinder’ namelijk[1]. De archeoloog verrichtte onderzoek in Kamp Amersfoort, Vught, Westerbork, Bergen-Belsen, Treblinka, Sobibor en in een aantal kleinere kampen.
Heeft al die research eigenlijk wel zin? Schute merkt daar zelf over op: “Ons onderzoek heeft ten diepste een betekenis naar de toekomst toe. Wat wij vinden, dat raakt ingebed in ons herinneringsproces: welke kant we als mensen ook opgaan, dit nooit meer. Dit is de toetssteen voor ons toekomstig menselijk handelen. Want als dit is waartoe we kunnen afdwalen als mensen, weten we wat ons te doen staat: dit voorkomen. Het motto van mijn boek is van ex-gevangene Primo Levi: ‘Het is gebeurd en daarom kan het weer gebeuren’. Dat is de kern van wat wij te zeggen hebben”[2].
Wie het bovenstaande leest, kan zomaar somber worden. Want door de eeuwen heen blijkt telkens weer: oorlog en dood zijn niet te voorkomen.
De vraag is vaker gesteld: wordt het nog wel wat met deze wereld? En het antwoord is: ja, toch wel. Want onze God bereikt Zijn doel. Langs ongedachte wegen en op verrassende manieren, dat wel.
Maar Zijn werk gaat door!

Laten we in dat kader onze aandacht richten op de geschiedenis van Ruth.
Citaat: “En heel het volk dat in de ​poort​ was en de ​oudsten​ zeiden: Wij zijn getuigen. Moge de HEERE deze vrouw, die in uw ​huis​ komt, maken als ​Rachel​ en Lea, die beiden het ​huis​ van Israël gebouwd hebben. Doe krachtige daden in Efratha en maak uw naam beroemd in Bethlehem. En moge uw ​huis​ worden als het ​huis​ van Perez, die Tamar aan ​Juda​ baarde, door het nageslacht dat de HEERE u uit deze jonge vrouw geven zal”.

Hierboven staan woorden uit Ruth 4[3].
De geschiedenis van Ruth is buitengewoon, en bovendien bijzonder. Een christelijke encyclopedie vat de geschiedenis aldus samen: “Ruth was een Moabitische, de vrouw van Machlon, een van de zonen van Elimelech en Naomi, die vanwege een hongersnood in Israël naar Moab waren geëmigreerd. Na de dood van Elimelech en zijn zonen, keerde Naomi als arme weduwe terug naar Bethlehem, begeleid door Ruth, die haar aankleefde en verklaarde dat Naomi’s God haar God was en Naomi’s volk haar volk. Naomi zei bij haar terugkomst in Bethlehem tot haar volksgenoten: noem mij maar Mara (= ‘bitterheid’). In de tijd van de gersteoogst ging Ruth aren lezen op het gebied van Boaz (= ‘in hem is sterkte’), een losser van Elimelech en een rijk man, een zoon van Rachab. Boaz geeft acht op Ruth en is haar genadig, zodat ze op zijn veld aren blijft inzamelen tijdens de gerst- en tarwe-oogsten.
Op een avond, na het wannen van de gerst en na gegeten en gedronken te hebben, legt Boaz zich te slapen in een schuur. Ruth, geïnstrueerd door Naomi, gaat ongemerkt aan zijn voeten liggen. Als Boaz ontwaakt, wijst Ruth erop dat hij de losser is. Er is echter een andere man die eerder in aanmerking komt voor het losserschap. Wanneer deze verneemt van Naomi en Ruth, ziet hij ervan af om te lossen en in zijn plaats lost Boaz alles wat toebehoorde aan Elimelech en zijn twee zonen. Hij neemt Ruth tot zijn vrouw. Ze baart hem een zoon genaamd Obed (= ‘dienende’), de vader van Isaï, de vader van David”[4].

Naomi en Ruth zijn bij hun terugkomst teruggegaan naar de streek waar zij eertijds vandaan kwamen. “De naam van de man was Elimelech, de naam van zijn vrouw Naomi en de namen van zijn twee zonen ​Machlon​ en Chiljon, Efrathieten uit Bethlehem in Juda”[5].
Natuurlijk, dat gebied kent Naomi. Zij keert terug naar het gebied van haar jonge jaren. Toch is er meer aan de hand. Dat zal hieronder alras blijken.

In Ruth 4 straalt de energie ervan af. Er wordt geschreven over ‘krachtige daden in Efratha’ en ‘beroemd in Bethlehem’.
Efratha betekent ‘het vruchtbare’ en ‘vruchtbaarheid’. Het is de landstreek van Bethlehem[6].
Maar de zegenbede die in Ruth 4 uitgesproken wordt betekent meer. De Gereformeerd-vrijgemaakte predikant K. Deddens (1924-2005) zei daar in een preek eens over: “Het is een zegenbede, eerst voor Ruth, die wel de Moabitische is van afkomst, maar die hier geteld wordt, als in Israël ingelijfd. Let u maar op de bewoordingen: De Here make u als Rachel en Lea, die beiden het huis van Israël gebouwd hebben! Dat wil zeggen: de Here moge ook Ruth maken tot een stammoeder in Israël, rijk met godvruchtig kroost gezegend, zoals de vrouwen van Jacob destijds.
De Here moge haar maken tot een vrouw, die de kerk mag bouwen. Want dat zegt deze zegenbede: Ruth heeft niet alleen rust mogen vinden – naar de wens van Naomi, in het huis van haar man, maar Ruth moge ook in de kerk haar taak zien, en volbrengen: een volwaardige taak, in de bouw van het Koninkrijk van God”[7].

