gereformeerd leven in nederland

24 december 2015

Kerst 2015: feest van de splitsing

Filed under: Uncategorized — B. de Roos @ 08:00
Tags: , , , , ,

Kerst is geen feest van wapens. Het is geen feest van stokken, knuppels en geweren. Bij Kerst hoort geen agressie.

Wie dat bedenkt, leest sommige verzen van Lucas 2 wellicht met verbazing. “Zie, deze is gesteld tot een val en opstanding van velen in Israël en tot een teken, dat weersproken wordt – en door uw eigen ziel zal een zwaard gaan –, opdat de overleggingen uit vele harten openbaar worden”[1].
Wordt het feestje nu niet bedorven?
Is het nu niet zo dat de feestverlichting uit, en de beveiligingscamera’s aan gaan?
Zit in deze woorden nog wel troost?

Jezus Christus is een steen des aanstoots: een steen waar mensen over vallen. Maar Hij is ook de kostbare hoeksteen: een steen waarmee voor heel veel mensen een nieuw levenshuis kan worden gebouwd.

Jezus Christus is een teken. Een teken dat er toekomst is voor wie gelooft. Maar het is ook een teken dat tegenspraak oproept, en discussies uitlokt. Een exegeet noteert: “Hij zal op heftig verzet stuiten en Zijn woorden en die van Zijn volgelingen zullen worden gekritiseerd”[2].

Maria zal de tegenstand die haar Zoon ontmoet aan den lijve ondervinden. Moeder Maria zal diep in haar ziel gewond worden. Het lijden van haar Zoon zal voor Maria ronduit hartverscheurend wezen.

En wat is het doel van die steen?
Wat is het doel van die felle discussies?
Wat is het doel van Maria’s leed?
Antwoord: het moet duidelijk worden wat de burgers van deze wereld denken. Het moet helder worden wat er in aller harten omgaat.

Is de feestverlichting uit?
Maakt Gods Woord zo ongeveer de hele wereld defect?
Nee. Allesbehalve dat!

Want in de kerk brandt het licht.
In de kerk zitten mensen die met heel hun hart geloven dat Jezus Christus de deur naar de toekomst open doet. Daar zitten de mensen die er elke dag op rekenen dat Christus de wereld weer perfect maakt. Daar zitten de mensen die weten dat angst en geweld het in deze wereld niet zullen winnen. Daar bevinden zich de mensen die zich gelovig verzamelen voor een gelukkige toekomst die eeuwig duurt. In de kerk, daar moet u wezen!

Het jaar 2015 staat in de boeken als een jaar vol aanslagen en terreur. We kunnen niet om IS heen. En ook niet om Al Qaeda. En – om niet meer te noemen – ook niet om Boko Haram. Overal in de wereld worden mensen en dingen op allerlei manieren kapot gemaakt.
Maar laten wij ons niet vergissen: de duivel wil graag dat onze blik op die destructie gericht blijft. De satan wil dat ons wij vergapen aan verwoesting en vernieling. De tegenstander van God wil niets liever dan dat wij ons hoofd helemaal vol hebben met treurnis, verbijstering en verdriet over de toestand in de wereld. Want in die situatie is er geen plaats meer voor ware godsdienst, voor een rustig dienen van de Here.

Maar in Lucas 2 staat impliciet al dat dit gebeuren moet.
Immers, het moet duidelijk worden wat er in de harten van de mensen om gaat. Het moet helder zijn wat de mensen denken.
Wij moeten ons dus niet van ons apropos laten brengen.
Wij moeten – integendeel – blij zijn met ons behoud.

