gereformeerd leven in nederland

14 april 2015

Huwelijkstrouw

De Here leert ons om trouw te zijn in ons huwelijksleven.
De wereld om ons heen vindt dat best een beetje saai.

In onze omgeving wordt gezegd: “Je bent weliswaar nog steeds gelukkig met je relatie, maar af en toe vind je dat monogaam zijn toch wel erg monotoon is? Je wilt geen problemen in je relatie, maar de sleur maakt je er niet gelukkiger op?
67% onder ons blijkt vreemdgaan een geweldige ervaring te vinden, terwijl 95% vindt dat flirten helemaal geen vreemdgaan is.
Second love brengt je via de site in contact met anderen en biedt je de kans op een date. Je kunt zowel online als offline mensen ontmoeten en zelf bepalen hoever je wilt gaan met jouw date. Alles mag, niets moet”.
En:
“Wist je dat 72% van vrouwen vindt dat passie en aandacht de dingen zijn die ze het meest missen in hun huidige relatie?”[1].
In een wereld waarin vreemdgaan bij de gewone zaken is gaan horen, belijdt de kerk: “Het zevende gebod leert ons “dat alle onkuisheid door God vervloekt is. Daarom moeten wij die hartgrondig haten en rein en ingetogen leven, zowel in het heilig huwelijk als daarbuiten”[2].
En:
“Omdat zowel ons lichaam als onze ziel een tempel van de Heilige Geest is, wil God dat wij ze beide zuiver en heilig bewaren. Daarom verbiedt Hij alle onreine daden, gebaren, woorden, gedachten, begeerten en wat de mens daartoe verleiden kan”[3].

Menselijke passie staat tegenover Geestelijke actie.
Menselijke aandacht staat tegenover Geestelijke zorg.

Vanuit de mens gesproken zegt men: is het na tien, twintig, vijfentwintig jaar niet goed om eens rond te kijken?
Maar die vraag doet geen recht aan de status van de mens. De mens is geen object waarop men seksuele lusten botvieren kan. Man en vrouw zijn elkaar tot hulp. Jarenlang. In alle situaties van het leven.
En als het leven dan alledaags wordt? Een tikje duf? Ietwat eentonig?
Als wij over het antwoord op dergelijke vragen nadenken, ligt een tegenvraag voor de hand. Namelijk deze: is er één leven dat van het begin tot het einde bestaat uit opwindende kicks en liters adrenaline? De vraag is haar beantwoorden. En wie die kwestie negeert moet maar eens kijken hoeveel mensen om hem heen zorg nodig hebben.
Man en vrouw moeten elkaar tot hulp zijn. In alle dingen die dagelijks voorbij komen. De kern van het probleem van de eenentwintigste eeuw is dit: we willen elkaar alleen nog maar helpen als het ons uitkomt en als wij dat nuttig vinden.
Welnu, volgelingen van Christus moeten dat anders doen!

Nu het hierom gaat, wijs ik graag op woorden van de Gereformeerd-vrijgemaakte predikant W.G. de Vries: “In het huwelijk heeft de mens van God de onvergelijkelijke glorie gekregen dat hij Gods Scheppersheerlijkheid mag afbeelden”[4].
In de hulp die man en vrouw elkaar bieden zijn zij ambassadeurs van God. Hoge vertegenwoordigers van Hem. Wij laten iets zien van de manier waarop hij weer.
In het huwelijk worden meestal kinderen gegeven. Vanuit dat huwelijk worden nieuwe mensen de wereld in gebracht, om Zijn werk verder uit te voeren.
Het getrouwd-zijn brengt ons op een hoog niveau!

