gereformeerd leven in nederland

11 december 2019

Geloofsvolharding gezocht

Filed under: Uncategorized — B. de Roos @ 07:00
Tags: , ,

Hoe staat de wereld tegenover God en Zijn Woord?
Daarover kan men tamelijk kort zijn. Dat Woord laat de wereld koud. Het maakt de meeste wereldburgers niet zo veel uit wat er door God Zelf en namens God wordt verkondigd. Het zál allemaal wel. Er zijn zoveel profeten, toekomstvoorspellers en trendwatchers. Bovendien: ieder heeft recht op z’n eigen mening nietwaar?
Nou ja – laat maar. We zien het wel.

Jeruzalem is, zo stelt Jesaja in hoofdstuk 32 stellig, ten onrechte zeer zorgeloos. Het leven kabbelt verder. In Jesaja’s idioom klinkt het zo: “Zorgeloze vrouwen, sta op, luister naar mijn stem! Onbezorgde dochters, neem mijn woorden ter ore!”[1].
De profeet Amos, een andere woordvoerder van God, zegt trouwens net zoiets: “Wee de zorgelozen in ​Sion, en de onbezorgden op de berg van Samaria, de beroemdsten van de voornaamste van de volken, en tot wie het ​huis​ van Israël komt”[2]. Zorgeloosheid zit Israël blijkbaar in de genen…
Welnu, proclameert Jesaja, de Here zegt: over ruim een jaar staan de zaken er heel anders voor!
Dan komt er niks van druiven plukken. Er kan niet worden geoogst. Er is dan geen eten. En er is dan geen drinken. De toestand is tegen die tijd onhoudbaar. Het is tijd om in de rouw te gaan. Het statige Jeruzalem wordt een verlaten stad. Nog even en de complete metropool is door onkruid overwoekerd. De wachttorens zijn buiten functie gesteld; ze zijn weinig meer dan een puinhoop.

Hoe gaat het dan verder?
Gaat de toekomst hermetisch dicht?
Wordt alles zwart en duister?
Toch niet.
De Heilige Geest van God blaast de kerk nieuw leven in! Het land wordt vruchtbaar. Het krijgt, om zo te zeggen, het aanzien van een prachtig bos.
Gods volk zal weer wonen in een veilige stad.
En de vijand? Die zal zich dood schrikken! De natuur laat zich van een kwade kant zien.
Maar het volk van de Verbondsgod kent welvaart: “Welzalig bent u die aan alle wateren ​zaait, die rund en ezel daarheen drijft”[3].

Gods Heilige Geest brengt de kerk in Jesaja 32 op werkniveau. Er komt weer activiteit ter ere van Hem. De mensen gaan hun Beschermer weer aanbidden.
Dat is ook actueel in 2019.
Jesaja blikt in de toekomst: “Totdat over ons uitgegoten wordt de Geest uit de hoogte”[4].
Jesaja wordt dus Pinksterprofeet: Gods Geest wordt uitgegoten. Hij komt niet maar druppelsgewijs, maar in stromen tegelijk. Onze douches zijn er niets bij.
En nee, in de kerk zijn niet in de eerste plaats vlotte sprekers en goeie bands nodig.
Terecht schreef een Gereformeerd-vrijgemaakte predikant onlangs: “Van Paulus leren we de kracht van de heilige Geest juist dáár te zien, waar het menselijk ego wordt afgebroken. Niet de persoonlijkheid van de prediker, maar de dwaze boodschap van het kruis moet centraal staan”.
En:
“Laat de kerk vooral een oefenschool in de liefde blijven waar we onszelf leren relativeren. Laat er plek mogen blijven voor verstilling, inkeer en ernst, ook al staat dat haaks op onze postmoderne consumptiecultuur”[5].

De Heilige Geest zorgt er voor dat wij op Gods Woord geconcentreerd blijven. Denkt u maar aan Johannes 14: “Maar de Trooster, de ​Heilige​ ​Geest, Die de Vader zenden zal in Mijn Naam, Die zal u in alles onderwijzen en u in herinnering brengen alles wat Ik u gezegd heb”[6].
De Heilige Geest brengt ons terug bij Vader. Om met Romeinen 8 te spreken: “Want u hebt niet de Geest van slavernij ontvangen, die opnieuw tot angst leidt, maar u hebt de Geest van aanneming tot ​kinderen​ ontvangen, door Wie wij roepen: ​Abba, Vader!”[7].
De Heilige Geest zorgt voor de opbouw van de kerk. Laten wij elkaar wijzen op 1 Corinthiërs 12: “Aan ieder echter wordt de openbaring van de Geest gegeven tot wat nuttig is voor de ander”[8].
De Heilige Geest zorgt er voor dat wij gereed worden gemaakt voor een leven in Gods heerlijkheid. Zie 2 Corinthiërs 3: “Wij allen nu, die met onbedekt gezicht de heerlijkheid van de Heere als in een spiegel aanschouwen, worden van gedaante veranderd naar hetzelfde beeld, van heerlijkheid tot heerlijkheid, zoals dit door de Geest van de Heere bewerkt wordt”[9].

Hoe staat de wereld tegenover God en Zijn Woord?
Men zegt: ieder heeft recht op z’n eigen mening; en nu ja – we zien het wel.

