gereformeerd leven in nederland

17 januari 2020

De verbijstering van Liesbeth

Filed under: Uncategorized — B. de Roos @ 07:00
Tags: , , ,

Vrijdag 10 januari 2020 – schrijver dezes leest een column van Liesbeth Goedbloed in het Nederlands Dagblad. Zij schrijft over haar verbijstering met betrekking tot 2019: “…verbijstering – om lafheid en luiheid, domheid en leugenachtigheid, om de onmenselijke onverschilligheid die soms de bovenste bovenbaas lijkt te zijn in het leven – zowel in de grote wereld waar deze krant over schrijft als in mijn eigen, kleine mensenleven. Het was te veel verbijstering voor één mensenkind. In elk geval voor mij. Vandaar die mist.
Soms denk ik dat ik terug moet naar de Catechismus uit mijn jeugd, die schrijft dat de mens onbekwaam is tot enig goed en geneigd tot alle kwaad. Dat laatste is waar, lijkt me, maar het is juist waar, omdat het eerste niet waar is. De mens zou goed kunnen zijn, maar hij is er met de regelmaat van de klok te laf en te gemakzuchtig voor. En dan bedoel ik niet alleen anderen, maar ook mezelf. Daar word ik nog het mistigst van!”[1].

Terug naar de Heidelbergse Catechismus? Dat is een goed plan.
Liesbeth doelt op Zondag 3: “Maar zijn wij zo verdorven, dat wij helemaal onbekwaam zijn tot iets goeds en uit op elk kwaad?
Antwoord:
Ja, behalve wanneer wij door de Geest van God opnieuw geboren worden”[2].

Dat antwoord bewaart onze ziel voor nevels die altoos blijven hangen.
Zeker, de sfeer waarin Liesbeth denkt is herkenbaar. Onmenselijke onverschilligheid is een bekend verschijnsel, zowel in de maatschappij als in ons persoonlijk leven. Maar het Evangelie is juist dat door God uitgekozen kinderen door de Geest van God opnieuw geboren worden. Het is jammer dat Liesbeth dat er niet bij zet. Juist de troost van Zondag 3 laat zij weg.

Terug naar de column van Liesbeth.
Zij schrijft: “Soms denk ik dat ik terug moet naar de Catechismus uit mijn jeugd, die schrijft dat de mens onbekwaam is tot enig goed en geneigd tot alle kwaad. Dat laatste is waar, lijkt me, maar het is juist waar, omdat het eerste niet waar is”.
De bevinding van Liesbeth is klaarblijkelijk: wij zijn geneigd tot alle kwaad; maar we zijn nog wel bekwaam tot enig goed. “De mens zou goed kunnen zijn, maar hij is er met de regelmaat van de klok te laf en te gemakzuchtig voor”.
Is dat waar?

Paulus schrijft in Romeinen 5: “Daarom, zoals door één mens de zonde in de wereld is gekomen, en door de zonde de dood, en zo de dood over alle mensen is gekomen, in wie allen gezondigd hebben”[3].
Een uitlegger noteert daarbij: “Het woordje ‘daarom’ verbindt het voorgaande met Romeinen 5:12-21. Binnen deze heilsgeschiedenis is de opzienbarende gebeurtenis van de verzoening door Jezus Christus eigenlijk alleen vergelijkbaar met zijn tegenpool, de catastrofale zondeval door Adam. In dit vers wil Paulus nog geen vergelijking met Christus trekken (…), maar de universele heerschappij van de dood benadrukken”[4]. Universeel – dat betekent: algeheel, algemeen, wereldwijd. En zegt u nu zelf: dat zien we om ons heen.
Altijd weer is daar de welhaast onbedwingbare neiging om zelf gerechtigheid te zoeken. Daar is de neiging om zelfredzaam te wezen. Altijd weer willen we graag zeggen: ‘Ik zoek mijn eigen geluk. Dat straal ik uit. Zo maak ik ook anderen blij’. Maar dat mislukt steeds weer. Het maakt niet uit of wij – bijvoorbeeld – 57 of 92 jaar zijn: consequente gelukzoekers worden we niet. Nee, ijverige vredemakers gaan wij nooit worden. Niemand straalt vierentwintig uur per etmaal liefde uit; zelfs de meest lieve mensen zijn wel eens narrig.
De mens heeft zichzelf en al zijn nakomelingen, op ingeving van de duivel en door moedwillige ongehoorzaamheid, van Gods gaven beroofd, leren we in de Heidelbergse Catechismus[5].
“De mens zou goed kunnen zijn”, schrijft Liesbeth. Fout! Dat wordt op deze aarde nooit wat.

Wellicht merkt iemand wat triestig op: wat een droevig artikel is dit!
En in zekere zin is dat waar. Dat komt omdat het met alle mensen zo droevig gesteld is. Dat heeft Liesbeth goed gepeild.
Maar dit artikel kent een ommekeer. Het is een omkering die het Woord van God ons voorhoudt. In Romeinen 6 namelijk: “Maar nu, van de ​zonde​ vrijgemaakt en aan God dienstbaar gemaakt, hebt u uw vrucht, die tot ​heiliging​ leidt, met als einde eeuwig leven. Want het loon van de ​zonde​ is de dood, maar de genadegave van God is eeuwig leven, door ​Jezus​ ​Christus, onze Heere”[6].
De Basisbijbel heeft: “Maar nu zijn jullie bevrijd uit de macht van het kwaad. Jullie zijn dienaren van God geworden. Daardoor zullen jullie leven zoals Hij het wil. En tenslotte zullen jullie het eeuwige leven hebben. Het kwaad brengt altijd de dood: het is je loon voor wat je hebt gedaan. Maar de liefdevolle goedheid van God geeft een geschenk: het eeuwige leven, door onze Heer Jezus Christus”[7].