In diezelfde preek tekent dr. Deddens de positie van Tamar. Als volgt: “Tamar, de moeder van Perez, was ook een kinderloze weduwe. Dat betekent: zij had er recht op, dat een broer van haar man haar huwde en zo het nageslacht van haar overleden man in stand zou houden. Maar wat gebeurt er dan?
De aangewezene weigert aan zijn plicht te voldoen. En de Here vindt dat zelfs zo erg, dat hij daarom wordt gedood. Maar dan blijkt er nog een broer te zijn, die nu de plicht heeft om haar te trouwen. Haar schoonvader, Juda, stelt maar iedere keer weer de zaak uit.
Juda wil onder die plicht uitkomen. Hij verzint telkens weer nieuwe uitvluchten zonder te doen wat de Here vraagt. En dan neemt die vrouw de toevlucht tot een wanhoopsdaad.
Zij vermomt zich, ze geeft zich het uiterlijk van een overspelige vrouwen komt zo tot Juda. Wat zich denken laat, gebeurt dan: Juda herkent haar niet en legt het met haar aan.
Pas later wordt het openbaar dat het zijn eigen schoondochter is, aan wie hij jaren aaneen haar recht onthouden heeft, in wie het geslacht wordt voortgezet. Maar dan gebeurt dat op deze wijze! Met list heeft ze hem gedwongen zijn plicht als levir uit te voeren. En het geslacht van haar overleden man wordt toch in stand gehouden. En het wordt zelfs een roemrucht geslacht!”.

Inderdaad, er gebeuren grootse dingen.
De komst van de Verlosser is op handen! De profeet Micha zegt in hoofdstuk 5: “En u, Bethlehem-Efratha, al bent u klein om te zijn onder de duizenden van Juda, uit u zal Mij voortkomen Die een Heerser zal zijn in Israël. Zijn oorsprongen zijn van oudsher, van eeuwige dagen af”[8].

Die Heerser is de Overwinnaar van Openbaring 5: “En ik zag in de rechterhand van Hem Die op de troon zat, een ​boekrol, vanbinnen en vanbuiten beschreven, ​verzegeld​ met zeven ​zegels. En ik zag een sterke ​engel, die met luide stem uitriep: Wie is het waard de ​boekrol​ te openen en zijn ​zegels​ te verbreken? Maar er was niemand in de hemel en ook niet op de aarde of onder de aarde die de ​boekrol​ kon openen of hem inzien. En ik huilde erg, omdat er niemand werd gevonden die het waard was die ​boekrol​ te openen, te lezen of in te zien. En een van de ouderlingen zei tegen mij: Huil niet. Zie, de Leeuw Die uit de stam van Juda is, de Wortel van ​David, heeft overwonnen om de ​boekrol​ te openen en zijn zeven ​zegels​ te verbreken”[9]. En: “En toen Het de ​boekrol​ genomen had, wierpen de vier dieren en de vierentwintig ouderlingen zich vóór het Lam neer. Zij hadden elk een citer en gouden schalen vol reukwerk. Dit zijn de ​gebeden​ van de ​heiligen. En zij zongen een nieuw ​lied​ en zeiden: U bent het waard om de ​boekrol​ te nemen en zijn ​zegels​ te openen, want U bent geslacht en hebt ons voor God gekocht met Uw bloed, uit elke ​stam, taal, volk en natie. En U hebt ons voor onze God gemaakt tot koningen en ​priesters, en wij zullen als koningen regeren over de aarde”[10].

Ja, de geschiedenis gaat verder.
En voor de kerk loopt het goed af. Wie door de Heiland gekocht is, is voor eeuwig veilig. Zijn reddingswerk is wereldomvattend. Hij maakt Zijn zaligmakend werk af. Desnoods dwars door Amersfoort, Vught, Westerbork, Bergen-Belsen, Treblinka en Sobibor heen.
Het werk van onze God gaat door. Langs ongedachte wegen en op verrassende manieren. Ook anno Domini 2020.