Welaan, Jesaja 32 leert ons simpelweg om te volharden in ons geloof in Gods beloften.
Dan is zorgeloosheid ver te zoeken.
Om tenslotte met het vijfde hoofdstuk van de Dordtse Leerregels te spreken: “Deze zekerheid van de volharding verleidt de ware gelovigen beslist niet tot hoogmoed en zondige zorgeloosheid. Integendeel, hieruit komen voort nederigheid, kinderlijke eerbied, een godvrezend leven, vurige gebeden, standvastigheid in alle strijd, in het kruisdragen en in het belijden van de waarheid en ook blijvende blijdschap in God. Het overdenken van die weldaad is voor hen juist een aansporing zich ernstig en voortdurend te oefenen in dankbaarheid en goede werken. Dit blijkt immers uit de getuigenissen van de Schrift en de voorbeelden van de heiligen”[10].

Noten:
[1] Jesaja 32:9.
[2] Amos 6:1.
[3] Jesaja 32:20.
[4] Jesaja 32:15.
[5] Ds. J. Oosterhuis, “Groeikerken staan niet op de goede plek”. In: Nederlands Dagblad, zaterdag 30 november 2019, p. 16 en 17.
[6] Johannes 14:26.
[7] Romeinen 8:15.
[8] 1 Corinthiërs 12:7.
[9] 2 Corinthiërs 3:18.
[10] Dordtse Leerregels, hoofdstuk V, artikel 12.

13 augustus 2019

De roepende Geest

Filed under: Uncategorized — B. de Roos @ 07:00
Tags: , , ,

Gods kinderen beschikken allemaal over een interne roepstem. Waar zij ook zijn, altijd roept er Iemand. Op welk tijdstip dan ook, altijd is er die stem.
Heeft u stemmen in uw hoofd? Dan is er zeer waarschijnlijk iets niet goed met u.
Maar die stem in ons hart, die is er altijd. Niet dat wij die altijd horen, dat niet. Maar die stem roept op ieder moment van de dag. En ook op ieder ogenblik van de nacht.
Het is de stem van de Heilige Geest. Hij zegt: “Nu, omdat u ​kinderen​ bent, heeft God de Geest van Zijn Zoon uitgezonden in uw ​harten, Die roept: ​Abba, Vader! Dus nu bent u geen ​slaaf​ meer, maar een zoon; en als u een zoon bent, dan bent u ook erfgenaam van God door ​Christus”.
Zo staat dat in Galaten 4[1].

Wat bedoelt Paulus daar mee?
De Basisbijbel parafraseert het zo: “Ik bedoel het volgende. Stel dat een zoon al wel de erfenis van zijn vader heeft geërfd, maar hij is nog niet volwassen. Dan heeft hij eigenlijk nog net zo weinig als een slaaf. Want hij is wel de eigenaar van alles, maar hij mag er zelf nog helemaal niets mee doen. Iemand anders neemt voor hem de beslissingen. En dat duurt tot het moment dat zijn vader had bepaald. Hetzelfde geldt eigenlijk voor ons. Zolang wij Joden nog niet ‘volwassen’ waren, moesten we gehoorzamen aan de wet van Mozes die God ons had gegeven. Net zoals een slaaf zijn heer moet gehoorzamen. Maar toen het moment was gekomen dat God had bepaald, stuurde Hij zijn Zoon. Die Zoon werd geboren uit een Joodse vrouw. En omdat Hij dus een Jood was, moest Hij zich aan de wet van Mozes houden. Alleen zó zou Hij de mensen die zich ook aan de wet van Mozes moesten houden, kunnen bevrijden. Zo zouden we niet langer slaven zijn. We werden kinderen van God, met de rechten van kinderen”[2].

Welnu – Gods kinderen hebben in hun hart een roepstem. Altijd is er die stem.
In ons hart wordt het Evangelie verkondigd: u bent een zoon van Vader! U bent een dochter van Vader!
En waarom?
Omdat Jezus Christus, de Heiland, voor onze zonden heeft betaald. Om het met de Nederlandse Geloofsbelijdenis te zeggen: “Hij heeft Zichzelf in onze plaats voor zijn Vader gesteld, om door volkomen voldoening diens toorn te stillen. Daartoe heeft Hij Zichzelf aan het kruis geofferd en zijn kostbaar bloed vergoten, om ons te reinigen van onze zonden, zoals de profeten hadden voorzegd”[3].
De mensen in Galatië hadden indertijd te maken met mensen die zeiden:
* u moet zich aan de Joodse wet houden
* u moet de Oudtestamentische regels handhaven
* u moet de Joodse rituelen blijven uitvoeren.
Welnee, zegt Paulus tegen de Galaten en tegen ons. Jezus is onze Verlosser! Hij heeft onze schuld betaald! Ga maar vrijmoedig naar God toe!
Die God heeft ons ook de Heilige Geest gegeven. Zijn Geest heeft voltijds werk aan dat roepen: u bent een zoon van Vader! En: u bent een dochter van Vader!