Dat verhaal over onmenselijke onverschilligheid is wel herkenbaar.
Wie in deze wereld rondkijkt gaat van verbazing naar verbijstering, en nog verder.
Schrijver dezes gaat gaarne een paar mijlen met Liesbeth Goedbloed mee.
Echter – de Bijbel is er niet om ons in oneindige depressiviteit op deze aarde achter te laten.
Want wij hebben de belofte van eeuwig leven, vanwege het werk van onze Here Jezus Christus.

Ja, de dagen na het Kerstfeest en de jaarwisseling kunnen donker wezen.
Maar dankzij onze Heiland gaat het licht weer aan!

Noten:
[1] Liesbeth Goedbloed, “Het jaar van de verbazing”. Column in: Nederlands Dagblad, vrijdag 10 januari 2020, p. 24.
[2] Heidelbergse Catechismus – Zondag 3, antwoord 8.
[3] Romeinen 5:12.
[4] Geciteerd uit de onlineversie van de Studiebijbel; commentaar bij Romeinen 5:12.
[5] Heidelbergse Catechismus – Zondag 4, antwoord 9.
[6] Romeinen 6:22 en 23.
[7] Te vinden op https://www.basisbijbel.nl/boek/romeinen/6 .

13 december 2019

Eens gekozen blijft gekozen

Filed under: Uncategorized — B. de Roos @ 07:00
Tags: , , , ,

Gods kinderen zijn lid van de militia Christi. Daarom zijn zij zeker van de overwinning.
De kerk gaat triomfen vieren. Dankzij haar Heiland!

Trouwens – goed beschouwd zien we van die triomfen in Jesaja 39 niet zoveel.
Zeker – het ziet er prachtig uit.
De koning van Babel zendt gezanten met brieven en een geschenk aan Hizkia. De koning toont de delegatie welwillend al zijn schatten.
Wat gebeurt daar precies? Dat lezen wij in 2 Kronieken 32: “Maar het is zo, toen de afgezanten van de vorsten van ​Babel, die een boodschap aan hem gestuurd hadden om te vragen naar het wonderteken dat in het land gebeurd was, dat God hem verliet, om hem – dat is Hizkia – op de proef te stellen, om alles te weten wat er in zijn ​hart​ omging”[1]. En wat gaat er in des konings hart om? Blijkbaar voert het materialisme de boventoon.

Een christelijke encyclopedie vermeldt: “Hizkia was een zeer goede koning van het koninkrijk Juda -tweestammenrijk- in het laatste kwart van de achtste eeuw voor Christus; 725-697 voor Christus. Hij bestreed de afgoderij en herstelde de ware godsdienst. Tijdens zijn bewind werden de Assyriërs, die Jeruzalem hadden belegerd, door Gods ingrijpen vernietigend verslagen”[2].
Inderdaad – Hizkia is een kerkmens. Maar eerst en vooral: een mens. En dus is hij ook een beetje trots. Ach ja – je mag toch ook genieten van je eigen prestaties?

Het is belangrijk om te beseffen dat wij ook zomaar iets hoogmoedigs kunnen krijgen. Als de kerk enigszins groeit, zeggen we: wij doen blijkbaar iets goed: de prediking is prima, de sfeer is oké… Wij zullen echter moeten bedenken dat we afhankelijk zijn van de zegen van de Here. En ja, de zegen van de Here is er niet zelden ook als de kerk krimpt!

Kinderen van God zijn van den beginne diep geïnfecteerd met de zonde. Op deze aarde is dat een onherstelbare infectie.
Het is alleszins passend om op dit punt de Dordtse Leerregels te repeteren: “Gods macht waardoor Hij de ware gelovigen in de genade bevestigt en bewaart, is zo groot, dat zij niet door het vlees overwonnen kan worden. Toch werkt God bij de leiding van hun leven niet altijd zo in de bekeerden, dat zij in sommige gevallen door hun eigen schuld niet zouden kunnen afdwalen van de weg waarop zij genadig geleid worden; zij worden dan verleid door hun zondige begeerten en volgen die. Daarom moeten zij voortdurend waken en bidden, dat zij niet in verzoekingen geleid worden. Wanneer zij dit niet doen, bestaat niet alleen de mogelijkheid dat zij door het vlees, de wereld en de satan meegesleept worden en tot zware en afschuwelijke zonden gebracht worden, maar gebeurt het ook werkelijk dat zij daarin – en God laat dit rechtvaardig toe – soms worden meegesleept. Dit wordt ons duidelijk aangetoond in de Schrift, waar beschreven staat, hoe treurig David, Petrus en andere heiligen in zonde gevallen zijn”[3].
En: “Want God, die rijk is aan barmhartigheid, neemt naar het onveranderlijk voornemen van de uitverkiezing de Heilige Geest niet helemaal van de zijnen weg, zelfs niet wanneer zij zo treurig in zonde zijn gevallen. Hij laat hen ook niet zo diep vallen, dat zij de genade van de aanneming tot kinderen en de staat van de rechtvaardiging verliezen, of dat zij de zonde tot de dood of de zonde tegen de Heilige Geest bedrijven en helemaal door God verlaten, zich in de eeuwige ondergang storten”[4].