Noten:
[1] De gegevens van dit boek zijn: Ivar Schute, “In de schaduw van een nachtvlinder – een archeoloog op zoek naar sporen van de Holocaust”. – Amsterdam: Uitgeverij Prometheus, 2020. – 224 p.
[2] “Het is gebeurd, het kan weer gebeuren” – interview met Ivar Schute. In: Gulliver, bijlage bij het Nederlands Dagblad, vrijdag 1 mei 2020, p. 4 en 5. Citaat van p. 5.
[3] Ruth 4:11.
[4] Geciteerd van http://christipedia.nl/Artikelen/R/Ruth_(bijbelboek) ; geraadpleegd op vrijdag 1 mei 2020.
[5] Ruth 1:2.
[6] Zie https://christipedia.miraheze.org/wiki/Efrath ; geraadpleegd op vrijdag 1 mei 2020.
[7] De preek is gedateerd in 1977.
[8] Micha 5:1.
[9] Openbaring 5:1-5.
[10] Openbaring 5:8, 9 en 10.

30 april 2020

Nieuwe wereld

Filed under: Uncategorized — B. de Roos @ 07:00
Tags: , , , , , ,

Gereformeerden hebben een wijde horizon. Zij kunnen ver kijken. Zij blijven niet staan bij vijftig tulpen op de markt, hoe fraai die er ook uitzien. Zij kijken verder dan de lente en de zomer van 2020.
Waarom?
Omdat zij, bijvoorbeeld, Openbaring 21 lezen: “En ik zag een nieuwe hemel en een nieuwe aarde, want de eerste hemel en de eerste aarde waren voorbijgegaan”[1].
Om met Psalm 98 te spreken:
“Hij komt een nieuwe wereld stichten
op recht en op gerechtigheid”[2].
Voor het woord dat wij in Openbaring 21 met ’nieuwe’ weergeven staat er in het Grieks kainos. Dat woord heeft niet te maken met tijd maar met een nieuwe vorm, een totaal andere kwaliteit. Het woord betekent vooral: tot hiertoe onbekend. Zoals in Marcus 1: “En zij waren allen verbaasd, zodat zij elkaar vroegen: Wat is dit? Wat voor een nieuwe leer is dit, dat Hij ook de onreine geesten met gezag bevel geeft en zij Hem gehoorzaam zijn?”[3]. En in Johannes 13: “Een nieuw gebod geef Ik u, namelijk dat u elkaar liefhebt; zoals Ik u liefgehad heb, moet u ook elkaar ​liefhebben”. En in Openbaring 2: “Wie oren heeft, laat hij horen wat de Geest tegen de ​gemeenten​ zegt. Aan wie overwint, zal Ik van het verborgen manna te eten geven, en Ik zal hem een witte steen geven met op die steen een nieuwe naam geschreven, die niemand kent dan wie hem ontvangt”[4]. En in Openbaring 14: “En zij zongen als een nieuw ​lied​ vóór de troon, vóór de vier dieren en de ouderlingen. En niemand kon dat ​lied​ leren behalve de honderdvierenveertigduizend, die van de aarde gekocht waren”[5].
De nieuwe hemel en de aarde vervangen de oude. De complete schepping wordt, om zo te zeggen, ingrijpend gerenoveerd.
Hij die op de troon zit, zegt zelfs: “Zie, Ik maak alle dingen nieuw”.
Er komt een nieuwe wereldorde. Een orde die op aarde niemand bedenken kan![6]

Daar viel een bekende term die in de eenentwintigste eeuw welbekend is: nieuwe wereldorde.

Oplettende lezers hebben de term vast al wel eens in de krant of een tijdschrift gezien: de nieuwe wereldorde.
Wat is dat?
“De Chinese wereldorde komt eraan. In oktober 2017 stippelde president Xi de route uit: als in 2049 de Volksrepubliek zijn honderdste verjaardag viert, moet zijn ‘Chinese droom’ zijn uitgekomen: China is dan de leider van de wereld.
In een fascinerend betoog vol persoonlijke ervaringen betoogt Rob de Wijk dat dit gaat lukken. Als China het mondiale machtsspel behendig speelt en koploper wordt van de nieuwe industriële revolutie van Internet of Things, nanotechnologie en Artificial Intelligence, zal het de wereldorde gaan bepalen.
Geholpen door de financiële crisis van 2008, president Trumps protectionisme, de ontregelende politiek van Poetin, de strijd om de brexit en opkomend nationalisme in Europa wordt de eenentwintigste eeuw de eeuw van China. Daardoor gaat de westerse wereldorde met zijn vrijmarkteconomie, internationaal recht, internationale instituties, democratie, mensenrechten en burgerlijke vrijheden op de schop. Hoe dit tij te keren, wordt het belangrijkste vraagstuk van onze tijd”[7].

