gereformeerd leven in nederland

19 juni 2019

De moeite waard

Filed under: Uncategorized — B. de Roos @ 07:00
Tags: , , , ,

De kerk is de moeite waard. Waarom? Omdat Jezus Christus, de Heiland, Zijn kinderen bij Zich houdt.
En dat is nodig ook. Want als wij naar onze omgeving kijken gaan wij al heel snel twijfelen.
Zitten wij wel goed?
Houden wij er niet ongewild een tunnelvisie op na?

Zo’n vijftigduizend mensen gingen tijdens de Pinksterdagen naar de Pinksterconferentie van stichting Opwekking. Wat was er zo aantrekkelijk aan die conferentie? Antwoord: de kerkmuren waren even weg. ‘Hier zien we dat we niet alleen zijn’, zeiden de mensen opgewekt.
En misschien denken wij wel: ‘Die evangelische muziek is mijn stijl niet. Gereformeerd-zijn is mooi. Maar het is allemaal zo klein. Zo kneuterig. Die massaliteit is voor een poosje prachtig. Dan zie je tenminste dat God enorm veel kinderen heeft’.

Het zou, in dat kader, goed zijn als wij wat vaker aan de Rechabieten denken.
Hun geschiedenis staat in Jeremia 35.
Die Rechabieten zijn geheelonthouders. Lusten zij geen alcohol? Jawel.
Die Rechabieten gebruiken nooit wijn omdat hun voorvader Jonadab dat verboden heeft. En daar houden zij zich aan. Jeremia zet ze in opdracht van de Here in Gods huis wijn voor. Maar zelfs dan weigeren zij die heerlijke drank consequent.
De Rechabieten zeggen: “Wij hebben in ​tenten​ gewoond, en hebben geluisterd en gedaan overeenkomstig alles wat onze voorvader Jonadab ons geboden heeft. Maar het gebeurde, toen Nebukadrezar, de ​koning​ van ​Babel, naar dit land optrok, dat wij zeiden: Kom, laten wij ​Jeruzalem​ binnengaan, vanwege het ​leger​ van de ​Chaldeeën​ en vanwege het ​leger​ van de Syriërs. Daarom wonen wij nu in ​Jeruzalem”[1].
Dus: de Rechabieten wonen in Jeruzalem omdat het niet anders kan: Nebukadnezar zit voortdurend achter hen aan. Maar zij blijven bij hun principe: geen wijn, geen sterke drank.
De Rechabieten worden aan de Israëlieten ten voorbeeld gesteld. Het nageslacht van Rechab en Jonadab houdt zich keurig aan menselijke regels. En wat doen Israëlieten met Goddelijke regels en wetten? Die lappen ze ijskoud aan hun laars[2].
Goddelijke wetten en regels horen ook ons bij voor alles te gaan!
En: Gods Woord moet verkondigd worden. Duidelijk. Helder. Zonder allerlei dingen weg te laten, omdat dat in de gegeven omstandigheden beter uit komt.
De Bijbel is geen boek met eenzijdige accenten, zoals een doktersroman die als treinlectuur dienen kan!

Asaf gaat in Psalm 73 trouwens nog heel wat stappen verder. Hij bekijkt de zaak op macroniveau:
“Want zie, wie zich ver van U houden, zullen omkomen;
U verdelgt allen die als in ​hoererij​ U verlaten.
Maar wat mij betreft, het is voor mij goed dicht bij God te zijn.
Ik neem mijn toevlucht tot de Heere HEERE,
om al Uw werken te vertellen”[3].
Asaf spreekt over mensen die bij God weglopen. Die mensen kennen Hem nog wel, maar ze eten, om het zo uit te drukken, van twee walletjes. Of misschien zelfs van nog meer walletjes. Hier een beetje Godsdienst. Daar wat entertainment. En zo komt men van stap tot stap verder. Eigenlijk gaat het met de goddelozen prima.
Wat…?
Verdelging? Uitroeiing?
Dat klinkt als iemand die langs komt om het spel te bederven. Maar het staat er echt. Asaf heeft een brede blik. Hier op aarde lijkt het allemaal goed af te lopen. Maar de toekomst is of hemel of hel. Daar zouden alle wereldburgers zich bewust van moeten wezen.
Asaf leert ons dat christen-zijn nauw steekt.
U en ik zijn niet zomaar een béétje Gereformeerd. Wij nemen ons ernstig voor dat wij “niet slechts naar sommige, maar naar alle geboden van God beginnen te leven”[4]!