Wordt Hizkia niet gestraft?
Jazeker. Toch wel.
Want Jesaja zegt: “Zie, er komen dagen dat alles wat er in uw ​huis​ is en wat uw vaderen tot op deze dag hebben opgeslagen, naar ​Babel​ zal worden weggevoerd. Er zal niets overblijven, zegt de HEERE. Bovendien zullen zij een aantal van uw zonen meenemen, die uit u zullen voortkomen, die u verwekken zult; zij zullen hovelingen worden in het paleis van de ​koning​ van ​Babel”[5].
Hier geldt het woord uit de Heidelbergse Catechismus: “God is wel barmhartig, maar Hij is ook rechtvaardig. Daarom eist zijn gerechtigheid dat de zonde, die tegen de allerhoogste majesteit van God begaan is, ook met de zwaarste, dat is met de eeuwige straf aan lichaam en ziel gestraft wordt”[6].

In Jesaja 39 komt echter vooral de troost van de uitverkiezing naar ons toe.
Eens door God gekozen, blijft door God gekozen!
Nee, dat geeft geen vrijbrief om er maar vrolijk op los te leven. Maar het betekent wel dat zondige mensen weten: tot ons grote geluk raken wij helemaal nooit uit de invloedssfeer van de Here Jezus Christus. Uitverkorenen komen nooit helemaal los van hun Heiland!

Ja, de Verbondsgod is trouw.
En zeker in deze adventstijd mogen wij het blijmoedig memoreren: de Zoon van God, onze God, komt naar de aarde om voor onze zonden te betalen. Voor de zonden van Hizkia: die vrome koning die in Jesaja 39 eerloos uit de bocht vliegt. En ook voor de zonden van eenentwintigste-eeuwers die het zo vaak beter denken te weten.
Onze Heiland zal er uiteindelijk voor zorgen dat alle onrecht en zelfgenoegzaamheid de wereld uit gaat.
Om met Psalm 9 te spreken:
“De HERE troont in eeuwigheid
en oordeelt in gerechtigheid
Hij zal rechtvaardig vonnis spreken,
als rechter alle onrecht wreken”[7].

Noten:
[1] 2 Kronieken 32:31.
[2] Geciteerd van http://christipedia.nl/Artikelen/H/Hizkia ; geraadpleegd op dinsdag 10 december 2019.
[3] Dordtse Leerregels, hoofdstuk V, artikel 4.
[4] Dordtse Leerregels, hoofdstuk V, artikel 6.
[5] Jesaja 39:6 en 7.
[6] Heidelbergse Catechismus – Zondag 4, antwoord 11.
[7] Psalm 9:5; berijmd – Gereformeerd Kerkboek-1986.

6 december 2019

De spiegel van Jesaja 1

Filed under: Uncategorized — B. de Roos @ 07:00
Tags: , ,

In onze tijd komen mensen in deze tijd nogal eens samen. Er wordt heel wat vergaderd, geworkshopt en geconfereerd.
Over het klimaat bijvoorbeeld. In de afgelopen week is in Madrid een grote klimaattop begonnen. Vijfentwintigduizend deelnemers zijn er.
Waarom komt men bijeen? Antwoord: de klimaatdoelen worden niet gehaald, zeggen de wereldleiders. Er moet meer worden gedaan, en wel snel. Het moet maar eens klaar zijn met die mooie praatjes. Er moet actie komen. Keiharde actie!

We moeten de aarde redden, zeggen de mensen. Het lijkt wel alsof er een oorlog met de natuur is uitgebroken. Wie wint er? De destructieve mens of de zichzelf ontplooiende en daaraanvolgend florerende natuur?
Bij dit alles wordt de naam van God niet of nauwelijks genoemd. Dat heeft niet zoveel zin, lijkt het. Want het redden van de natuur, dat moet je zelf doen. De algemene opinie lijkt te zijn dat hogere machten daar niet bij helpen.

Een stimulans als ‘Laten wij aanbidden die Koning’ is niet aan die klimaatijveraars besteed. U weet het vast wel: dat is een regel uit het bekende Kerstlied ‘Komt allen tezamen’[1].

Trouwens – aan die stimulans ‘laten wij aanbidden’ hebben de mensen in Jesaja’s tijd ook geen boodschap. Leest u maar wat de Here in Jesaja 1 zegt: “Luister, hemel, neem ter ore, aarde! Want de HEERE spreekt: Ik heb ​kinderen​ grootgebracht en doen opgroeien, maar zíj zijn tegen Mij in opstand gekomen”[2].

Over Jesaja 1 werd op deze plaats al eens geschreven: “In Jesaja 1 gaat het over Gods volk. Israël is in opstand gekomen.
Dat is ongelooflijk dom. Een koe herkent de boer die hem verzorgt. Een ezel weet welke man of vrouw zijn eigenaar is. Maar Israël? Dat volk herkent Zijn Schepper niet eens!
Israël is bij God vandaan gewandeld. Israël heeft zonde op zonde gestapeld. Israël trekt zich van God geen klap meer aan. Hoe hard God Zijn volk ook slaat, er is niemand die luistert. Er is niemand die begrijpt dat God Zelf ingrijpt!
Israël is, op de keper beschouwd, zwaar gewond. Israël is weinig meer dan een verwaarloosde woestenij; land dat opnieuw ontgonnen moet worden! Heeft Israël God dan totaal vergeten? Nou nee. De offers worden in Israël nog netjes gebracht. De godsdienst wordt nog ijverig gepraktiseerd. Maar weet u wat het is? Het gebeurt allemaal voor de vorm.
Israël is een land vol keurige kerkmensen, daar niet van. Maar intussen gaat men z’n eigen gang. En dat vinden zij zo prettig, jaja; en daarom zingen zij blij. Intussen dendert Israël van het onrecht. Intussen is Israël ten diepste een criminele natie geworden. Intussen is in Israël de corruptie overal.
Hoe moet dat verder?”[3].