Men spreekt over het Belt and Road-initiatief, ofwel de Nieuwe Zijderoute.
De Wijk zegt tegen het dagblad Trouw: “China is een autocratie, een staatskapitalistisch land, met een cultuur van hiërarchie en dominantie, dat zichzelf als cultureel verheven ziet. Dat zit heel diep geworteld in een cultuur. Eigenlijk niet zo anders dan wat wij in het Westen denken, de basis van imperialisme en kolonialisme. (…) Wat betekent het als zo’n land het voor het zeggen krijgt? Dan is er minder ruimte voor buitenlands beleid dat gestoeld is op waarden: mensenrechten, democratie, die kun je wel vergeten. Dat zie je al gebeuren. Het is voor het Westen bijna onmogelijk om in de Veiligheidsraad een mandaat te krijgen voor humanitaire interventies. Wij worden niet meer vertrouwd, er is sprake van een afrekening”.
En:
“De Chinezen hebben goed nagedacht over het uitrollen, ook via de Nieuwe Zijderoute, van alle technologie: 5G, het internet of things, kunstmatige intelligentie, supercomputers. Dan ontstaat een situatie, dat was voor mij de grootste eye opener, die vergelijkbaar is met wat de Britten deden in de negentiende eeuw en de Amerikanen in de twintigste eeuw. Dan bepaal je de technische en commerciële standaarden en je pakt de boel gewoon in. Dan word je echt een supermacht”.
En:
“Ik zeg niet dat de hele wereld Chinees wordt. Ik zeg dat de Chinese invloed in de wereld sterk zal toenemen en dat er twee blokken tegenover elkaar komen te staan. Geen blokken zoals tijdens de Koude Oorlog, China is meer een octopus met de Nieuwe Zijderoutelanden als tentakels. Twee visies staan tegenover elkaar, waarbij de visie van het Westen zwakker wordt”[8].

Het Reformatorisch Dagblad schreef in september 2019 over Turkije, China en Azië in het algemeen: “Turkije is hard bezig zijn dominante positie van weleer te herstellen. Herleving van de gloriedagen van het Osmaanse rijk, is de grote droom van president Erdogan.
En:
Turkije heeft (…) het recht om zijn verloren gegane positie op te eisen. De tijdsomstandigheden zijn er gunstig voor. De oude wereldorde van na het verdrag van Lausanne, die werd gekenmerkt door westerse dominantie, lijkt namelijk haar langste tijd te hebben gehad. De invloed van de Verenigde Staten is tanende. Dat gaat gepaard met de opkomst van Aziatische mogendheden – en dan men name van Rusland en China.
Het huidige drama in Syrië dient hierbij als illustratie. Het Westen heeft in Syrië iedere relevantie verloren. Turkije is daarentegen, door een alliantie met Moskou aan te gaan, nadrukkelijk aanwezig in Syrië. In de visie van Erdogan staan we aan de vooravond van een nieuwe wereldorde, waarvan het zwaartepunt in Azië ligt. Turkije dient daarom zijn eigen positie in deze nieuwe wereldorde te definiëren”[9].

China is het land van het taoïsme: een religie vol filosofie, meditatie en mystiek[10]. Het boeddhisme betekent er ook veel. In de ranglijst christenvervolging van Open Doors staat China momenteel op plaats 23[11].
Dat valt niet tegen, zou men kunnen denken.
Maar pas op.
De website businessinsider.nl schreef in augustus 2019: “Al decennia probeert de officieel atheïstische Communistische Partij zijn dominante positie te behouden met het onderdrukken van religieuze bewegingen”.
En:
“De staat ziet toe op het personeel van deze organisaties, wat ze publiceren en hun financiële huishouding. Technisch gezien zijn burgers vrij om hun geloof te belijden, zolang hun religie maar officieel door de Partij is goedgekeurd”.
En:
In 2015 voegde de Partij de term ‘sinificatie’ toe aan het officiële overheidsjargon. Sinificatie betekent dat islamitische, boeddhistische en christelijke leiders hun religie in overeenstemming moeten brengen met het Chinese socialistische gedachtegoed.
Oud-secretaris Roderic Wye van de Britse ambassade in Beijing zei vorig jaar tegen Business Insider: “De Partij heeft altijd moeite gehad met religies omdat elk geloof een vorm van organisatie impliceert. En zodra iets een organisatie is, wil de Partij dat controleren”[12].

China is op weg naar de nieuwe wereldorde. Zeggen ze. De wereld kijkt er naar, en schrijft er over in boek en blad.
En zo staan er twee nieuwe wereldordes tegenover elkaar: het Koninkrijk van God en de wereldmacht van Xi Jingping en diens opvolgers.
Die laatste macht ziet er indrukwekkend uit. En laten wij de Chinese president niet onderschatten: “Op 1 augustus 2017, bij het 90-jarig bestaan van het Volksbevrijdingsleger, zei hij: ‘Om een sterk leger te bouwen, moeten wij onwrikbaar vasthouden aan de absolute leiding van de Partij over de strijdkrachten en ervoor zorgen dat het leger van het volk altijd de Partij volgt’”[13].
Zodoende komt het er ook in 2020 voor de kerk op aan. Zij moet trouw blijven. Want Hij die op de troon proclameert nog steeds: “Ik ben de Alfa en de Omega, het Begin en het Einde”[14].
Bij de Alfa en de Omega – het Begin en het einde – zinkt China in het niet!