Over deze dingen schrijvende, wijs ik u vandaag ook graag op Mattheüs 24. Enkele verzen citeer ik daaruit: “Want volk zal opstaan tegen volk, en koninkrijk tegen koninkrijk, en er zullen nu hier, dan daar, hongersnoden en aardbevingen zijn. Doch dat alles is het begin der weeën. Dan zullen zij u overleveren aan verdrukking en zij zullen u doden, en gij zult door alle volken gehaat worden om mijns naams wil. En dan zullen velen ten val komen en zij zullen elkander overleveren en elkander haten. En vele valse profeten zullen opstaan en velen zullen zij verleiden. En omdat de wetsverachting toeneemt, zal de liefde van de meesten verkillen. Maar wie volhardt tot het einde, die zal behouden worden. En dit evangelie van het Koninkrijk zal in de gehele wereld gepredikt worden tot een getuigenis voor alle volken, en dan zal het einde gekomen zijn (…) Zo moet ook gij, wanneer gij dit alles ziet, weten, dat het nabij is, voor de deur. Voorwaar, Ik zeg u, dit geslacht zal geenszins voorbijgaan, voordat dit alles geschiedt. De hemel en de aarde zullen voorbijgaan, maar mijn woorden zullen geenszins voorbijgaan”[3].

Kerst is niet alleen maar een feest van romantiek en een prettig sfeertje. Eerst en vooral is Kerst het feest van de splitsing.
Voor de kerk is het een geweldig feest – jazeker. Want kinderen van God weten zeker dat ze aan de goede kant staan. Ze weten zeker dat ze in het goede kamp zitten.

Voor kerkmensen zijn die woorden uit Lucas 2, als het goed is, echter ook een helder signaal dat door merg en been heen gaat.
Kinderen van God moeten elkaar opzoeken. En ze moeten bij elkaar blijven. Kerstfeest heeft – als het er op aan komt – alles te maken met kerkelijke samensprekingen[4]!

Het Kerstfeest brengt scheiding in de wereld.
Mensen buiten de kerk willen dat echter niet horen. Daarom overstemmen zij de kerk met vrede die in deze wereld begint en eindigt. Zij zingen er stemmige liedjes bij; die zetten ze hard aan, om de ernstige boodschap van de kerk maar niet te horen.

Laten Gereformeerde mensen maar blij wezen. Kerstblijdschap – dat is heel speciaals.
Want de eeuwige toekomst genaakt!

Noten:
[1] Lucas 2:34 en 35.
[2] Zie de internetversie van de Studiebijbel; commentaar bij Lucas 2:34.
[3] Mattheüs 24:7-14 en de verzen 33, 34 en 35.
[4] Daarover heb ik, in verband met het Kerstfeest, al wel eens geschreven. Zie mijn artikel “Kerst 2013: feest in een weerbarstige wereld”; hier gepubliceerd op dinsdag 24 december 2013. Te vinden op https://bderoos.wordpress.com/2013/12/24/kerst-2013/ .

17 november 2015

Geniet van groot geluk!

De waarde van Christus’ hemelvaart, waar zit die in?
De Heidelbergse Catechismus geeft in Zondag 18 het antwoord:
“Ten eerste is Hij in de hemel voor het aangezicht van zijn Vader om voor ons te pleiten.
Ten tweede hebben wij in Hem ons vlees in de hemel tot een onderpand, dat Hij als het Hoofd ons, zijn leden, ook tot Zich nemen zal.
Ten derde zendt Hij ons zijn Geest als tegenpand; door zijn kracht zoeken wij wat boven is, waar Christus zit aan de rechterhand van God, en niet wat op de aarde is”[1].

Nog korter:
* de hemel is de rechtszaal van onze vrijspraak.
* de hemel is het gebied van ons toekomstig geluk.
* de hemel is ons oriëntatiepunt.

Het gaat in Zondag 18 over:
* Christus’ hemelvaart.
* onze toekomstige woonplaats.
Het is heel belangrijk om dat vast te houden.

U weet het misschien wel: Rooms-katholieken praten vaak over de tenhemelopneming van Maria.
Daar zijn allerlei verhalen omheen.
In een internetencyclopedie staat te lezen: “Over het overlijden en vervolgens met lichaam en ziel opgenomen worden in de hemel van Maria zijn verschillende verhalen in omloop die uit de kerkelijke traditie afkomstig zijn. In de Bijbel wordt er niet over geschreven. Maria moet ergens tussen 36 en 50 na Christus zijn overleden ofwel in Jeruzalem ofwel in Efeze. Volgens een bepaalde traditie waren alle apostelen hierbij aanwezig, behalve Tomas. Toen deze aankwam was Maria’s lichaam al begraven en om haar toch eer te bewijzen bezocht Tomas in zijn eentje haar graf. Tomas zag toen de tenhemelopneming van Maria. Daarbij kreeg hij van Maria haar gordel. De overige apostelen geloofden dit niet totdat hij hun de gordel toonde en het lege graf. Een opmerkelijke omkering van de situatie toen Tomas als enige apostel aanvankelijk niet geloofde in de verrezen Christus”[2].
En zo gaat het verder.
Het is maar een klein zinnetje: in de Bijbel wordt er niet over geschreven. Met andere woorden: over Maria doen een hoop verzinsels de ronde. Laten we er verre van blijven!