Zo komt het dat wij geloven in Gods beloften. Zo komt het dat wij ’s zondags trouw naar de kerk gaan.
We blijven geloven, ofschoon de wereld ons enigermate excentriek vindt. Wij gaan ’s zondags naar de kerk.

Nee, dat hebben we niet te danken aan onze aanleg voor religie.
Over een dergelijke begaafdheid wordt nogal eens geschreven.
Iemand noteert: “Door sommigen is (…) geopperd dat veel christelijke heiligen ook epilepsie hadden (…). Het opmerkelijkste verhaal is dat van de apostel Paulus, die volgeling van Jezus zou zijn geworden na een visioen tijdens een epileptische aanval. Ook Mohammed wordt er vaak mee in verband gebracht. Sinds de jaren vijftig zijn er experimenten gedaan waarbij de temporaalkwab, onderdeel van de hersenschors, van patiënten werd gestimuleerd tijdens hersenoperaties, waarop de patiënten soms begonnen te vertellen over een ‘kosmisch bewustzijn’, een spirituele aanwezigheid”.
En:
“De temporaalkwab is vaak als het centrum van religiositeit aangewezen. Het is echter de vraag of de ervaringen in de kern al religieus waren. Waarschijnlijk is er slechts sprake van een reeks complexe gewaarwordingen, die vervolgens worden geïnterpreteerd als een religieuze of mystieke ervaring. Volgens Dewhurst en Beard (1970) is Joseph Smith, de stichter van de mormonen, hier een voorbeeld van. Hij zou als 14-jarige jongen een epileptische aanval hebben gekregen, waarbij hij het gevoel kreeg dat hij werd overmand door een vreemde macht”[4].

U begrijpt – het ene verhaal is nog mooier dan het andere.

Intussen overwint die Geestelijke roepstem alle obstakels die er in de wereld zijn; inclusief onze eigen weerzin.
Wij leven in een ernstig bedorven wereld.
Wij horen van zogeheten witwaspraktijken en de financiering van terroristische acties[5].
De beurzen kelderen vanwege een handelsoorlog tussen de Verenigde Staten en China[6].
Onlangs meldde het Nederlands Dagblad: “Noord-Korea heeft via cyberaanvallen al voor een kleine twee miljard dollar gestolen van banken en van uitwisselingsdiensten voor cryptomunten. Het geld gebruikt het regime voor de ontwikkeling van nieuwe raketten, stellen VN-experts in hun jongste rapport”[7].
In zo’n wereld is er altijd de verleiding om te vragen: wat heb je aan je geloof? Of ook: dit is toch vechten tegen de bierkaai?
Maar zulke vragen worden overstemd door de roepstem van de Heilige Geest. Hij proclameert: u bent een zoon van Vader! En ook: u bent een dochter van Vader!

Echt geloof – dat is “een vast vertrouwen, dat de Heilige Geest door het evangelie in mijn hart werkt”[8].
Laten we het ons maar blijven realiseren: de Heilige Geest van God overstemt alles en iedereen!

Noten:
[1] Galaten 4:6 en 7.
[2] Geciteerd van https://www.basisbijbel.nl/boek/galaten/4 ; geraadpleegd op woensdag 7 augustus 2019. Dit is de weergave Galaten 4:1-5.
[3] Nederlandse Geloofsbelijdenis, artikel 21.
[4] Geciteerd van https://skepsis.nl/religieusbrein/ ; geraadpleegd op woensdag 7 augustus 2019.
[5] Zie hierover bijvoorbeeld https://nos.nl/artikel/2296622-abn-amro-moet-alle-particuliere-klanten-doorlichten.html ; geraadpleegd op woensdag 7 augustus 2019.
[6] Zie hierover bijvoorbeeld https://nos.nl/artikel/2296058-aandelenbeurzen-kelderen-door-oplaaiende-handelsoorlog.html ; geraadpleegd op woensdag 7 augustus 2019.
[7] Geciteerd uit: Jan van Benthem, “Noord-Koreaans regime een digitale roversbende”. In: Nederlands Dagblad, woensdag 7 augustus 2019, p. 8 en 9. Citaat van p. 8.
[8] Heidelbergse Catechismus – Zondag 7, antwoord 21.

22 juli 2019

God is aan het werk

Filed under: Uncategorized — B. de Roos @ 07:00
Tags: , , ,

In de kerk hoeven zwakke mensen niet te wanhopen. Want in de kerk is het niet noodzakelijk om een krachtige kerel of een sterke vrouw te zijn. Want in de kerk is God aan het werk.
Dat is de belangrijkste boodschap van moeder Hanna in 1 Samuël 2[1].

Haar zoon Samuël is in dat hoofdstuk een jaar of drie. Wat heeft zijn moeder lang op hem gewacht! Hoe komt dat? Welnu, de oorzaak ligt in het feit “de HEERE haar baarmoeder toegesloten had”[2].
Haar man, Elkana, heeft twee vrouwen: Hanna en Peninna.
Peninna heeft Hanna voortdurend geplaagd. Gepest. Getreiterd.
Ziet u ’t voor u? ‘Jij kunt geen kinderen krijgen, maar ik wel…’. Ja, Peninna heeft kinderen. Want wij lezen: “Wanneer de dag kwam dat Elkana een ​offer​ bracht, gaf hij delen van het vlees aan ​Peninna, zijn vrouw, en aan al haar zonen en haar dochters”[3]. Daar staat het: zonen en dochters – dus: van elk minstens twee.
Voelt u ’t verdriet van Hanna?
Bemerkt u hoe groot haar frustratie en teleurstelling moeten zijn geweest?