Noten:
[1] Openbaring 21:1.
[2] Dit zijn regels uit Psalm 98:4 – berijmd; Gereformeerd Kerkboek-1986.
[3] Marcus 1:27.
[4] Openbaring 2:17.
[5] Openbaring 14:3.
[6] In het bovenstaande gebruik ik onder meer de onlineversie van de Studiebijbel; woordstudie kainon.
[7] Dit is een samenvatting van: Rob de Wijk, “De nieuwe wereldorde – hoe China sluipenderwijs de wereld overneemt”. – Amsterdam: Uitgeverij Balans, 2019. – 368 p.
[8] Geciteerd van https://www.trouw.nl/nieuws/china-pakt-ons-gewoon-in~bc482d03/ ; geraadpleegd op woensdag 22 april 2020.
[9] Martin Janssen, “Turkije zoekt naar rol in veranderde wereldorde”. In: Reformatorisch Dagblad, maandag 23 september 2019, p. 11 – rubriek: Blik op het Midden-Oosten.
[10] Zie https://nl.wikipedia.org/wiki/Taoïsme ; geraadpleegd op woensdag 22 april 2020.
[11] Zie https://www.opendoors.nl/ranglijst ; geraadpleegd op woensdag 22 april 2020.
[12] Geciteerd van https://www.businessinsider.nl/xi-jinping-china-oorlog-religie/ ; geraadpleegd op woensdag 22 april 2020.
[13] Geciteerd van https://nl.wikipedia.org/wiki/Xi_Jinping ; geraadpleegd op woensdag 22 april 2020.
[14] Openbaring 21:6.

7 april 2020

Wonderlijk pad

Filed under: Uncategorized — B. de Roos @ 07:00
Tags: , , , ,

“Zo gingen de Israëlieten midden in de zee op het droge. Het water was voor hen aan hun rechter- en linkerhand een muur”.
Dat is een vers uit Exodus 14[1]. De Israëlieten lopen op een door de Here gecreëerd pad door de Schelfzee. Maar als de Egyptische farao er met zijn trawanten achteraan wil, is er opeens geen pad meer. De weg is weg.

Wonderlijk is dat. Hoe is dat gebeurd? Wetenschappers zeggen eenvoudigweg dat het niet gebeurd is. “Wetenschappers hebben één van de beroemdste wonderen uit het Oude Testament gereconstrueerd. Ze concluderen dat het wetenschappelijk gezien zeker mogelijk is, maar niet in de Rode Zee, zoals de Bijbelvertaling suggereert. Met een beetje hulp van de computer en de Bijbel achterhaalden ze de echte locatie en hoe Mozes het ‘deed’ (…) Een wetenschapper “nam die oostenwind als uitgangspunt en reconstrueerde de gebeurtenis op de computer. Hij ontdekte dat het zeker gebeurd kan zijn, maar dan niet op de plaats die door mensen al jarenlang als locatie van het wonder wordt aangewezen. Een oostenwind moet het water opzij kunnen duwen. Dat betekent dat deze wind het water over de volle lengte moet ‘besturen’. Dat kan niet in de Rode Zee, want deze loopt van noord naar zuid (…) Diezelfde wetenschapper “ontdekte echter een meertje aan het eind van de Nijl, dichtbij het huidige Port Said. Dit meer ligt helemaal goed en lijkt op basis van oude kaarten overeen te komen met het verhaal van Exodus. Sterker nog: de computermodellen geven aan dat het ‘wonder’ hier wetenschappelijk gezien heel goed mogelijk was. Een wind met een snelheid van zo’n 100 kilometer per uur was voldoende om het water naar het westen weg te duwen. Hierdoor ontstond in het midden een landbrug die zeker enige uren droog kon staan”.
Laten wij ons troosten. Want: “Andere onderzoekers zijn voorzichtiger (…). Zij menen dat andere locaties ook in aanmerking komen voor zo’n wonder. Ze moedigen de poging om het wonder te verklaren echter van harte aan”[2].

Wij moeten ons realiseren dat de almacht van God zo groot is dat zelfs zeer erudiete geleerden van onze tijd de wonderen van vroeger en nu niet verklaren kunnen. Maar in het licht van die schitterende almacht komt Gods genade des te beter uit!

Want wat is de boodschap van die geschiedenis?
Antwoord: de Here kiest de mensen uit voor wie Hij genadig is.
Zo staat het ook in het Gereformeerde formuliergebed bij de kinderdoop: “U bent het die de hardnekkige Farao met al zijn volk in de Rode Zee deed verdrinken. Maar uw volk Israël hebt U daar droogvoets door geleid, waardoor U toen reeds de doop hebt aangeduid”[3].

Waar bidden we om bij de doop?
Wij bidden dat God het pas geboren kind in genade wil aannemen.
Wij bidden dat dit kind onlosmakelijk aan Christus, de Heiland, verbonden blijft.
Wij bidden dat dit kind eeuwig leven mag. Namelijk door het geloof in des Heilands opstanding.
Wij bidden dat dit kind een sterk geloof zal hebben en blijmoedig met God leven zal.
Wij bidden dat dit kind te Zijner tijd vrijmoedig voor God verschijnen zal; vrijmoedig, omdat het zeker is van de vrijspraak, door de voorspraak van de Advocaat.