Professor B. Kamphuis schreef onlangs: “Het probleem van de nieuwere Maria-dogma’s in de Rooms-Katholieke Kerk (over de onbevlekte ontvangenis en de hemelvaart van Maria) is dat ze het solus Christus bedreigen. Maria wordt wel heel erg op één lijn gesteld met haar Zoon”.
De hoogleraar gaf in het betreffende artikel zijn steun aan een oecumenische feestdag voor Maria. “Laten we naar aanleiding van de feestdag voor Maria grondig en eerlijk doorspreken over wat ons verbindt en wat ons scheidt als het gaat om de moeder van onze Heer”[3].
Als ik dat lees, denk ik: mensen, houdt toch houdt afstand van zo’n Maria-feestdag!
Gods Woord hemelt Maria in het geheel niet op.
Zie bijvoorbeeld Mattheüs 1: “De geboorte van Jezus Christus geschiedde aldus. Terwijl zijn moeder Maria ondertrouwd was met Jozef, bleek zij, voordat zij gingen samenwonen, zwanger te zijn uit de heilige Geest”[4].
Of Handelingen 1: “Deze allen bleven eendrachtig volharden in het gebed, met enige vrouwen en Maria, de moeder van Jezus, en met zijn broeders”.
Of Johannes 19: “En bij het kruis van Jezus stonden zijn moeder en de zuster zijner moeder, Maria van Klopas en Maria van Magdala”[5].
Ik wil maar zeggen: solus Christus, daar gaat het om in de kerk!

Hierboven stond het al genoteerd:
* de hemel is de rechtszaal van onze vrijspraak.
* de hemel is het gebied van ons toekomstig geluk.
* de hemel is ons oriëntatiepunt.

Iemand zei daar eens over: “Hemelvaartsdag is voor mij de eeuwige troonsbestijging. Het is zo mooi, zo’n ontzettend blijde boodschap vooruitlopend op Pinksteren. Want het beste moet nog komen, als we gaan naar de voleinding van de wereld. Het is zo intens om in die wetenschap te leven”
En: “Ook al doe je domme dingen, God blijft altijd trouw. Dat geloof en die liefde beleef ik intens bij de boodschap van Hemelvaart. Voor geen goud wil ik dat weer kwijt”.
Verder:
De psalmen 45 en 72 “zijn de Koningspsalmen, echte Koningsliederen. Die twee psalmen sluiten heel mooi aan bij de boodschap van Hemelvaart. De grootste belofte is dat Jezus terug zal komen en dat kan mij niet snel genoeg zijn.
Kijk naar de wereld, de aidspatiënten, de oorlogen, de verkrachtingen en andere verschrikkingen. Ellende is overal om ons heen, in het Midden-Oosten en Israël bijvoorbeeld. Die ellende versterkt mijn verlangen naar de wederkomst. Kijk naar de rijkdom en de machthebbers op aarde.
Hebzucht regeert. Maar alle heren gaan voorbij. Onze Here komt echter en aan Zijn heerschappij komt nooit een eind”.
En:
“Ik houd ontzettend veel van mijn vrouw en van mijn kinderen. Maar ik wil hier geen vijf minuten te lang zijn. Dus ja, ik leef elke dag in die verwachting. Je verstand staat toch stil als je beseft dat God je leven liefheeft. Het is toch onbegrijpelijk dat God de wereld omarmt. De wederkomst van Jezus is voor mij een zeer troostvolle gedachte, ons leven ligt in Zijn handen”[6].