Een exegeet tekent bij de inzet van Jesaja 1 aan: “Opvallend is dat God hier geen concrete zonden noemt, maar de kern van het probleem belicht, namelijk de opstand van het volk tegen Hem. Uit die zondige basishouding komen immers alle concrete zonden voort. Het is dan ook diep tragisch dat het volk zich, tegen beter weten in, lossnijdt van God die zijn levensbron en bestaansreden is”[4].

Johannes Calvijn maakt het zo mogelijk nog duidelijker: God laat weten “dat zij door geen enkele weldaad binnen de perken der gehoorzaamheid gehouden konden worden. Dat zij zich geheel en al van Hem afgekeerd hadden en van Hem vervreemd waren, evenals een zoon, die het ouderlijk huis verlaat en geen hoop op verbetering overlaat. Het is zeker iets monsterachtigs, als zonen hun vaders niet gehoorzaam zijn, en dan nog wel zo’n milde Vader, Die voortdurend zorg draagt voor de zijnen”[5].
Ja, het is een dolle boel in Jesaja 1!

Daar gaat de God van hemel en aarde wat aan doen!
Iemand geeft van de profetie van Jesaja de volgende samenvatting: “Het begint met de aanklacht over hun zonden en een oproep tot bekering. Daarop volgen Zijn belofte om hen die gehoorzamen, het gelovig overblijfsel, te zegenen, en Zijn dreiging om hen die onwillig zijn, de goddeloze massa van het volk, te oordelen. Nadat het oordeel is voltrokken en loutering heeft plaatsgevonden, zal Gods zegen in het vrederijk door Zijn Messias tot Israël en via Israël tot de volken komen”[6].

Jesaja 1 is een aanklacht tegen het tamelijk dwaze gedoe van Israël.
Maar Jesaja 1 is ook een spiegel voor de mallotige menigte van zogenaamd zelfredzame probleemoplossers van de eenentwintigste eeuw.
Alleen maar – het aantal klimaatzeloten dat in Madrid in die spiegel kijkt zal, naar verwachting, zeer beperkt zijn. Want ten diepste verandert de zondige mensheid niet. Van nature keren alle wereldburgers zich van God af.
Jesaja 1 wijst gelovige kinderen op het klimaat waarin zij leven. De God van het verbond brengt kinderen groot. De God van het verbond laat het Evangelie horen: er is slechts toekomst als u zich naar Mij toe keert.
Dat geldt voor klimaatfanaten. En ook voor alle andere mensen.

Noten:
[1] De tekst en muziek van dit lied komen uit 1743. Men schrijft die meestal toe aan de Brit John Francis Wade (1711-1786). Het lied is echter van oorsprong Portugees. Het werd in 1640 al uitgevoerd! Zie hiervoor https://nl.wikipedia.org/wiki/Adeste_fideles .
[2] Jesaja 1:2 en 3.
[3] Geciteerd uit mijn artikel ‘Victorie in de volkerenwereld’, hier gepubliceerd op 22 februari 2019. Te vinden op https://bderoos.wordpress.com/2019/02/22/victorie-in-de-volkerenwereld/ .
[4] Geciteerd van de online versie van de Studiebijbel; commentaar bij Jesaja 1:2; geraadpleegd op maandag 2 december 2019.
[5] J. Calvijn, “Verklaring van de Bijbel – Jesaja” – uit het Latijn vertaald door W.A. de Groot. – Kampen: De Groot Goudriaan, 2004. – p. 20.
[6] Geciteerd van https://www.oudesporen.nl/Download/OS2033.pdf , p. 55; geraadpleegd op maandag 2 december 2019.

9 augustus 2019

Evangelie tegen een donkere achtergrond

Filed under: Uncategorized — B. de Roos @ 07:00
Tags: , , , ,

Zaterdag 3 augustus 2019: het is de dag van de Canal Parade in de Neêrlandse hoofdstad[1]. Bijkans gans Amsterdam lijkt vol enthousiasme. Wat? Het applaus ruist over de lage landen!
Kleine lokale LHBT stichtingen, landelijke LHBT belangen verenigingen, gay-horeca, roze netwerken van multinationals en banken, roze overheidsinstellingen, politieke partijen, ministeries en (media)bedrijven – zij allen tonen hun sympathie.

Een commentator van het Nederlands Dagblad typeert de situatie onder meer als volgt: “Vandaag is de wereld van ons. Met dat gevoel zijn tienduizenden homoseksuele mannen en lesbische vrouwen vandaag in Amsterdam. Vandaag zijn ze niet de uitzondering, die blikken op zich gericht voelen – oordelend, meewarig, soms dreigend. Ze zijn niet het probleem, waarop ze aangesproken worden en waarvoor beleid moet worden bedacht. Vandaag zijn zij normaal. Onder elkaar. Samen. Zichzelf”[2].
Men vindt het heerlijk om zichzelf te zijn!

In El Paso, Texas USA, komen in de afgelopen weekwisseling minstens twintig mensen om als iemand in en bij een supermarkt begint te schieten.
In Dayton, Ohio USA, komen in de afgelopen weekwisseling negen mensen om als iemand bij een bar begint te schieten[3].