Wij zouden kunnen zeggen: uit Gods Woord blijkt wel dat het met de huwelijkstrouw vroeger ook niet zo best gesteld was[5].
Denkt u maar aan Abraham. Naast Sara had hij twee bijvrouwen.
Jacob was niet alleen getrouwd met Rachel, maar ook met Lea.
Ezau had drie vrouwen.
Gideon had vele vrouwen.
En wij zouden kunnen vragen: als het in de Bijbel al zo is dat mannen met meerdere vrouwen door het leven gingen, dan is dat vreemdgaan toch niet zo ernstig?
Maar dat gaat te snel. Veel te snel.
Want in Gods Woord is de monogamie het uitgangspunt. Graag attendeer ik u op Spreuken 5:
“Drink water uit uw eigen regenbak
en welwater uit uw eigen bornput”[6]. Even tussendoor: ‘bornput’ is een oud woord voor ‘waterput’[7].
Ook wijs ik nu op Spreuken 31, waar over de vrouw gezegd wordt:
“Haar zonen staan op en prijzen haar gelukkig,
ook haar man roemt haar”[8].
Ook de Prediker windt er in hoofdstuk 9 geen doekjes om:
“Geniet het leven met de vrouw die gij liefhebt, al de dagen des ijdelen levens, die Hij u geeft onder de zon, al uw ijdele dagen, want dat is uw deel onder de levenden en bij het zwoegen, waarmee gij u aftobt onder de zon”[9].
Als in de Bijbel de verhouding tussen God en Zijn volk getekend wordt, dient daarbij het monogame huwelijk tot voorbeeld. Leest u maar mee in Jesaja 54: “Want als een verlaten en diep bedroefde vrouw heeft u de Here geroepen, als een vrouw uit de jeugdtijd, nadat zij versmaad werd – zegt uw God”[10].
Laten we er uiterst voorzichtig mee wezen om onze leefstijl als sjabloon op de Bijbel te leggen!

Als we Hosea 2 opslaan kunnen we daar lezen: “Ik zal u Mij tot bruid werven voor eeuwig: Ik zal u Mij tot bruid werven door gerechtigheid en recht, door goedertierenheid en ontferming; Ik zal u Mij tot bruid werven door trouw; en gij zult de Here kennen”[11].
Paulus vertelt aan de Efeziërs dus eigenlijk niets nieuws als hij in hoofdstuk 5 schrijft: “Vrouwen, weest aan uw man onderdanig als aan de Here, want de man is het hoofd van zijn vrouw, evenals Christus het hoofd is zijner gemeente; Hij is het, die zijn lichaam in stand houdt. Welnu, gelijk de gemeente onderdanig is aan Christus, zo ook de vrouw aan haar man, in alles”[12].

Op een internetpagina die de gelegenheid geeft tot vreemdgaan, staat vermeld: “We hebben een aparte pagina gemaakt als hulp bij het chatten. Denk aan je privacy, geef niet zomaar je telefoonnummer of email adres aan een ander. De chat is juist bedoeld om discreet, met zo min mogelijk kans op ontdekking, met een ander in contact te komen”[13].
Bedriegerij in relaties en huwelijken – mensen nodigen elkaar daar anno 2015 zelfs toe uit!

Laten wij ons maar gewoon aan de door God gestelde leefregels houden.
Ook als het over onze huwelijkstrouw gaat.
Want door God gestelde leefregels zijn veel gezonder dan seculiere bedenksels van wispelturige mensen.

Noten:
[1] Zie http://www.secondlove.nl/ .
[2] Heidelbergse Catechismus – Zondag 41, antwoord 108.
[3] Heidelbergse Catechismus – Zondag 41, antwoord 109.
[4] W.G. de Vries, “Het huwelijk in ere”. – Groningen: Uitgeverij De Vuurbaak, 1967. – 220 p. – Citaat van p. 9.
Dominee de Vries leefde van 1926 tot 2006.
[5] In het onderstaande maak ik gebruik van De Vries, a.w., p. 11 en 14.
[6] Spreuken 5:15.
[7] Zie hierover bijvoorbeeld http://gtb.inl.nl/iWDB/search?actie=article_content&wdb=WNT&id=M010433 .
[8] Spreuken 31:28.
[9] Prediker 9:9.
[10] Jesaja 54:6.
[11] Hosea 2:18 en 19.
[12] Efeziërs 5:22, 23 en 24.
[13] Zie http://www.secondlove.nl/page.php?page=faq .

5 juli 2013

Second love?