Het bovenstaande citeer ik met instemming.
Voordat we ’t weten wordt Zondag 18 een Catechismusdeel dat wij keurig belijden, goed Gereformeerd als wij zijn. De Heidelbergse Catechismus telt tweeënvijftig Zondagen, en dit is er één van.
Echter: goed beschouwd zegt Zondag 18 ons: mensen, het wordt feest; groot feest.
En Jezus Christus, onze Heiland, zorgt er Hoogstpersoonlijk voor dat het een feest op niveau blijft. Op hemels niveau.
En daarom spoor ik u vandaag van harte aan:
* geachte lezers, hou vol!
* volhardt in uw geloof!
Christus bewaakt Zelf de erfenis die ons reeds van oude tijden af is toegewezen. Daar hoeven wij niet aan te twijfelen. God Zelf bepaalde de afmetingen van het schitterende gebied waar wij later zullen gaan wonen; en realiseer u maar dat verhuizen er dan niet meer bij is. En, geachte lezers, geniet maar vast van het vooruitzicht. Het uitzicht op de hemel. Denk er maar over. En zing er maar van.
De dichter van Psalm 16 doet het ons voor:
“Getrouwe HEER, Gij zijt mijn enig goed,
Gij zijt mijn heil, mijn erfdeel en mijn beker.
Wat Gij mij toeweest, wordt door U behoed,
ik weet bij U mijn toekomst eeuwig zeker.
Het meetsnoer viel voor mij in schone dreven:
het erfdeel tot bekoring mij gegeven”[7].

Noten:
[1] Heidelbergse Catechismus, Zondag 18, antwoord 49.
[2] Zie https://nl.wikipedia.org/wiki/Maria-Tenhemelopneming .
[3] Barend Kamphuis, “Maria is een feestdag waard”. In: Nederlands Dagblad, vrijdag 16 oktober 2015, p. 9. Professor Kamphuis was tussen september 1987 en september 2015 hoogleraar systematische theologie – eertijds ‘dogmatiek’ geheten – aan de Gereformeerd-vrijgemaakte Theologische Universiteit te Kampen.
[4] Mattheüs 1:18.
[5] Johannes 19:25.
[6] Aan het woord is de heer Klaas Hoekstra uit Nijkerk. Zie: Henri Scholing, “Ik wil hier geen vijf minuten te lang zijn”. In: De Wekker, vrijdag 10 mei 2013, p. 6 en 7. Ook te vinden via www.digibron.nl .
[7] Psalm 16:3 (berijmd; Gereformeerd Kerkboek).

13 oktober 2015

Voor altijd vrij

In dit artikel vraag ik graag uw aandacht voor Zondag 13 uit de Heidelbergse Catechismus:
“Waarom wordt Christus de eniggeboren Zoon van God genoemd? Wij zijn toch ook Gods kinderen?
Antwoord:
Omdat alleen Hij de eeuwige en natuurlijke Zoon van God is. Maar wij zijn om Christus’ wil uit genade tot Gods kinderen aangenomen.
En:
Waarom noemt u Hem onze Here?
Antwoord:
Omdat Hij ons met lichaam en ziel, niet met goud of zilver, maar met zijn kostbaar bloed van al onze zonden vrijgekocht en uit alle macht van de duivel verlost heeft. Zo heeft Hij ons tot zijn eigendom gemaakt”[1].

Wie de bovenstaande tekst tot zich neemt, ziet wellicht een tweedeling:
* de eniggeboren Zoon van God, de eeuwige en natuurlijke Zoon van God – dat is een dogma. Het is een theorie, waarmee je in het gewone leven niet veel verder komt.
* onze Here – kijk, nu wórdt het wat. Dit is van ons. Hier kun je het leven mee in.
Intussen wordt hierboven wel een belijdenisgeschrift aangehaald. Dit belijden wij. Dit is onze overtuiging.