En dat terwijl in Exodus 23 zo duidelijk werd afgekondigd: “Geen vrouw in uw land zal een miskraam hebben of onvruchtbaar zijn. Ik zal het aantal van uw dagen vol maken”[4].
Is de Here hier, om het maar heel menselijk te zeggen, niet eerlijk?
Komt Hij Zijn woord niet na?

De Here vervult Zijn belofte. Jazeker.
Alleen maar – dat doet Hij op de door Hem bepaalde tijd. En dat is heel vaak niet het tijdstip dat wij bedenken!
De Here maakt Zijn woord waar.
Ten langen leste wordt Hanna zwanger.
Zij neemt vervolgens een moedig besluit: “Als de jongen van de borst af is, zal ik hem brengen, zodat hij voor het aangezicht van de HEERE verschijnt en daar voor eeuwig blijft”[5].
In 1 Samuël 2 is het zover: Samuël wordt afgestaan voor de dienst aan de Here.

Moeder Hanna zingt dan een lied:
“Mijn ​hart​ springt op van vreugde in de HEERE,
mijn hoorn is opgeheven in de HEERE;
mijn mond is wijd open tegen mijn vijanden,
want ik verheug mij in Uw heil.
Er is niemand zo ​heilig​ als de HEERE,
want er is niemand buiten U,
en er is geen rotssteen als onze God.
Spreek toch niet steeds zo bijzonder hoogmoedig,
en laat niets hooghartigs uit uw mond gaan;
want de HEERE is een alwetend God,
en Zijn daden zijn recht”[6].

Opvallend is dat: een moeder die – in zekere zin – afscheid neemt van haar driejarig zoontje, en daarbij een loflied voor God zingt!
Voor God notabene. Nee, het is geen triomflied. Nee, het is geen lied vol opluchting; zo van: eindelijk is dat geruzie in huis nu afgelopen.
Het is een lied tot Gods eer.
De Here is heilig, zingt Hanna. Hij steekt ver boven Kanaänitische afgoden uit.
De Here is uniek, zingt Hanna. Zij brengt ons is de sfeer van Deuteronomium 6: “Luister, Israël! De HEERE, onze God, de HEERE is één!”[7]. Eigenlijk kun je gewoon zeggen: er is één God, meer zijn er niet.
De Here is trouw, zingt Hanna. De Here gaat verder met Zijn werk in de geschiedenis. Hij laat Zijn volk niet in de steek.

Is dat een gevolg van eigen mentale kracht? Nee. Het is Geestkracht – inderdaad, met een hoofdletter G.
Het bewijs daarvan vinden we in Lucas 1. Maria zingt, om zo te zeggen, op dezelfde toonhoogte als Hanna. Kijkt u maar: “Mijn ziel maakt de Heere groot, en mijn geest verheugt zich in God, mijn Zaligmaker, omdat Hij heeft omgezien naar de nederige staat van Zijn dienares.
Want zie, van nu aan zullen alle geslachten mij zalig spreken, want Hij Die machtig is, heeft grote dingen aan mij gedaan en ​heilig​ is Zijn Naam”[8].

De God van hemel en aarde werkt onverstoorbaar door.
Ook vandaag.

Hoe staan de zaken ervoor?
* De mensen maken zich druk over sport, bijvoorbeeld over wielrennen: hoe kan het nu toch dat die begaafde sprinter op die bepaalde koersdag tweede werd, en niet eerste?
* De mensen maken zich druk over het antwoord op de vraag of de Neêrlandse pensioenfondsen moeten korten op uitkeringen, of niet.
* En over de toenemende agressie in het verkeer.
* En over de oplopende spanningen tussen Iran en het westen. Wat voor gevolgen heeft dat zoal?
Wij kijken en luisteren naar het nieuws.
En we vragen ons soms af: hoe kunnen wij ervoor zorgen dat de mensen veel meer aandacht krijgen voor de Belangrijkste in het leven: de God die ons schiep? En: kan Hij er niet voor zorgen dat meer mensen verder kijken dan de onbenullige dingen des levens?

Jawel.
Dat kan hij wel.
En Hij doet het ook. De Heilige Geest is ook vandaag volop actief.
Maar wel op de door Hem bepaalde tijd en plaats. En dat is heel vaak niet het tijdstip dat wij bedenken!
De Here maakt Zijn woord waar.
Dat is in 1 Samuël 2 zo. En anno Domini 2019 is dat niet veranderd!

Noten:
[1] In het onderstaande gebruik ik onder meer: C. Vonk, “De voorzeide leer”, deel 1 f: “I en II Samuël”. – Barendrecht: Liebeek & Hooijmeijer, tweede druk, 1981, p. 27-31.
[2] 1 Samuël 1:6 b.
[3] 1 Samuël 1:4.
[4] Exodus 23:26.
[5] 1 Samuël 1:22.
[6] 1 Samuël 2:1, 2 en 3.
[7] Deuteronomium 6:4.
[8] Lucas 1:46-49.