Waren die schutters ook zichzelf?
Eén ding is zeker: zij deden het allemaal zelf.
Echter – zij vonden het vast niet prettig om zichzelf te zijn.

Je moet jezelf zijn, zeggen de mensen. Dat nu is, goed beschouwd, een sprookje.
De werkelijkheid staat in Romeinen 3: “Allen zijn zij afgedwaald, samen zijn zij nutteloos geworden. Er is niemand die goeddoet, er is er zelfs niet één. Hun keel is een open ​graf, met hun tong plegen zij bedrog, addergif is onder hun lippen. Hun mond is vol ​vervloeking​ en bitterheid, hun voeten zijn snel om bloed te vergieten. Vernieling en ellende is op hun wegen”[4].

Paulus schrijft het bovenstaande aan christenen in Rome. Maar wat hij noteert, heeft hij niet helemaal zelf bedacht. Hij heeft zijn gedachten van David geleend. Want David zegt in Psalm 14:
“Zij allen zijn afgedwaald, tezamen zijn zij verdorven;
er is niemand die goeddoet,
zelfs niet één.
Hebben zij dan geen kennis, allen die ​onrecht​ bedrijven,
die mijn volk opeten alsof zij brood aten?
Zij roepen de HEERE niet aan”[5].

Natuurlijk – er zijn ook mensen die netjes leven. Er zijn mensen die nog nooit een vlieg hebben gedaan.
Maar de zonde is in mensenlevens ingebakken.
Om met de Nederlandse Geloofsbelijdenis te spreken: “Wij geloven dat door de ongehoorzaamheid van Adam de erfzonde zich over heel het menselijk geslacht heeft verbreid. Zij is een verdorvenheid van de hele natuur en een erfelijk kwaad, waarmee zelfs de kleine kinderen in de moederschoot besmet zijn. Zij is namelijk de wortel waaruit allerlei zonden in de mens voortkomen. Daarom is ze zó gruwelijk en afzichtelijk voor God, dat zij reden genoeg is om het menselijk geslacht te veroordelen. Zelfs door de doop is zij niet geheel vernietigd of uitgeroeid, omdat de zonde altijd uit deze verdorvenheid ontspringt als opwellend water uit een giftige bron”[6].

Zo staat het er voor met de mensen op aarde.
Ja, ook met de mensen van 2019.

Als mensen echt zichzelf zijn, zullen ze volstrekt dominant wezen.
Heeft u een diepgewortelde hekel aan de Canal Parade in Amsterdam, omdat daar dingen gebeuren waarmee God niet geëerd wordt? De mensen willen u ’t liefst doodzwijgen! En als blikken konden doden…

En ja, met echte wapens kun je mensen metterdaad om het leven brengen. Zoals daar in Texas. Zoals daar in Ohio.
Wat ook de precieze motivaties voor die schietpartijen geweest zijn, duidelijk is wel dat in het leven van de schutters de zon niet scheen.

Ook in deze mistroostige omstandigheden kan Gods Woord spreken. De Blijde Boodschap dient te worden verkondigd. Het Evangelie moet worden geproclameerd.

Wat is er nodig in Amsterdam…?
In El Paso..?
In Dayton…?
En bij ons…?
Wij behoren dóór te lezen in Romeinen 3: “Maar nu is zonder de wet ​gerechtigheid​ van God geopenbaard, waarvan door de Wet en de Profeten is getuigd: namelijk ​gerechtigheid​ van God door het geloof in ​Jezus​ ​Christus, tot allen en over allen die geloven, want er is geen onderscheid. Want allen hebben gezondigd en missen de heerlijkheid van God, en worden om niet gerechtvaardigd door Zijn ​genade, door de verlossing in ​Christus​ ​Jezus”[7].

Daar staan bijzondere woorden: “tot allen en over allen die geloven”.
Tot alle gelovigen – dat wil zeggen: de vrijspraak van schuld door het geloof komt naar Gods kinderen toe. Dat geloof wordt hen gegeven. Zij krijgen het geloof, om zo te zeggen, op een presenteerblaadje aangeboden. Ziet u Gods uitverkiezing aan de horizon schemeren?
Over alle gelovigen – dat wil zeggen: de vrijspraak van schuld door het geloof overkoepelt het leven. Het hele bestaan wordt erdoor getekend. Het leven krijgt een andere kleur en ontvangt een ander perspectief. Gelovigen gaan het leven van een heel andere kant bekijken.

Mensen worden vrijgesproken van schuld. Mensen uit alle tijden. Mensen van allerlei komaf. Mensen uit allerlei plaatsen op de wereld.
De rechtsvervolging is ten einde. De deur van de rechtbank gaat dicht.
Die magnifieke vrijspraak komt niet uit de lucht vallen. In het Oude Testament wordt die al aangekondigd. Toegegeven – de ene keer gebeurt dat wat explicieter dan de andere keer, maar toch.
Het geloof in de schitterende kracht van het verlossingswerk van Jezus Christus, de Heiland – dat is voldoende. In Amsterdam, in El Paso, in Dayton en overal ter wereld.

Dat geloof glinstert en schittert des te mooier tegen de donkere achtergrond van zonde in de catacomben van het hart en duisternis in menselijke zielen.
Er zijn tegenwoordig heel wat genootschappen die zich ‘kerk’ noemen alwaar men zonde en duisternis het liefst een beetje verdonkeremaant.
Echter – steeds weer is daar die weerbarstige werkelijkheid. Laten we elkaar maar recht in de ogen kijken, en zonde en donkerheid vooral niet negeren.
Wie zich realiseert hoe armoedig mensen ten diepste zijn, beseft te meer hoe dankbaar hij mag wezen voor het feit van zijn redding!