Uiteraard kunnen wij zeggen: wij geloven dit omdat het in Gods Woord zo gezegd wordt.
Maar waar het vooral om gaat is dit: wij zijn vrijgekocht! We zitten niet meer in de boeien van de satan. We zitten niet meer in een arrestantenhok waar wij nimmer meer uit komen. Wij blijven niet steken in allerlei menselijke dimensies.
In de krant en op de televisie zien we vaak een enorme stroom vluchtelingen voorbij komen. Zo’n zestig miljoen mensen hebben huis en haard verlaten, weg van oorlog en ellende. Dat is triest. De wanhoop kunnen wij dan ook horen en zien.
En het is waar: de toekomst ziet er in West-Europa op het ogenblik een stuk beter uit als in bijvoorbeeld Syrië. Maar laten we ons er niet op verkijken. Want alle mensen op aarde zullen op een bepaald moment sterven. Of het nu Nederlanders zijn, of Syriërs, of Irakezen, of Eritreeërs, of Somaliërs, of Afghanen of… noemt u maar op. Voor alle wereldburgers is uiteindelijk is de grondvraag in dit leven: bent u door de Here vrijgekocht?
In de kerk mogen we juichen: jazeker, wij zijn tot Gods kinderen aangenomen. Die geloofskennis geeft echte zekerheid!

Al die stromen van vluchtelingen leren ons, als het goed is, tenminste één ding: als wij op mensen vertrouwen, weten we zeker dat het leven altijd roemloos eindigt. Aan het einde der aardse dagen wordt het dan een drama. Een tragisch besluit, ook al is het bestaan reuze succesvol geweest.
Maar: Christus is de eniggeboren Zoon van God. Hij is van hemelse allure. Op Hem kunnen wij vertrouwen. Want Hij is niet alleen maar mens; nee, Hij is God!
Er zijn wel mensen die zeggen: Hij is de eniggeboren Zoon van God geworden, namelijk toen Hij in Bethlehem ter wereld kwam. Maar dat zien zulke sprekers verkeerd. Jezus is de eeuwige Zoon van God: Hij is er altijd geweest en Hij zal er altijd zijn. Paulus gebruikt in Efeziërs 3 geen loze kretologie als hij schrijft: “Hem nu, die blijkens de kracht, welke in ons werkt, bij machte is oneindig veel meer te doen dan wij bidden of beseffen, Hem zij de heerlijkheid in de gemeente en in Christus Jezus tot in alle geslachten, van eeuwigheid tot eeuwigheid! Amen”[2].

In Lucas 2 staat trouwens ook niet: U is heden de Heiland geboren, namelijk Jezus, de zoon van Maria.
Het is goed om dat vandaag eens te accentueren. Want heel wat mensen, met name uit de Rooms-katholieke hoek, zeggen: Maria is toch de moeder van Jezus; het is een heel belangrijke vrouw. Aan Maria worden allerlei wonderen toegeschreven. Zij is, zegt men, de moeder van de kerk, een moederfiguur, ‘een thuiskomen’. Niet zo lang geleden hoorde schrijver dezes dat nog zeggen in een televisie-uitzending; van de Evangelische Omroep, notabene[3]. Wij mogen Hebreeën 2 naspreken: “… wij zien Jezus, die voor een korte tijd beneden de engelen gesteld was vanwege het lijden des doods, opdat Hij door de genade Gods voor een ieder de dood zou smaken, met heerlijkheid en eer gekroond.
Want het voegde Hem, om wie en door wie alle dingen bestaan, dat Hij, om vele zonen tot heerlijkheid te brengen, de Leidsman hunner behoudenis door lijden heen zou volmaken”[4].

Zo komen wij tot een nieuwe status.
Wij worden, om zo te zeggen, herschapen. Ge-recreëerd. En waarom gebeurt dat?
De Gereformeerd-vrijgemaakte dominee J.H. van der Hoeven zei daarover in een preek eens: “…wij [zijn] Gods zonen en dochters. Maar dat laatste spreekt niet meer van zelf! Dat is nu een wonder van genade! Want u bent niet meer waard Gods kind genoemd te worden, zoals eens uw vader Adam heette, ‘zoon van God’ (…). O ja, Adam was het, omdat God als de Oorsprong en Schepper van alle dingen, en als de Oorsprong en de Schepper van de mens, hem had gemaakt. Maar het werd een heerlijke verhouding van Vader en kind, doordat de Here met deze mens Zijn Verbond sloot. Daardoor en op grond daarvan zei God tot Zijn mensen: ‘Mijn zoon, Mijn dochter!’; en zij, antwoordende, zeiden tot Hem: ‘Mijn Vader!’[5].