12 juni 2019

Opgewekt

Tijdens de afgelopen Pinksterdagen werd te Biddinghuizen de pinksterconferentie Opwekking gehouden. Vijftigduizend mensen bezochten op Eerste Pinksterdag de sing-in.

In het Nederlands Dagblad van 11 juni 2019 staat er een groot verhaal over[1].

Het is mooi dat God aanbeden wordt. Stel je voor dat velen vloekend en tierend door de straten van Nederlandse steden lopen! Dat wil toch niemand? Dit is tenminste nog iets.

Toch wordt de schrijver van deze weblog niet bepaald gelukkiger van die grote conferentie.
Waarom niet?

Op één der internetpagina’s van Opwekking staat te lezen: “In de loop der jaren is deze gezinsconferentie uitgegroeid tot een ontmoetingsplaats waar duizenden christenen uit verschillende kerken en gemeenten met elkaar het pinksterfeest vieren”[2].
Eenmaal per jaar doorbreekt men alle kerkmuren. Dan is men gedurende een dag of wat één. Goed, er gebeurt wel eens iets wat je als bezoeker niet zint. Maar ach, een kniesoor die daarop let… Het voelt zo goed. Het zingt zo fijn. Heerlijk dat er even geen kerkelijke regeltjes zijn!
Lijkt dat alles niet bedrieglijk veel op namaak? Voelt het niet een beetje nep?
Want vandaag is alles weer gewoon. De kerk blijkt er nog te staan. Er zijn, bij wijze van spreken, geen vijftigduizend opzeggingen van kerklidmaatschappen.
Dat is, op de keper beschouwd, merkwaardig. Hoogst merkwaardig.

Over het thema van de Pinksterconferentie werd geschreven: “Tijdens de Pinksterconferentie willen we mensen bemoedigen en aansporen om dieper gaan – door en met de Heilige Geest. Alleen als we dieper gaan zullen we meer ontdekken van Gods koninkrijk en van het levensveranderende werk van de Heilige Geest. Dat besef geeft hoop, niet alleen voor de toekomst, maar ook voor ons leven nu.
De klemtoon ligt deze conferentie op ‘met’ de Heilige Geest. Hiervoor is gekozen omdat we zelf een aandeel hebben in het werk van de Heilige Geest. De Bijbel maakt duidelijk dat we stappen moeten zetten in het leven met God, niet eenmalig, maar ons leven lang. Het is elke dag opnieuw onze keuze om onszelf over te geven en toe te wijden aan Christus, en daar vloeien concrete besluiten en acties uit voort.
Als we vol van de Heilige Geest leven en samen met Hem dieper durven te gaan, zullen we door Hem geleid worden in alle aspecten van ons leven. Dan zullen we in staat zijn om licht te brengen, om smaak te geven”[3].
Ziet u dat?
* Wij moeten dieper gaan – maar: dieper dan wát, eigenlijk?
* Wij moeten stappen zetten in het leven met God – maar dat doen wij dan wel in de kerk die we tijdens de Pinksterdagen links hebben laten liggen. Want de Pinksterconferentie is na enkele dagen ten einde.
* “Het is”, zo stelt men bij Opwekking, “elke dag opnieuw onze keuze om onszelf over te geven en toe te wijden aan Christus”. Zeker, we moeten Gods Geest in ons laten werken[4]. Alleen maar – daar begint het niet. In de Dordtse Leerregels staat te lezen: “…om hen [dat zijn de uitverkorenen] door Christus te behouden, besloot God tegelijk deze uitverkorenen aan Hem te geven en met kracht tot de gemeenschap met Christus te roepen en te trekken door zijn Woord en Geest. Of met andere woorden: God besloot hun het geloof in Christus te schenken, hen te rechtvaardigen en te heiligen en hen, nadat zij in de gemeenschap van zijn Zoon met kracht bewaard zijn, uiteindelijk te verheerlijken”[5]. Alles begint met een Goddelijk besluit, met Goddelijke genade!

Het ND meldt: “Op zondagavond vindt het tweede kenmerkende hoogtepunt van Opwekking plaats: de avonddienst waarin het heilig avondmaal wordt gevierd en voorganger Martin Koornstra samen met de bezoekers bidt voor de genezing van zieken”.
En: “Het heilig avondmaal is een feest van eenheid, zegt Ruben Flach, directeur van Stichting Opwekking”.
Alleen maar – het betreft hier een nep-eenheid.
Derhalve is dit, wat schrijver dezes betreft, regelrechte ontheiliging van het Heilig Avondmaal.

Tenslotte nog dit.
Het was in 2010 dat schrijver dezes naar aanleiding van een pinksterconferentie van Opwekking noteerde: “Het lijkt er (…) op dat de filosofie van stichting Opwekking ongeveer als volgt is: wij moeten iets doen. En ook: als wij ons maar voldoende aan elkaar aanpassen, dan komt het met de christelijke kerk wel goed.
Echter: de Heilige Geest doet, als ik dat zo zeggen mag, Zijn best om ons aan te passen aan het beeld van God. (…) Dat is heel wat anders”.
En:
“Het is niet:
* samen staan we sterk; we doen ons best en nu gaan we met z’n allen naar de hemel
maar:
* de Heilige Geest is aan het werk; Hij maakt Zijn kinderen geschikt om bij God te wonen”[6].
Dat is in 2019 nog altijd waar.