Laten wij nog even teruggaan naar die Pinksterconferentie van Opwekking.
Daar waren zo’n vijftigduizend mensen bij elkaar.
Maar daar waren ook veel mensen die eenzijdige accenten leggen. Op muziek. Op wonderen. Op blijdschap in het geloof. En op nog veel meer ándere dingen. Maar bij die eenzijdige accentuering gaat er iets heel erg fout. Want de Bijbel is geen doorsnee treinlectuur!
Er is nog iets.
De kerkmuren waren even weg. Zo werd de suggestie gewekt dat iedereen vrij en blij de kerk in en uit kan lopen. Niets is minder waar. Het is onzin. Gebeuzel. Want de kerk is een heilige vergadering. Die vergadering lijkt soms heel klein. Er zijn momenten dat u en ik denken: de kerk gaat geheel en al verdwijnen. Maar ’t is niet waar. Want de almachtige God heeft altijd onderdanen. Tot in eeuwigheid!

De kerk is de moeite waard.
Natuurlijk – soms denken u en ik dat de kerk enkel en alleen uit punt- en komma-types bestaat.
Natuurlijk – soms denken u en ik: laat die man of vrouw nu eindelijk eens ophouden om zich steeds met anderen te bemoeien; laat hij/zij maar eens goed naar zichzelf kijken…
Laten we in zulke situaties bedenken dat onze Here vreemde kostgangers heeft – mensen waarvan we ons afvragen: wat doen die hier nou?
Weet u nog wat Johannes zag, in Openbaring 7?
“Hierna zag ik en zie, een grote menigte, die niemand tellen kon, uit alle naties, ​stammen, volken en talen, stond vóór de troon en vóór het Lam, bekleed met witte gewaden en palmtakken in hun hand”[5].
Een ouderling merkt op: “Dezen zijn het die uit de grote verdrukking komen; en zij hebben hun gewaden gewassen en ze hebben hun gewaden wit gemaakt in het bloed van het Lam. Daarom zijn zij vóór de troon van God, en dienen Hem dag en nacht in Zijn ​tempel. En Hij Die op de troon zit, zal Zijn ​tent​ over hen uitspreiden. Zij zullen geen honger of dorst meer hebben, en geen zonnesteek of enige hitte zal hen treffen. Want het Lam, Dat in het midden van de troon is, zal hen weiden en zal hen geleiden naar de levende ​waterbronnen. En God zal alle tranen van hun ogen afwissen”[6].
In de hemel – daar komen al Gods kinderen bij elkaar. En let er maar op: dat zijn er meer dan vijftigduizend. Veel meer!

Noten:
[1] Jeremia 35:10 en 11.
[2] In het bovenstaande gebruikte ik onder meer mijn artikel “Jeremia leert ons om trouw te zijn”, hier gepubliceerd op 17 december 2015. Te vinden op https://bderoos.wordpress.com/2015/12/17/jeremia-leert-trouw-te-zijn/ .
[3] Psalm 73:27 en 28.
[4] De formulering komt uit de Heidelbergse Catechismus – Zondag 44, antwoord 115.
[5] Openbaring 7:9.
[6] Openbaring 7:14-17.

12 juni 2019

Opgewekt

Tijdens de afgelopen Pinksterdagen werd te Biddinghuizen de pinksterconferentie Opwekking gehouden. Vijftigduizend mensen bezochten op Eerste Pinksterdag de sing-in.

In het Nederlands Dagblad van 11 juni 2019 staat er een groot verhaal over[1].

Het is mooi dat God aanbeden wordt. Stel je voor dat velen vloekend en tierend door de straten van Nederlandse steden lopen! Dat wil toch niemand? Dit is tenminste nog iets.

Toch wordt de schrijver van deze weblog niet bepaald gelukkiger van die grote conferentie.
Waarom niet?

Op één der internetpagina’s van Opwekking staat te lezen: “In de loop der jaren is deze gezinsconferentie uitgegroeid tot een ontmoetingsplaats waar duizenden christenen uit verschillende kerken en gemeenten met elkaar het pinksterfeest vieren”[2].
Eenmaal per jaar doorbreekt men alle kerkmuren. Dan is men gedurende een dag of wat één. Goed, er gebeurt wel eens iets wat je als bezoeker niet zint. Maar ach, een kniesoor die daarop let… Het voelt zo goed. Het zingt zo fijn. Heerlijk dat er even geen kerkelijke regeltjes zijn!
Lijkt dat alles niet bedrieglijk veel op namaak? Voelt het niet een beetje nep?
Want vandaag is alles weer gewoon. De kerk blijkt er nog te staan. Er zijn, bij wijze van spreken, geen vijftigduizend opzeggingen van kerklidmaatschappen.
Dat is, op de keper beschouwd, merkwaardig. Hoogst merkwaardig.