In dit artikel schrijf ik over vluchtelingen.
En over geboeiden die in het arrestantenhok geworpen worden, zonder uitzicht op enige vorm van vrijheid.
Welnu, de christelijke vrijheid zet alles in een heel ander perspectief. Wat bij de zondeval vrijheid leek, bleek regelrechte slavernij. In die kale, lege cel kwamen – om zo te zeggen – de muren op de criminelen af. Maar de eniggeboren Zoon van God, Jezus Christus, heeft in ons leven de zeggenschap gekregen.
Onze Broeder heeft het bewind overgenomen.
Zeker, de satan lijkt de overhand te hebben. U kent het nieuws wel: manipulaties in de autowereld, vrede die in vele landen ongrijpbaar is, moeiten met jihadstrijders[6]
Maar in het leven van alledag mogen wij tonen dat het leven er anders uit komt te zien als we Christus’ eigendom zijn. In ons leven zijn de wetten van Gods Koninkrijk van kracht.
Dat is zo moeilijk, klagen sommigen.
Je moet toch ook een beetje plezier in het leven hebben?, mompelen hun metgezellen. Alsof prettig leven in tegenstelling is met een godsdienstig bestaan…
Echter: Vaders kinderen vieren voortdurende vrijheid; dat is meer waard dan de kostbaarste sieraden ter wereld!

Noten:
[1] Heidelbergse Catechismus – Zondag 13, vragen en antwoorden 33 en 34.
[2] Efeziërs 3:20 en 21.
[3] Dat was in: “Geloof, en ’n hoop liefde”, maandag 21 september 2015, vanaf 17.10 uur op NPO2.
[4] Hebreeën 2:9 en 10.
[5] De betreffende preek werd gemaakt in de periode dat de predikant in Meppel werkte; dat was tussen 1946 en 1949. Thema en verdeling van de preek luiden:
De heerlijkheid van onze verlossing is in God Zelf.
Die verlossing is:
1. uit God (want onze Verlosser is onze God)
2. door God (want onze Verlosser is onze Broeder)
3. tot God (want onze Verlosser is onze Heer).
Dominee van der Hoeven leefde van 1914 tot 2004.
[6] Als het gaat over manipulaties in de autowereld heb ik met name het oog op het volgende bericht: “Volkswagen loopt de kans op een miljardenboete omdat het volgens de Amerikaanse autoriteiten moedwillig heeft geknoeid met software die helpt de uitstoot van schadelijke stoffen te verminderen. Volgens Amerikaanse milieutoezichthouder heeft VW het motormanagement van enkele dieselmodellen zo veranderd dat de schonere verbranding alleen gebeurt als de auto wordt onderworpen aan de periodieke keuring waarbij de uitstoot wordt gemeten”. Zie http://www.volkskrant.nl/economie/volkswagen-riskeert-miljardenboete-wegens-fraude-met-uitstoot~a4145270/ . Geraadpleegd op donderdag 24 september 2015. De fraude wordt in de krant ook dieselgate genoemd. De gemanipuleerde software heet in de media inmiddels vaak sjoemelsoftware.

15 oktober 2012

Jaar van het Geloof

Filed under: Uncategorized — B. de Roos @ 08:00
Tags: , , ,

Van 11 oktober 2012 tot 24 november 2013 vindt in Rooms-katholieke kringen het Jaar van het Geloof plaats. Dat jaar is dus afgelopen donderdag begonnen.
Het jaar is bedoeld als stimulans[1]. Het is, zo zegt de paus, hard nodig dat mensen uit de woestijn worden weggeleid. De mensen moeten terug naar de plaats van het leven. Het wordt tijd om de vriendschap met Christus beter en definitiever vorm te geven. Want Hij geeft het leven in volheid.