Noten:
[1] De internetpagina van de Canal Parade is te vinden op https://pride.amsterdam/events/canal-parade-2019/ ; geraadpleegd op maandag 5 augustus 2019.
[2] “Een warm bad” – commentaar van Wim Houtman in: Nederlands Dagblad, zaterdag 3 augustus 2019, p. 3.
[3] Zie hierover bijvoorbeeld https://www.telegraaf.nl/nieuws/587609633/9-doden-en-26-gewonden-bij-schietpartij-in-ohio en https://www.telegraaf.nl/nieuws/1017741188/zeker-20-doden-bij-bloedbad-el-paso ; geraadpleegd op maandag 5 augustus 2019.
[4] Romeinen 3:12-16.
[5] Psalm 14:3 en 4.
[6] Nederlandse Geloofsbelijdenis, artikel 15.
[7] Romeinen 3:21-24.

11 april 2019

Tragikomedie of hemelse toekomst

Filed under: Uncategorized — B. de Roos @ 07:00
Tags: , , , ,

Is het leven één grote tragikomedie?
Een tragikomedie – dat is een “drama dat elementen van zowel komedie als tragedie, hogere én lagere kunst, in zich verenigt. Het woord werd voor het eerst gebruikt door de Romeinse toneelschrijver Plautus”[1].
Welnu, de filosoof en cabaretier Tim Fransen schreef het boek ‘Het leven als tragikomedie’[2].

Fransen heeft oog voor de tekorten van de mensheid.
“Ons tekort is in de eerste plaats lichamelijk: wij zijn kwetsbare, vergankelijke en behoeftige wezens. Daarnaast schieten we psychisch tekort: we beschikken weliswaar over een grotere mentale capaciteit dan de dieren, maar de daaruit voortvloeiende zucht naar erkenning maakt ons bepaald niet gelukkiger. Onze hersenen zijn ook al niet je van het: we kampen met een tekort aan kennis, door Fransen het epistemische tekort genoemd. De waarheid is voor ons mensen eenvoudigweg niet te kennen en onze overtuigingen en zintuigen staan ons vaker in de weg dan dat ze behulpzaam zijn. Ten slotte schieten we moreel tekort: als puntje bij paaltje komt, zijn we zelfzuchtige wezens met ‘een verlangen naar superioriteit waardoor anderen het regelmatig moeten ontgelden’”.

En wat o wat is de zin van dit alles? Wel, die is er volgens Fransen niet.
God is, stelt Fransen vast, uitgevonden in pak ‘m beet vierduizend verschillende vormen.
Maar “juist de actieve omgang met het tragische tekort is precies wat onze mate van beschaving bepaalt”[3]. De manier waarop u en ik met verdriet omgaan bepaalt dus ons mens-zijn.
En, zegt Fransen, lach er maar een beetje om. Dat is het beste wat u kunt doen. Als wij de bloopers van anderen bekijken, beseffen we alras dat we ’t zelf niet veel beter doen.

Ergens las ik de volgende typering van het bovengenoemde boek: “In ‘Het leven als tragikomedie’ pleit Tim Fransen voor een herwaardering van het komische. Hij betoogt dat het komische niet een tegenpool is van het tragische, maar dat humor juist een alternatief perspectief biedt op ons onvermijdelijke falen. Een perspectief dat ons in staat stelt om het tragische onder ogen te zien, in plaats van een uitvlucht te zoeken in de vaak destructieve ontkenning ervan. En bovendien een perspectief dat een voedingsbodem kan vormen voor een gevoel van solidariteit met onze medestuntelaars”[4].

Ons leven staat bol van tekorten.
Natuurlijk presteren we wel het een en ander. Maar we hebben allemaal onze grenzen. Hoe intelligent we ook zijn, ergens houdt het op. Geen mens heeft gaven op alle levensterreinen.
Tim Fransen heeft gelijk: we schieten tekort. En niet zo’n klein beetje ook.

Moeten we maar een beetje om ons eigen falen lachen?
Op zichzelf genomen is dat geen slecht idee. Een beetje relativeringsvermogen kan geen kwaad.

Maar Johannes 1 is nog altijd waar: “In het Woord was het leven en het leven was het licht van de mensen. En het licht schijnt in de duisternis, en de duisternis heeft het niet begrepen”[5]. Met andere woorden: mensen geloofden niet dat dat licht de redding van de wereld inhield. En dat is nog altijd niet veranderd.

Ach, zeggen de mensen, van het christelijk geloof zijn vierduizend vormen.
En vervolgens laten zij het christelijk geloof maar voor wat het is. Zij gaan zelf een passende manier van leven zoeken.

En hoe is dat in de kerk?

Welnu – in de kerk zijn we, als het goed is, heel erg dankbaar.
Waarom?
God heeft ons uitgekozen. Hij trekt ons naar Zich toe. Zo komt het dat wij in Zijn licht gaan staan.
In Johannes 3 wordt gezegd: “Een mens kan niets aannemen, als het hem niet uit de hemel gegeven is”[6].
Een paar hoofdstukken verder, in Johannes 6, leren we: “Niemand kan tot Mij komen, tenzij de Vader, Die Mij gezonden heeft, hem trekt; en Ik zal hem doen opstaan op de laatste dag”[7].
Ziet u dat?
De Here trekt Zijn kind naar Zich toe. Maar dat is nog maar het begin. Op de laatste dag is dat kind van God blijkbaar nog bij Hem! Wát er in de tussenliggende tijd ook gebeurt, niemand slaagt er in om oprecht gelovige mensen bij God weg te halen.