Over het thema van de Pinksterconferentie werd geschreven: “Tijdens de Pinksterconferentie willen we mensen bemoedigen en aansporen om dieper gaan – door en met de Heilige Geest. Alleen als we dieper gaan zullen we meer ontdekken van Gods koninkrijk en van het levensveranderende werk van de Heilige Geest. Dat besef geeft hoop, niet alleen voor de toekomst, maar ook voor ons leven nu.
De klemtoon ligt deze conferentie op ‘met’ de Heilige Geest. Hiervoor is gekozen omdat we zelf een aandeel hebben in het werk van de Heilige Geest. De Bijbel maakt duidelijk dat we stappen moeten zetten in het leven met God, niet eenmalig, maar ons leven lang. Het is elke dag opnieuw onze keuze om onszelf over te geven en toe te wijden aan Christus, en daar vloeien concrete besluiten en acties uit voort.
Als we vol van de Heilige Geest leven en samen met Hem dieper durven te gaan, zullen we door Hem geleid worden in alle aspecten van ons leven. Dan zullen we in staat zijn om licht te brengen, om smaak te geven”[3].
Ziet u dat?
* Wij moeten dieper gaan – maar: dieper dan wát, eigenlijk?
* Wij moeten stappen zetten in het leven met God – maar dat doen wij dan wel in de kerk die we tijdens de Pinksterdagen links hebben laten liggen. Want de Pinksterconferentie is na enkele dagen ten einde.
* “Het is”, zo stelt men bij Opwekking, “elke dag opnieuw onze keuze om onszelf over te geven en toe te wijden aan Christus”. Zeker, we moeten Gods Geest in ons laten werken[4]. Alleen maar – daar begint het niet. In de Dordtse Leerregels staat te lezen: “…om hen [dat zijn de uitverkorenen] door Christus te behouden, besloot God tegelijk deze uitverkorenen aan Hem te geven en met kracht tot de gemeenschap met Christus te roepen en te trekken door zijn Woord en Geest. Of met andere woorden: God besloot hun het geloof in Christus te schenken, hen te rechtvaardigen en te heiligen en hen, nadat zij in de gemeenschap van zijn Zoon met kracht bewaard zijn, uiteindelijk te verheerlijken”[5]. Alles begint met een Goddelijk besluit, met Goddelijke genade!

Het ND meldt: “Op zondagavond vindt het tweede kenmerkende hoogtepunt van Opwekking plaats: de avonddienst waarin het heilig avondmaal wordt gevierd en voorganger Martin Koornstra samen met de bezoekers bidt voor de genezing van zieken”.
En: “Het heilig avondmaal is een feest van eenheid, zegt Ruben Flach, directeur van Stichting Opwekking”.
Alleen maar – het betreft hier een nep-eenheid.
Derhalve is dit, wat schrijver dezes betreft, regelrechte ontheiliging van het Heilig Avondmaal.

Tenslotte nog dit.
Het was in 2010 dat schrijver dezes naar aanleiding van een pinksterconferentie van Opwekking noteerde: “Het lijkt er (…) op dat de filosofie van stichting Opwekking ongeveer als volgt is: wij moeten iets doen. En ook: als wij ons maar voldoende aan elkaar aanpassen, dan komt het met de christelijke kerk wel goed.
Echter: de Heilige Geest doet, als ik dat zo zeggen mag, Zijn best om ons aan te passen aan het beeld van God. (…) Dat is heel wat anders”.
En:
“Het is niet:
* samen staan we sterk; we doen ons best en nu gaan we met z’n allen naar de hemel
maar:
* de Heilige Geest is aan het werk; Hij maakt Zijn kinderen geschikt om bij God te wonen”[6].
Dat is in 2019 nog altijd waar.

Noten:
[1] “De wind en Geest waaien bij Opwekking”. In: Nederlands Dagblad, dinsdag 11 juni 2019, p. 2 en 3.
[2] Geciteerd van https://www.opwekking.nl/conferenties/pinksterconferentie/275-over-de-conferentie/511-pinksterconferentie-2017 ; geraadpleegd op dinsdag 11 juni 2019.
[3] Geciteerd van https://www.opwekking.nl/conferenties/pinksterconferentie/158-programma/1291-thema-pinksterconferentie-2019 ; geraadpleegd op dinsdag 11 juni 2019.
[4] Zie: Heidelbergse Catechismus; Zondag 38, antwoord 103.
[5] Dordtse Leerregels, hoofdstuk I, artikel 7.
[6] Dit citaat komt uit mijn artikel “Oecumenische opwinding”, dat gedateerd is op woensdag 26 mei 2010.

Blog op WordPress.com.