Daarbij wordt gewezen op Maria.
Men heeft het oog op passages als Mattheüs 28. In dat Bijbelgedeelte zegt een engel tegen de vrouwen: “En gaat terstond op weg en zegt zijn discipelen, dat Hij is opgewekt uit de doden. En zie, Hij gaat u voor naar Galilea; daar zult gij Hem zien. Zie, ik heb het u gezegd”. De Schrift vervolgt: “En zij gingen terstond weg van het graf, met vrees en grote blijdschap, en liepen haastig voort om het zijn discipelen te berichten. En zie, Jezus kwam haar tegemoet en zeide: Weest gegroet. Zij naderden Hem en grepen zijn voeten en zij aanbaden Hem. Toen zeide Jezus tot haar: Weest niet bevreesd. Gaat heen en bericht mijn broeders, dat zij naar Galilea gaan, en daar zullen zij Mij zien”[2].
Welnu – zegt de paus – net zoals Maria op pad ging, zo moet u ook de mensen terugbrengen naar de plaats van het leven. “Leert van de Moeder van de Heer en onze Moeder nederig en tegelijkertijd moedig te zijn; eenvoudig en verstandig; zachtmoedig en sterk, niet met de kracht van de wereld, maar met die van de waarheid”.

Het valt op dat de paus zo nadrukkelijk op Maria wijst. Natuurlijk, ik weet wel dat zij in Rooms-katholieke kringen beschouwd wordt als heilige moeder. Maar zij was, op de keper beschouwd, slechts een méns. Een vrouw die aangestuurd werd door de Heiland om het nieuws van Zijn opstanding wereldkundig te maken.
Roomse evangeliseerders werken – zo wordt gesteld – niet met de kracht van de wereld, maar met die van de waarheid.
Die formulering brengt mij bij Zacharia 4: “…niet door kracht noch geweld, maar door mijn Geest! zegt de HERE der heerscharen”[3]. Gods Géést moet leiding geven. Gelovige mensen moeten niet het voorbeeld van Maria volgen. Zij moeten zich laten leiden door de Heilige Geest.
Het gaat niet om menselijke voorbeelden. De vraag is: wat is de Here God aan het doen?

In Zacharia 4 ziet Zacharia een visioen. Hij ziet een kandelaar. Die kandelaar stelt, als ik het goed weet, de tempeldienst voor. De eredienst voor de Here, zeg maar. De Here grijpt vooruit naar de tijd van Jezus Christus. De boodschap van de Here is duidelijk: Mijn kracht moet het doen.

Die boodschap klinkt in Gods Woord trouwens vaker[4].
Neem nou bijvoorbeeld Micha 3. In dat hoofdstuk wordt het donker. Heel donker. Want het wordt nacht. Het wordt ook stil. Héél stil. Wij kunnen lezen: “En de zieners zullen beschaamd worden, en de waarzeggers teleurgesteld, en zij zullen allen de bovenlip omwinden, omdat er geen antwoord Gods komt”[5]. En dan, opeens, klinkt daar een stem: “Ik daarentegen ben vol van kracht, van de Geest des HEREN, en van recht en van sterkte…”[6]. Wij zien het weer: Gods Géést moet het doen.
Graag wijs ik u ook op het Kerstevangelie in Lucas 1. Door de enorme kracht van God komt Jezus Christus als kind naar de aarde. Maria is Zijn aardse moeder. Een engel zegt tegen Maria: “De heilige Geest zal over u komen en de kracht des Allerhoogsten zal u overschaduwen; daarom zal ook het heilige, dat verwekt wordt, Zoon Gods genoemd worden”. De energie van de hoge God zal worden gevoeld. En dáárom – vanwege die Goddelijke kracht – is het kind van Lucas 1 heilig. Jezus Christus is heilig omdat hij de Zoon van God is; níet omdat Maria zijn moeder is!
Ik ga ook nog even naar Handelingen 1. Christus zegt daar tegen Zijn discipelen onder meer: “gij zult kracht ontvangen, wanneer de heilige Geest over u komt, en gij zult mijn getuigen zijn te Jeruzalem en in geheel Judea en Samaria en tot het uiterste der aarde”[7]. Jezus spreekt daar, ten principale, tegen het fundament van de kerk. En in feite laat Hij blijken: als de Heilige Geest u niet tot woning heeft gekozen, dan wordt uw evangelisatiewerk een flop; daarom schénk Ik u Mijn Geest.
In Efeziërs 3 leert Paulus aan al zijn lezers dat we om de Heilige Geest kunnen en moeten bidden. Hij schrijft: “Om die reden buig ik mijn knieën voor de Vader, naar wie alle geslacht in de hemelen en op de aarde genoemd wordt, opdat Hij u geve, naar de rijkdom zijner heerlijkheid, met kracht gesterkt te worden door zijn Geest in de inwendige mens, opdat Christus door het geloof in uw harten woning make”[8]. Wij hebben, zegt Paulus, door Christus vrije toegang tot de troonzaal van Vader. Maak er vooral gebruik van!, suggereert de apostel nadrukkelijk.