Filed under: Uncategorized — B. de Roos @ 08:00
Tags: , , , ,

Huwelijkstrouw: dat is in deze wereld een ouderwets woord.

Men spreekt inmiddels van een tweede liefde. Een second love. De redenering is ongeveer als volgt: “Je bent weliswaar nog steeds gelukkig met je relatie, maar af en toe vind je dat monogaam zijn toch wel erg monotoon is? Je wilt geen problemen in je relatie, maar de sleur maakt je er niet gelukkiger op?
67% onder ons blijkt vreemdgaan een geweldige ervaring te vinden, terwijl 95% vindt dat flirten helemaal geen vreemdgaan is.
Second love brengt je via de site in contact met anderen en bied je de kans op een date. Je kunt zowel online als offline mensen ontmoeten en zelf bepalen hoever je wilt gaan met jouw date. Alles mag, niets moet”[1].
De Nederlandse overheid vindt het allemaal niet zo schokkend. Relaties behoren tot het privédomein. Punt[2].

In de Evangelische Kerk in Duitsland – de EKD – verscheen onlangs een ‘Orientierungshilfe’.
Het Reformatorisch Dagblad meldde daarover: “Het vorige week gepubliceerde document, de ‘Orientierungshilfe’, neemt afstand van het huwelijk en het traditionele gezin als norm en geeft een nieuwe en bredere invulling aan mogelijke samenlevingsvormen. Volgens de tekst zijn verschillende typen van ‘leefgemeenschap’ mogelijk, onder meer met partners van hetzelfde geslacht”[3].
Daar kwam veel protest op.
Maar het stond ondertussen wel in die gezinsnota.
Wij mogen dus gevoeglijk aannemen dat er binnen de EKD goed over die formulering is nagedacht.

In een wereld als deze is het belangrijk om vast te houden aan het Woord van God. Hoe men het ook wenden of keren wil, in Mattheüs 19 staat nog steeds: “Zo zijn zij niet meer twee, maar één vlees. Hetgeen dan God samengevoegd heeft, scheide de mens niet”[4].
Dat wil, meen ik, niet zeggen dat wij aan gescheiden mensen voorbij moeten kijken. Dat betekent ook niet dat gescheidenen tweederangs burgers zijn.
Maar Mattheüs 19 maakt ons wel duidelijk dat het principe anders is. Jezus zegt: “Mozes heeft u met het oog op de hardheid uwer harten toegestaan uw vrouwen weg te zenden, maar VAN DEN BEGINNE is het zo niet geweest”.
Het lijkt mij belangrijk om dat laatste te onderstrepen. In onze tijd merken massa’s mensen op dat wij met onze tijd mee moeten gaan. De ontwikkelingen gaan verder, zegt men. En u, gelovig mens van 2013, kunt werkelijk niet achterblijven. Welnu – de Here Jezus leert ons: die redenering gaat niet op als het over het huwelijk gaat. Als wij over onze huwelijkstrouw spreken, mogen en moeten wij terug gaan naar het begin. Dat begin vinden we in Genesis 2: “En de HERE God bouwde de rib, die Hij uit de mens genomen had, tot een vrouw, en Hij bracht haar tot de mens. Toen zeide de mens: Dit is nu eindelijk been van mijn gebeente en vlees van mijn vlees; deze zal ‘mannin’ heten, omdat zij uit de man genomen is. Daarom zal een man zijn vader en zijn moeder verlaten en zijn vrouw aanhangen, en zij zullen tot één vlees zijn”[5].
Het principe ‘niet scheiden’ gaat dus terug op de schepping. Met onze huwelijkstrouw laten we zien: wij willen de regel eerbiedigen die de hemelse God in Zijn schepping heeft ingebouwd.
Als we gaan scheiden wordt die regel doorbroken. Maar zulke doorbraken moeten uiteraard wel uitzonderingen op de regel blijven. Het is toch vreemd als we bij een door God ingestelde regel in – laten we zeggen –vijftig tot vijfenzeventig procent van de gevallen een aanvullende menselijke norm toepassen?

In principe gaat het niet om menselijke regels.
Wij moeten dat zonder omwegen vaststellen.