Noten:
[1] “De wind en Geest waaien bij Opwekking”. In: Nederlands Dagblad, dinsdag 11 juni 2019, p. 2 en 3.
[2] Geciteerd van https://www.opwekking.nl/conferenties/pinksterconferentie/275-over-de-conferentie/511-pinksterconferentie-2017 ; geraadpleegd op dinsdag 11 juni 2019.
[3] Geciteerd van https://www.opwekking.nl/conferenties/pinksterconferentie/158-programma/1291-thema-pinksterconferentie-2019 ; geraadpleegd op dinsdag 11 juni 2019.
[4] Zie: Heidelbergse Catechismus; Zondag 38, antwoord 103.
[5] Dordtse Leerregels, hoofdstuk I, artikel 7.
[6] Dit citaat komt uit mijn artikel “Oecumenische opwinding”, dat gedateerd is op woensdag 26 mei 2010.

11 juni 2019

Evangelie van een Godvrezende realist

Filed under: Uncategorized — B. de Roos @ 07:00
Tags: , ,

De Pinksterdagen zijn voorbij.
En, bent u nu ook blijer? Bent u vol van Geestelijke vreugde?

Met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid is dat niet het geval. Want het is een gewone werkdag. Een dag als alle andere – vol met zonden en gebreken, vol met ergernissen.
En Prediker – dat is Salomo – zegt het reeds in hoofdstuk 1: “..in veel wijsheid zit veel verdriet. Wie kennis vermeerdert, vermeerdert leed”[1].

Een exegeet vat de droefenis van Salomo als volgt samen:
“1. alles is frustratie
2. de frustratie in de natuur en de geschiedenis
3. de frustratie van wijsheid”[2].

Prediker heeft trouwens nog wel meer frustraties. Over de politiek bijvoorbeeld, in hoofdstuk 4. En over onderdrukking van de armen bijvoorbeeld, in hoofdstuk 5.

Moeten we met z’n allen gefrustreerd worden, in de kerk?
Zeker niet.
Want in hoofdstuk 2 staat te lezen: “…Hij geeft wijsheid, kennis en blijdschap aan de mens die goed is voor Zijn aangezicht. Aan de zondaar echter geeft Hij de bezigheid om te verzamelen en te vergaren, om het te geven aan wie goed is voor Gods aangezicht. Ook dat is vluchtig en najagen van wind”[3].
En in hoofdstuk 3: “Ik weet dat alles wat God doet, voor eeuwig blijft; niets is eraan toe te voegen, niets ervan af te doen, en God doet het opdat men vreest voor Zijn aangezicht. Wat er is, was er al, en wat er zijn zal, is er al geweest. God zoekt wat voorbijgegaan is”[4].

Salomo is dus geen gefrustreerde pessimist. Integendeel. Hij is een Godvrezende realist. Hij confronteert mensen met de twee kampen van het Evangelie: voor of tegen God.
Wie veel kennis heeft, kent ook een massa ergernissen. Maar juist in die situatie komt het er op aan om een eerlijk antwoord te geven op de vraag: aan welke kant staan wij?

De Pinksterdagen zijn voorbij.
Maar dat wil niet zeggen dat de Heilige Geest voorbij vliegt en vervolgens uit het zicht verdwijnt.
In de Dordtse Leerregels staat te lezen: “God heeft ook gewild dat Christus aan dezen [dat zijn alle uitverkorenen] het geloof zou schenken, dat Hij – evenals de overige reddende gaven van de Heilige Geest – door zijn dood voor hen verworven heeft. God heeft eveneens gewild dat Hij hen door zijn bloed zou reinigen van al hun zonden, zowel van hun erfzonde als van de zonden die zij voor of na het ontvangen van het geloof zouden bedrijven. En ook was het Gods wil dat Hij hen tot het einde toe trouw zou bewaren en hen tenslotte stralend zonder vlek of rimpel voor Zich zou plaatsen”[5].
De God van hemel en aarde is dus druk aan het werk. Ook na Pinksteren.

Ook na Pinksteren geldt: wie kennis verzamelt, ziet gebreken. Want zo iemand ziet ook wat hij niet weet, of nog niet weet.
Maar Gereformeerde mensen hoeven niet te blijven staan bij aards gefröbel en gehannes.
Het was de Gereformeerd-vrijgemaakte dominee H.J. Nijenhuis (1924-1994) die in een preek over Prediker 1 terecht opmerkte: “Als u, broeders en zusters, maar nooit vergeet wat uw hemelse Vader voor u heeft gedaan, doet en zal doen door Jezus Christus. Laat dát nooit in de vergetelheid van de mensen tijden verdwijnen. Daartoe tracht men u van alle kanten te bewegen. Men zegt dat de rol van de kerk is uitgespeeld; dat uw geloof is verouderd; dat Gods Woord uit de tijd is, en dat het christendom in zijn nadagen is.
Maar dat is nu juist niet waar. Want het goddelijk werk van levensvernieuwing blijft eeuwig jong en fris. Het heeft een toekomst van eeuwigheid. Alle vlees is als gras en al zijn heerlijkheid als een bloem in het gras; het gras verdort en de bloem valt af, maar het Woord van de Here blijft in de eeuwigheid. Het beloftewoord van uw God. En dit is nu het woord dat u als evangelie, als goede boodschap is verkondigd van deze preekstoel voor uw moeizaam leven in deze verouderende wereld. Zie, God maakt alle dingen nieuw voor zijn kinderen”[6].