Een gelovig mens stelt zich, ook als hij volwassen geworden is, afhankelijk op. Elke dag is zijn vraag: welke taak geeft de Here mij vandaag? Die gelovige weet wel dat zijn manier van doen nimmer geheel perfect is. Maar hij realiseert zich terdege dat dat hij vrij en blij leven mag. Hij is zeker van Zijn vrijspraak. Hij heeft een verbond met God. Hij is met Hem verbonden. Na dit aardse bestaan is er nog een nieuwe toekomst
Dat gebed in de kerk bij zijn doop galmt, om zo te zeggen, gedurende heel zijn aardse leven nog na.

Het was keizer Marcus Aurelius -121-180 na Christus- die Meditationes schreef. Hij maakte korte filosofische notities[4]. Bijvoorbeeld deze: “De wereld bestaat alleen maar uit verandering. Ons leven is slechts perceptie”.
Wat bedoelde de keizer?
Hij bedoelde dit. Ons leven verandert voortdurend. Soms maar een klein beetje. In andere periodes wijzigt de situatie zich in heel korte tijd. Daar kunnen u en ik weinig aan doen. Het gaat er om dat we onze emoties onder controle houden. We moeten rationeel blijven redeneren. Wij moeten ons gezonde verstand blijven gebruiken. U moet zich richten op datgene wat u kunt beïnvloeden.

Marcus Aurelius noteerde ook: “Objectieve oordelen, nu in dit moment. Onzelfzuchtige acties, nu in dit moment. Acceptatie van externe gebeurtenissen, nu in dit moment. Dat is alles wat je nodig hebt”.
Blijf maar rustig, suggereert de keizer. Dan bent u goed in staat om uw naasten van dienst te zijn. Zeg het in 2020 maar zo: loop niet gefrustreerd te doen, maar help de buurman![5]

De samenleving in Nederland houdt zich, wellicht zonder dat men zich daarvan bewust is, aardig aan de raadgeving van de Romeinse keizer. Men helpt elkaar ijverig. Er wordt hard gewerkt om mensen niet te laten verkommeren. Men roept elkaar toe: ‘Het komt allemaal goed’. Of, op z’n Gronings: ‘Kop d’r veur; komt aal goud’. Er zijn massa’s goede initiatieven. Men schiet elkaar te hulp.
Dat is prachtig. We kijken met genoegen naar elkaar. Het is mooi om deel uit te maken van een warme samenleving. Laten we hopen dat die warmte blijft, ook als de coronadreiging minder groot geworden is.

Hoe goed die hulpvaardigheid er ook uitziet, er is wel sprake van een zekere kortzichtigheid. Want wat gebeurt er na de dood? Dat is een vraag die, juist in de coronacrisis, volop actueel is. Op die vraag geven velen geen antwoord.
Terwijl de Bijbel al eeuwen bestaat!
Een hersteld hervormde predikant schreef daarover eens: de laatste woorden die we in Maleachi 4 lezen “spreken over de profeet Elia die komen zou voordat de Zaligmaker komt. Dan zien we daar die ene pagina staan met daarop Nieuwe Testament en als we Markus 1 lezen dan lijkt het wel alsof alles gewoon doorgaat waar Maleachi is gebleven. Maar daar ligt dus wel 450 jaar tussen.
Met alle verschillen en verscheidenheid vormt Gods Woord een eenheid. Een eenheid die door mensen niet gemaakt kan worden. Een eenheid, waar de Heilige Geest alleen zorg voor kan dragen. Een eenheid, waarin de Heere Zijn heerlijkheid en glorie laat zien. Een eenheid ook, die spreekt van Zijn majesteit en heerlijkheid. Maar in die eenheid toont het Woord ons ook telkens weer dezelfde boodschap. Of we nu in het boek Genesis lezen of in het boek Openbaring, telkens weer wordt ons voorgesteld dat wij zondaren zijn en Gods genade nodig hebben”[6].
En dan zien wij weer waar het om het draait in het leven: om de genade van God.
Laten wij om die genade bidden!

Gelovige mensen mogen blijven belijden: onze God kan alles!
Om tenslotte met Psalm 127 te spreken:
“Wanneer de HEER het huis niet bouwt,
is, alle metselwerk ten spijt,
de opbouw niets dan ijdelheid.
Wanneer de HEER de wacht niet houdt,
geen wachter, die de vijand keert,
geen stadsmuur die zijn aanval weert”[7].