In onze leefomgeving gaan ook steeds meer óuderen scheiden. Vorig jaar stond daarover in een bijlage van het Reformatorisch Dagblad: “Tegenwoordig dragen senioren in groeiende mate bij aan de Nederlandse trend waarbij circa een op de drie huwelijken op de klippen loopt. Ze worden ouder en blijven daardoor langer in het huwelijk met elkaar verbonden. Veel 50-plussers houden hun relatie tegen het licht en zetten de uitkomst van die bespiegelingen af tegen het gegeven dat ze mogelijk nog decennia het leven met hun partner delen. Dan blijkt de gegeven trouwbelofte het regelmatig te verliezen van een beoogd eigen geluk”. Er wordt gesproken “over het criterium ‘ik moet iemand leuk blijven vinden’ en het ‘gaan voor de echte liefde’”[6].
Het eigen gevoel, de persoonlijke norm: daar draait het vaak om. De Schriftuurlijke norm van 1 Corinthiërs 7 wordt maar al te vaak genegeerd. Ik bedoel deze: “Doch hun, die getrouwd zijn, beveel ik niet, maar de Here, dat een vrouw haar man niet mag verlaten – is dit tóch gebeurd, dan moet zij ongehuwd blijven of zich met haar man verzoenen – en een man moet zijn vrouw niet verstoten”[7].

De kerk – dus: de plek waar de Here Zijn kinderen verzamelt – moet zich in deze wereld onderscheiden.
Kerkgenootschappen waar echtscheidingen zonder al te veel gedoe worden geaccepteerd, laten merken dat zij het Woord van God op het punt van het huwelijk van weinig waarde achten. Kerkgenootschappen waar echtscheidingen doorgaan zonder enige vorm van tuchtoefening, geven het signaal af dat de Bijbel op een bepaald punt niet meer past bij deze tijd.

Er zullen mensen zijn, die zeggen: de schrijver van die weblog is een hardliner.
Er zullen mensen zijn, die zeggen: die schrijver is onvoldoende empathisch in zijn omgang met gescheiden mensen.
Er zullen mensen zijn, die zeggen: die schrijver heeft oogkleppen op.
Er zullen mensen zijn, die zeggen: hij is een beetje van de wereld af.
Dat bestrijd ik.
Nee, ik ben geen keiharde kerel.
Ja, ik luister zeker naar gescheiden mensen. Sterker nog: ik heb vrienden die gescheiden zijn.
Maar ik lees wel Gods Woord.
Midden in deze wereld.
En al lezende zeg ik: scheiden is zonde. En zo moeten wij dat ook blijven nóemen. Naar mijn inzicht kan men daarom niet volstaan met de simpele mededeling dat een echtscheiding erg verdrietig is. Natuurlijk – dat is wel zo. Maar nog belangrijker is: met een echtscheiding gaan we tegen de regel in die God gesteld heeft. En het moet duidelijk zijn: de Here gaat terug naar het begin.
Dat begin is: een man krijgt een door God geschapen vrouw, om samen vóór en mét Hem te leven.

In onze huwelijkstrouw demonstreren wij hoe de genadige Heer van deze wereld omgaat met Zijn schepping: krachtig en zorgzaam.
De almachtige God voorziet Zijn kinderen van alles wat zij nodig hebben. Zijn eerste liefde blijft altijd bestaan. Want een tweede liefde kent Hij niet.

Noten:
[1]
Zie http://www.secondlove.nl/ .
[2] Zie http://www.refdag.nl/nieuws/politiek/reactie_op_vragen_sgp_reclame_second_love_geen_zaak_overheid_1_744614 .
[3] “Gezinsnota EKD roept weerstand op”. In: Reformatorisch Dagblad, vrijdag 28 juni 2013, p. 3.
[4] Mattheüs 19:6.
[5] Genesis 2:22, 23 en 24.
[6] Gert de Looze, “Meer ouderen zetten punt achter huwelijk”. In: PuntKomma, bijlage bij het Reformatorisch Dagblad, dinsdag 26 juni 2012, p. 5.
[7] 1 Corinthiërs 7:10.

Blog op WordPress.com.