Daarom wenden wij ons altijd weer tot God. En wij mogen er zeker van zijn: Hij zal ons steeds Zijn hulp en steun geven. Hij buigt onze wil om. Hij zorgt ervoor dat wij tot actie overgaan. Om met de apostel Paulus in Philippenzen 2 te spreken: “…werk aan uw eigen zaligheid met vrees en beven, want het is God, Die in u werkt zowel het willen als het werken, naar Zijn welbehagen”[8].

Geloof maar in de kracht van het eenmalige offer van Jezus Christus!
Hij heeft de schuld voor onze zonden helemaal betaald. Wij staan niet meer in het hemels insolventieregister: dankzij de Heiland zijn we niet failliet; wij hoeven ook geen surseance van betaling aan te vragen!
Zeker, in Nederland is er een Centraal Insolventieregister. Daarin staan de mensen die – zoals dat heet – in de schuldsanering zitten[9]. Maar in de hemel staan we geregistreerd in het boek des levens. U weet wel, dat boek uit Openbaring 3: “Wie overwint, zal bekleed worden met witte ​kleren​ en Ik zal zijn naam beslist niet uitwissen uit het ​boek​ des levens, maar Ik zal zijn naam belijden voor Mijn Vader en voor Zijn ​engelen”[10].

Wij zou kunnen zeggen dat het aardse leven twee uitersten lijkt te hebben: heroïek en tragiek. Oftewel: daverende heldenmoed en diep verdriet. Op het terrein daartussen gebeurt van alles en nog wat.
Tim Fransen noteert grijnzend: blijf lachen, dan overleef je ’t wel. Het is een variatie op dat bekende motto des volks: een dag niet gelachen is een dag niet geleefd.
Maar in de kerk zeggen we: óp naar de hemelse toekomst. Om tenslotte met Johannes 5 te spreken: “Voorwaar, voorwaar, Ik zeg u: Wie Mijn woord hoort en Hem gelooft Die Mij gezonden heeft, die heeft eeuwig leven en komt niet in de verdoemenis, maar is uit de dood overgegaan in het leven”[11]!

Noten:
[1] Geciteerd van https://www.cultureelwoordenboek.nl/toneel/tragikomedie ; geraadpleegd op dinsdag 9 april 2019.
[2] De gegevens van dit boek zijn: Tim Fransen, “Het leven als tragikomedie: over humor, kwetsbaarheid en solidariteit”. – Rotterdam: Uitgeverij Lemniscaat, 2019. – 155 p.
[3] De citaten komen uit: Rick Moeliker, “Ik stuntel en schiet tekort” – bespreking van het in noot 2 genoemde boek. In: Gulliver, bijlage bij het Nederlands Dagblad, vrijdag 5 april 2019, p. 10.
[4] Geciteerd van https://www.hebban.nl/boeken/het-leven-als-tragikomedie ; geraadpleegd op dinsdag 9 april 2019.
[5] Johannes 1:4 en 5.
[6] Johannes 3:27.
[7] Johannes 6:44.
[8] Philippenzen 2:12 b en 13.
[9] Zie https://www.bureauwsnp.nl/voor-burgers/registers-schuldsanering ; geraadpleegd op woensdag 10 april 2019.
[10] Openbaring 3:5.
[11] Johannes 5:24.

19 februari 2019

Zondebesef onontbeerlijk

Filed under: Uncategorized — B. de Roos @ 07:00
Tags: , , ,

De Bijbel bevat een blijde Boodschap: de Here Jezus Christus verlost Zijn kinderen van de zonde.
Zeker – heel hun aardse leven hebben zij nog met de zonde van doen.
Kinderen van God worden echter niet meer door de zonde beheerst. Iedere dag weer keren ze zich naar God toe. Zij willen Hem dienen. Met alles wat zij ter beschikking hebben.
Echter – de diepste motivatie voor die ijverige dienst aan God komt pas aan het licht als zij de ernst van de erfzonde met een zekere regelmaat tot zich door laten dringen.

In dat licht vraagt de schrijver van deze weblog graag aandacht voor enkele Paulinische formuleringen.

Het uitgangspunt van dit artikel ligt in Romeinen 3.
Ik bedoel de volgende woorden uit dat hoofdstuk.
“Er is niemand ​rechtvaardig, ook niet één, er is niemand die verstandig is, er is niemand die God zoekt. Allen zijn zij afgedwaald, samen zijn zij nutteloos geworden. Er is niemand die goeddoet, er is er zelfs niet één. Hun keel is een open ​graf, met hun tong plegen zij bedrog, addergif is onder hun lippen. Hun mond is vol ​vervloeking​ en bitterheid, hun voeten zijn snel om bloed te vergieten. Vernieling en ellende is op hun wegen, en de weg van de ​vrede​ hebben zij niet gekend. De vreze Gods staat hun niet voor ogen”[1].

De apostel Paulus is reuze Bijbelvast.
Hij grijpt namelijk terug op Psalm 14:
“De dwaas zegt in zijn ​hart:
Er is geen God.
Zij handelen verderfelijk,
bedrijven gruwelijke daden;
er is niemand die goeddoet.
De HEERE heeft uit de hemel neergezien
op de mensenkinderen,
om te zien of er iemand verstandig was,
iemand die God zocht.
Zij allen zijn afgedwaald, tezamen zijn zij verdorven;
er is niemand die goeddoet,
zelfs niet één”[2].
Paulus lijkt ook met een scheef oog naar Psalm 53 te kijken; de inzet van dat kerklied lijkt sprekend op die van de veertiende psalm.