De boodschap van de Here is, denk ik, inmiddels wel duidelijk: Mijn kracht moet het doen.
Voor het redden van de kerk kunnen wij dus niet bij mensen terecht. Hoe braaf, volgzaam of heilig zij misschien ook zijn.

Afgelopen donderdag werd het Jaar van het Geloof afgekondigd.
De paus wil iets doen aan de oprukkende secularisatie. De paus vindt dat geloof niet per se iets van het privé-domein is. En daar heeft hij, op zichzelf genomen, wel gelijk in[9].
Maar die verwereldlijking is niet te stoppen door ménsen te gaan bewonderen. De paus, bijvoorbeeld. Of Maria, de moeder van Jezus. Of – bijvoorbeeld – Aurelia van Regensburg; een in 1027 overleden kluizenares, wier feestdag jaarlijks op 15 oktober gevierd wordt[10].

In de Nederlandse Geloofsbelijdenis lezen wij dat de Heilige Geest in ons hart verklaart dat alle geschriften in de Bijbel werkelijk van God komen[11]. Dat besef komt er niet door achter mensen aan te lopen. Integendeel. Het wordt door de Heilige Geest aan Gods kinderen gegarandeerd.
In de Nederlandse Geloofsbelijdenis lezen wij dat de Heilige Geest een eeuwige kracht en macht is[12]. Die heerlijke energie gaat verder, óók als het Jaar van het Geloof reeds lang achter ons ligt.
In de Nederlandse Geloofsbelijdenis lezen wij dat de Heilige Geest ons waar geloof geeft. De Geest zorgt er voor dat wij Christus aannemen. De Geest draagt er zorg voor dat Gods kinderen hun Heiland steeds in het oog houden[13].

Zending en evangelisatie zijn activiteiten die wij ontplooien als instrumenten van de hemelse God.
De almachtige Schepper van hemel en aarde laat zien wie Hij eertijds uitkoos om bij Hem te horen. De soevereine Heer toont ons in welke mensen de Heilige Geest werken wil.
Het kerkvergaderend werk van het Hoofd der katholieke of algemene kerk zal doorgaan, zolang de aarde bestaat.

Een Jaar van het Geloof steekt daar, wat mij betreft, een beetje schril bij af.

Noten:
[1] In het onderstaande gebruik ik onder meer http://www.rkdocumenten.nl/rkdocs/index.php?mi=600&doc=4327 .
[2] Mattheüs 28:7-10.
[3] Zacharia 4:6.
[4] In het onderstaande gebruik ik onder meer http://bderoos.weblog.nl/de-kracht-der-cgk-synode/ .
[5] Micha 3:7.
[6] Micha 3:8.
[7] Handelingen 1:8.
[8] Efeziërs 3:14, 15, 16 en 17.
[9] Zie http://www.refdag.nl/kerkplein/kerknieuws/paus_opent_jaar_van_het_geloof_1_681956 .
[10] Zie http://www.heiligen.net/heiligen/10/15/10-15-1027-aurelia-regensburg.php .
[11] Zie Nederlandse Geloofsbelijdenis, artikel 5.
[12] Zie Nederlandse Geloofsbelijdenis, artikel 8.
[13] Zie Nederlandse Geloofsbelijdenis, artikel 22.

Blog op WordPress.com.