De Pinksterdagen zijn voorbij. Het gewone leven gaat weer beginnen.
De druk in de maatschappij stijgt bij tijden tot ongekende hoogten.
Het is, als het daarom gaat, tekenend dat de burgerlijke gemeenten in Nederland er dit jaar 420 miljoen bij krijgen omdat steeds meer jongeren een beroep op de jeugdzorg doen; de gemeenten hebben een te gering budget om adequate hulp te kunnen bieden[7].
Hoe dat alles zij – Gereformeerde mensen weten aan welke kant zij in het leven staan: zij zijn kinderen van God. Zo blijft de druk toch draaglijk!

Noten:
[1] Prediker 1:18.
[2] Geciteerd van https://www.oudesporen.nl/Download/OS2325.pdf ; geraadpleegd op vrijdag 7 juni 2019.
[3] Prediker 2:26.
[4] Prediker 3:14 en 15.
[5] Dordtse Leerregels, hoofdstuk II, artikel 8.
[6] Dit betreft een preek over Prediker 1:9, 10 en 11. De preek dateert uit 1976.
[7] Zie https://nos.nl/artikel/2286557-defensie-klimaat-en-zorg-profiteren-van-meevaller-kabinet.html ; geraadpleegd op vrijdag 7 juni 2019.

7 juni 2019

Pinksterperspectief

Filed under: Uncategorized — B. de Roos @ 07:00
Tags: , , , , ,

“En Ik zal wonderen geven in de hemel boven en tekenen op de aarde beneden: bloed, vuur en rookwalm. De zon zal veranderd worden in duisternis en de maan in bloed, voordat de grote en ontzagwekkende dag van de Heere komt”[1].

Dat zijn woorden van Petrus. Ze staan in Handelingen 2. Hij spreekt ze uit op de eerste Pinksterdag. Die woorden heeft hij trouwens niet van zichzelf. Hij citeert ze uit het tweede hoofdstuk van de profetie van Joël[2].

Ziet u het voor u?
De zon verdwijnt volledig. Het wordt nacht. Stikdonkere nacht.
Bloed – notabene, de maan wordt rood.
Grote kolommen rook stijgen op. En overal is vuur.
Het wordt vrijwel helemaal donker. Op dat flakkerend vuur na, dus.
Eigenlijk is het zicht op zo’n wereld beangstigend!

In de afgelopen dagen hebben we in Nederland een paar keer noodweer gehad. De NOS kopte: “Problemen op spoor door noodweer, code oranje in hele land ingetrokken” en: “Schade en lichtgewonden door zware onweersbuien en harde wind”[3].
Wateroverlast, omgevallen bomen, schade aan huizen en auto’s – het kwam allemaal langs. Maar het haalt het niet bij Handelingen 2!

Een niet-weter zou kunnen denken dat de God van hemel en aarde Zijn agressie botviert op een kapotte aarde.
Maar niets is minder waar. Want in Handelingen 2 preekt Petrus namelijk verder: “En het zal zo zijn dat ieder die de Naam van de Heere zal aanroepen, zalig zal worden[4].
Het is de moeite waard om die laatste zin cursief te zetten. Dat bloed, dat vuur, al die rook, die volstrekt ondoordringbare duisternis – die zijn bedoeld om ons ertoe te brengen dat wij de wijk nemen naar de Redder van deze wereld.
Er is, als het erop aankomt, maar één vluchtroute die ons naar veilig gebied brengt: het pad dat door de Here Zelf geplaveid is.

Zalig: dat woord wordt tegenwoordig nogal eens door televisiekoks gebruikt. Men spreekt dan over een zalige maaltijd. Maar één ding is zeker: die exquise smaak steekt schril af tegen de zaligheid van de hemel.
Dat geluk, die vrede, die heerlijke sfeer smaakt naar meer. En ja, dat gaat goed komen. Dat alles houdt namelijk nooit meer op. Het gaat door tot in verre eeuwigheden!

Die zaligheid wordt ons in Gods Woord voortdurend voorgehouden.
Denkt u bijvoorbeeld maar aan Mattheüs 1: “…en zij – dat is Maria – zal een Zoon baren, en u zult Hem de Naam Jezus geven, want Hij zal Zijn volk zalig maken van hun zonden”[5].
Of bijvoorbeeld aan Mattheüs 5: “Zalig zijn de armen van geest, want van hen is het Koninkrijk der hemelen”[6]. Mensen die met lege handen bij hun Heiland komen, zijn van harte welkom in de oneindige wereld van de zaligheid.
Of bijvoorbeeld aan Mattheüs 10: “En u zult door allen gehaat worden omwille van Mijn Naam; maar wie volharden zal tot het einde, die zal zalig worden”[7]. Daar worden de discipelen aangesproken. Zij hebben in hun werk uithoudingsvermogen en doorzettingsvermogen nodig.
Of bijvoorbeeld aan Efeziërs 2: “Want uit genade bent u zalig geworden, door het geloof, en dat niet uit u, het is de gave van God”[8]. Let erop dat Paulus schrijft: door God uitgekozen zijn al zalig!