Iedereen heeft schuld. Niemand uitgezonderd.
Mensen zijn van nature in- en in-gemeen.
Ze zijn, vanuit zichzelf bezien gespecialiseerd in smaad en laster.
In alle ego’s zit de neiging om elkaar dwars te zitten en vijandig te bejegenen. Ook al zijn mensen nog zó vredelievend, altijd weer zijn daar die boze gedachten, steeds weer is er iets van frustratie over onbegrip en onrecht.
In vrede met elkaar leven, dat lukt mensen niet. In vrede met God leven – op eigen kracht lukt dat al helemaal niet.
Mensen gaan hun eigen weg. Eerbied voor God? Uit zichzelf komen mensen daar niet toe. Dat wordt niets. Als God het niet verhoedt eindigt alles en iedereen roemloos in de vangrail van het leven.

De mens heeft een vijand nodig, zo wordt wel gezegd. Anders verwordt politiek tot een saai woordenspel.
Ergens las ik: “Hoe kan een staat, een politieke eenheid, overleven als zij niet bereid is in het uiterste geval oorlog te voeren?”[3]. Als een land wil blijven bestaan, moet er een goed getraind leger zijn. De defensie moet op orde wezen.

Dit alles suist door het hoofd van schrijver dezes als hij denkt aan de zeer vele kerkmensen die de erfzonde maar een moeilijk onderwerp vinden.
En laten we er maar niet omheen draaien – dat is het ook.

Adam en Eva zijn na de zondeval zwaar gestraft.
Waarom eigenlijk?
Antwoord: omdat zij God niet op Zijn Woord geloofd hebben! Dat is in Genesis 3 het kernprobleem. Met die zonde zijn alle mensen behept. Van daaruit komen ook wij in 2019 tot hoogmoed, eerzucht en machtswellust.
Dat weten we in dit aardse leven al heel vroeg. Ouders worden erbij bepaald als zij hun kinderen laten dopen.

“Wij en onze kinderen zijn in zonde ontvangen en geboren. Daarom rust Gods toorn op ons, zodat wij in het rijk van God niet kunnen komen, of wij moeten opnieuw geboren worden”.
Zo worden wij in de Gereformeerde kerk onderwezen over de doop[4].
Daar begint het mee in de kerk.
En nee, dat is geen leuk begin. Nog vóór wij ons eigen kasteeltje hebben kunnen maken, wordt de in aanbouw zijnde vesting afgebroken. Zonder God is het leven uiteindelijk een ruïne. Het lijkt zo mooi. Soms is alles goud wat er blinkt. Maar het eindigt in iets wat verdacht veel op een ravage lijkt.

Wie het hierboven beschreven dieptepunt in het leven ziet, ontdekt vervolgens dat Gods genade ongelooflijk groot is. Sterker nog: de tegenstelling kan niet groter wezen!

De God van hemel en aarde trekt ons namelijk uit de smurrie. De zuigkracht van aarde en zonde blijkt opeens maar heel klein.
Paulus beschrijft dat schitterende nieuwe begin in 1 Corinthiërs 15 zó: “Als wij alleen voor dit leven op ​Christus​ onze hoop gevestigd hebben, zijn wij de meest beklagenswaardige van alle mensen. Maar nu, ​Christus​ ís ​opgewekt​ uit de doden en is de Eersteling geworden van hen die ontslapen zijn. Want omdat de dood er is door een mens, is ook de opstanding van de doden er door een Mens. Want zoals allen in ​Adam​ sterven, zo zullen ook in ​Christus​ allen levend gemaakt worden”[5].
De Here Jezus Christus zorgt zelf voor een totaal nieuw begin.
Het leven begint opnieuw.
Het bestaan wordt gereset.
De vicieuze cirkel van boosheid, haat, nijd en vijandschap wordt voor eens en voor altijd doorbroken!

Hoe is het in de wijde wereld mogelijk dat de God van hemel en aarde nog iets te maken wil hebben met mensen die zichzelf telkens weer zo diep in het moeras werken?
Paulus geeft in Romeinen 8 het antwoord: “Want ik ben ervan overtuigd dat noch dood, noch leven, noch ​engelen, noch overheden, noch krachten, noch tegenwoordige, noch toekomstige dingen, noch hoogte, noch diepte, noch enig ander schepsel ons zal kunnen scheiden van de ​liefde​ van God in ​Christus​ ​Jezus, onze Heere”[6].
Het is die liefde waarop wij in de kerk gericht moeten zijn.
Het is die liefde die het fundament vormt voor ons dagelijks leven.

Als wij eerlijk naar deze wereld kijken, beseffen wij eens te meer hoe barmhartig God is. Hij trekt Zijn kinderen iedere dag weer naar Zich toe!

Noten:
[1] Romeinen 3:10 b-18.
[2] Psalm 14:1 b-3.
[3] Geciteerd van http://sggroningen.nl/en/evenement/nieuw-licht-vriend-en-vijand ; geraadpleegd op dinsdag 12 februari 2019.
[4] “Formulier voor de bediening van de heilige doop aan de kinderen van de gelovigen” – Gereformeerd Kerkboek-1986, p. 512.
[5] 1 Corinthiërs 15:19-22.
[6] Romeinen 8:38 en 39.

Volgende pagina »

Blog op WordPress.com.