Noten:
[1] Exodus 14:22.
[2] Geciteerd van https://www.scientias.nl/hoe-spleet-mozes-de-rode-zee/ ; geraadpleegd op dinsdag 31 maart 2020.
[3] “Formulier voor de bediening van de heilige doop aan de kinderen van de gelovigen” – Gereformeerd Kerkboek-1986. Citaat van p. 514.
[4] Zie hierover https://nl.wikipedia.org/wiki/Ta_eis_heauton ; geraadpleegd op dinsdag 31 maart 2020.
[5] Zie ook https://www.nrc.nl/nieuws/2020/03/30/eeuwenoude-filosofen-hebben-goede-tips-tegen-corona-angst-a3995302 ; geraadpleegd op dinsdag 31 maart 2020.
[6] Ds. B.D. Bouman, “Artikel 4: De omvang van de Bijbel” [serie Met hart en mond: een uitleg van de Nederlandse Geloofsbelijdenis]. In: Kerkblad van de Hersteld Hervormde Kerk, donderdag 28 september 2017, p. 10 en 11.
[7] Psalm 127:1 – berijmd; Gereformeerd Kerkboek-1986.

15 januari 2020

Vertrouw maar op God!

Filed under: Uncategorized — B. de Roos @ 07:00
Tags: , , , ,

Efeziërs 1 is een volgeladen hoofdstuk[1].
Na de groet begint het meteen: “Gezegend zij de God en Vader van onze Heere ​Jezus​ ​Christus, Die ons gezegend heeft met alle geestelijke ​zegen​ in de hemelse gewesten in ​Christus, omdat Hij ons vóór de grondlegging van de wereld in Hem ​uitverkoren​ heeft, opdat wij ​heilig​ en smetteloos voor Hem zouden zijn in de ​liefde”[2].
Dat is wat je noemt een afgeladen zin![3]

De apostel Paulus geeft alle eer aan God. Hij zegent Zijn volk vanuit de hemel. Hij gaf ons Zijn Heilige Geest omdat wij bij de Heiland horen. Al vóórdat de wereld bestond koos Hij Zijn kinderen uit. Genadig en zorgvuldig. En in Hem zijn wij volmaakt.

Het is belangrijk om dat laatste vast te stellen. Van onszelf zijn we niet volmaakt. Goed beschouwd is ons doen en laten soms niet meer dan wat gefröbel. En ja, dat geldt ook voor onze kerkelijke activiteiten.

Ergens werd geschreven: “Efeze 1:3-14 is op te delen in drie delen:
1 het werk van God de Vader – vers 3-6
2 het werk van Christus – vers 7-12, en
3 het werk van de Heilige Geest – vers 13-14.
Martyn Lloyd-Jones vatte het zo samen: ‘de Vader plande, de Zoon voerde het uit, en de Heilige Geest paste het toe’”[4][5].

Over de uitverkiezing zeggen de Dordtse Leerregels onder meer: “God heeft uitverkoren niet omdat Hij tevoren in de mens geloof, gehoorzaamheid van het geloof, heiligheid of een andere goede eigenschap of aanleg zag, die als oorzaak of voorwaarde in de mens, die uitverkoren zou worden, aanwezig moest zijn. Integendeel, Hij heeft uitverkoren opdat Hij geloof, gehoorzaamheid van het geloof, heiligheid enzovoort zou bewerken. Deze uitverkiezing is dus de bron van al het goede, dat tot behoud leidt. Daaruit komen als vruchten het geloof, de heiligheid en de andere heilsgaven en tenslotte het eeuwige leven voort. De apostel getuigt immers: Hij heeft ons uitverkoren, (niet: omdat wij waren, maar:) opdat wij heilig en onberispelijk zouden zijn voor zijn aangezicht”[6].
En:
“Van hun eeuwige en onveranderlijke uitverkiezing tot behoud worden de uitverkorenen, ieder op zijn tijd, verzekerd, zij het niet bij iedereen even sterk en in gelijke mate. Die zekerheid ontvangen de uitverkorenen niet, wanneer zij de verborgenheden en diepten van God nieuwsgierig doorzoeken. Maar zij ontvangen haar, wanneer zij met een geestelijke blijdschap en heilige vreugde de onmiskenbare vruchten van de uitverkiezing, die Gods Woord aanwijst, bij zichzelf opmerken, zoals bijvoorbeeld het ware geloof in Christus, kinderlijk ontzag voor God, droefheid naar Gods wil over de zonde, honger en dorst naar de gerechtigheid.
Wanneer Gods kinderen nu de uitverkiezing ervaren en er zeker van zijn, ontlenen zij daaraan dagelijks meer reden om zich voor God te verootmoedigen, de diepte van zijn barmhartigheid te aanbidden, zichzelf te reinigen en Hem, die hen eerst zozeer heeft liefgehad, van hun kant vurig lief te hebben. Er is dan ook geen sprake van, dat zij door deze leer van de uitverkiezing en de overdenking ervan zouden verslappen in het onderhouden van Gods geboden, of in zondige zorgeloosheid zouden gaan leven. Dit gebeurt doorgaans naar Gods rechtvaardig oordeel met hen die op de wegen van de uitverkorenen niet willen gaan, terwijl zij zich lichtvaardig laten voorstaan op de genade van de uitverkiezing, of hun tijd verdoen met lichtzinnige praat daarover”[7].

Gods kinderen belijden dat in een wereld die bol staat van de moeilijke zaken.