Als wij kijken naar de wereld om ons heen, zien wij al snel hoe groot het verschil is tussen de puinhoop op aarde en de glorieuze heerlijkheid in de hemel.
Trouwens – Petrus heeft het er in Handelingen 2 ook al over.

Immers, tekenen op de aarde beneden – dat duidt op het bloed dat vloeit in allesvernietigende oorlogen.
Men hoort wel eens zeggen dat tot op heden de twintigste eeuw de meest verwoestende en bloedige eeuw was.

De vraag is of dat waar is. De psycholoog en geweldonderzoeker Johan M.G. van der Dennen schrijft: “De beide wereldoorlogen bezetten ons collectieve geheugen, maar de An Lushan Rebellie (China, 8ste eeuw), de Mongoolse veroveringen (Eurazië, 13de eeuw), de slavenhandel in het Middenoosten (7de tot de 19de eeuw), de val van de Ming dynastie (17de eeuw), de val van Rome (derde tot 5de eeuw), de veroveringen en massacres van Timur Lenk (of Tamerlane) (14de-15de eeuw), de uitroeiing en vernietiging van de Amerikaanse Indianen (15de-19de eeuw), en de Atlantische slavenhandel (15de-19de eeuw) scoren qua miljoenen slachtoffers boven de Tweede Wereldoorlog, en de Taiping Rebellie (19de eeuw) en de Dertigjarige Oorlog (17de eeuw) waren vernietigender dan de Eerste Wereldoorlog. De An Lushan Rebellie (feitelijk een burgeroorlog) zou, gecorrigeerd voor de wereldpopulatie, het ongelofelijke aantal van zo’n 429.000.000 slachtoffers hebben gemaakt. In de Oorlog van de Triple Alliantie in Zuid Amerika (1864-1870) werd tenminste 60% van de totale bevolking van Paraguay weggevaagd, hetgeen deze oorlog proportioneel de meest destructieve en bloedigste in de recente menselijke geschiedenis zou maken”[9].

Michiel van Herpen, historicus van professie, tekent op een andere plaats een tamelijk somber perspectief: “Toch blijft er een belangrijk internationaal veiligheidsdilemma bestaan waar wij de komende jaren onze handen vol aan hebben. De frequentie van oorlogen zijn aantoonbaar gehalveerd, maar de oorlogen die nog gevoerd worden zijn moeilijker te bestrijden. (…) Negen op de tien oorlogen zijn intra-statelijk (er heeft al vijf jaar geen interstatelijke oorlog meer gewoed). In deze intra-statelijke oorlogen, waar meerdere partijen betrokken bij zijn (met verschillende motieven en agenda’s), zijn de grenzen tussen soldaten, strijders, separatisten, opstandelingen en burgers steeds diffuser geworden”[10].
Het hoeft geen betoog dat de cyberoorlog – computersabotage en spionage via allerlei computernetwerken – het nog heel wat ingewikkelder maakt[11].

Conclusie: als God het niet zou verhoeden, zou de mens zichzelf binnen de kortste keren vernietigen!

Welnu – op de eerste Pinksterdag werd Gods Heilige Geest uitgestort.
En Zijn werk in onze harten, ja Zijn intensieve arbeid over de hele aarde – dat is nog maar het begin.
De contouren van onze heerlijke toekomst zijn al zichtbaar. In de kerk, vooral. Want daar wordt voortdurend verkondigd: “Zalig zijn zij die Zijn geboden doen, zodat zij recht mogen hebben op de Boom des levens, en opdat zij door de poorten de stad mogen binnengaan”[12].

Noten:
[1] Handelingen 2:19 en 20.
[2] Joël 2:28-31.
[3] Zie https://nos.nl/artikel/2287643-problemen-op-spoor-door-noodweer-code-oranje-in-hele-land-ingetrokken.html en https://nos.nl/artikel/2287806-schade-en-lichtgewonden-door-zware-onweersbuien-en-harde-wind.html .
[4] Handelingen 2:21.
[5] Mattheüs 1:21.
[6] Mattheüs 5:3.
[7] Mattheüs 10:22.
[8] Efeziërs 2:8.
[9] Geciteerd van http://rint.rechten.rug.nl/rth/dennen/pinker.htm ; geraadpleegd op donderdag 6 juni 2019.
[10] Geciteerd van https://historiek.net/100-jaar-oorlog-van-loopgraven-naar-labiele-vrede/45525/ ; geraadpleegd op donderdag 6 juni 2019.
[11] Zie over het fenomeen ‘cyberoorlog’ https://nl.wikipedia.org/wiki/Cyberoorlog ; geraadpleegd op donderdag 6 juni 2019.
[12] Openbaring 22:14.

Volgende pagina »

Blog op WordPress.com.