De spanningen tussen de Verenigde Staten en Iran bijvoorbeeld. Met argusogen volgt de wereld wat er tussen die beide landen gebeurt. De zaken staan op scherp[8]!

Echter – ook dichterbij zijn er veel moeilijke kwesties. Het vertrouwen in de overheid wordt bij tijd en wijle ernstig geschaad.
Neem nu de MKZ-kwestie.
Een commentator van het Nederlands Dagblad schrijft: “De hoogste rechter heeft gesproken. De preventieve ruiming in 2002 van 60.000 dieren, in en om Kootwijkerbroek, was rechtmatig. Bijna twintig jaar na die fel omstreden ruiming, vanwege een uitbraak van het besmettelijke mond-en-klauwzeer (MKZ), stelt het College van Beroep voor het bedrijfsleven de overheid in het gelijk”.
En:
“In deze beladen MKZ-zaak zijn de emoties zo hoog opgelopen en zijn de wonden zo diep dat het te simpel is te stellen dat het nu over en uit is. Lau Jansen zei dat juridisch gezien er een streep door de zaak is gezet, maar dat ‘het rechtsgevoel in Kootwijkerbroek ernstig is aangetast’”[9].
En laten we maar eerlijk zijn: ons aller vertrouwen in overheden krijgt met zekere regelmaat een flinke knauw.
Het is in zo’n wereld niet verwonderlijk als wij ons af gaan vragen: wie is er heden ten dage nog te vertrouwen?

Het antwoord van Gereformeerde mensen is eenvoudig: wij kunnen op God aan!
De apostel Paulus schrijft over “de allesovertreffende grootheid van Zijn kracht aan ons die geloven, overeenkomstig de werking van de sterkte van Zijn macht, die Hij gewerkt heeft in ​Christus, toen Hij Hem uit de doden opwekte en aan Zijn rechterhand zette in de hemelse gewesten, ver boven alle overheid en macht en kracht en heerschappij en elke naam die genoemd wordt, niet alleen in deze wereld, maar ook in de komende”[10].

Laten wij bij dit alles vooral niet vergeten dat Jezus Christus, onze Heiland, het hoofd is van alles en iedereen – in heel de wereld. En ja, Hij resideert in de kerk: “En Hij heeft alle dingen aan Zijn voeten onderworpen en heeft Hem als hoofd over alle dingen gegeven aan de ​gemeente, die Zijn lichaam is en de vervulling van Hem Die alles in allen vervult”[11].
De kerk is een beschermde, een afgeschermde plaats.
Daar zijn we samen. We steunen elkaar daar. En we stimuleren elkaar daar. In de erediensten. En in allerlei activiteiten van verenigingen en commissies.
Laten wij dat maar blijven doen. Tot eer van God. En tot versterking van elkaar.

Noten:
[1] Dit Schriftgedeelte is onder meer gekozen omdat de vrouwenvereniging ‘Bouwen en Bewaren’ van De Gereformeerde Kerk Groningen afgelopen donderdag, 9 januari 2020, een avond wijdde aan Efeziërs 1. Van die vereniging is mijn vrouw lid. Met het schrijven van dit artikel hielp ik mijn echtgenote bij de voorbereiding op die avond.
[2] Efeziërs 1:3 en 4.
[3] Op dinsdag 9 juli 2019 publiceerde ik op deze plaats over deze verzen het artikel ‘Gezegend vanwege de uitverkiezing’. Te vinden op https://bderoos.wordpress.com/2019/07/09/gezegend-vanwege-de-uitverkiezing/ .
[4] Geciteerd van https://calvarychapel.nl/sermons/is-identiteit-op-gebaseerd-efeziers-11-14/?player=video ; geraadpleegd op woensdag 8 januari 2020.
[5] David Martyn Lloyd-Jones (1899-1981) was een Britse protestantse predikant. Hij had grote invloed binnen de reformatorische vleugel van de evangelische beweging in Engeland. Hij was bijna dertig jaar lang predikant in Westminster Chapel in Londen. Lloyd-Jones was een fel tegenstander van de liberale theologie die opgang vond in veel kerken. Zie ook https://nl.wikipedia.org/wiki/Martyn_Lloyd-Jones ; geraadpleegd op woensdag 8 januari 2020.
[6] Dordtse Leerregels, hoofdstuk I, artikel 9.
[7] Dordtse Leerregels, hoofdstuk I, artikelen 12 en 13.
[8] Zie hierover onder meer https://nos.nl/artikel/2317726-iran-bestookt-amerikaanse-luchtmachtbases-in-irak-aantal-slachtoffers-onduidelijk.html ; geraadpleegd op woensdag 8 januari 2020.
[9] Geciteerd uit: ’60.000 geruimde dieren’, commentaar van Piet H. de Jong. In: Nederlands Dagblad, woensdag 8 januari 2020, p. 3.
[10] Efeziërs 1:19, 20 en 21.
[11] Efeziërs 1:22 en 23.

Volgende pagina »

Blog op WordPress.com.